"မြကျွန်းညို"
အခန်း(၁)
“ကဲ….သားတို့သမီးတို့ ပိတ်ရက်မှာ ဖုန်းဘဲသုံးမနေကြနဲ့ စာလည်းလုပ်ကြဦးနော်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာမ”
“အေးအေး အိမ်ကိုသေချာပြန်ကြနော်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာမ မင်္ဂလာပါဆရာမ နှုတ်ဆက်ပါတယ်ဆရာမ”
ကလေးတွေကို နှုတ်ဆက်၍ ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ် ကျောင်းထောင့်ရှိ အိမ်သို့ ရွှင်မြူးစွာ ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။ ကနေ့ ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ် တတ်ကြွနေရသည်။ သောကြာနေ့ ပေကိုး…။ ကျောင်းထောင့်ရှိ အိမ်သို့ရောက်တော့ အခန်းဖော် ရီရီဦးက အထုပ်အပိုးတွေ ပြင်ပြီးနေလေပြီ
“အမယ် ရီရီကတော့ ပြန်ရမယ်ဆိုတော့ပျော်နေလိုက်တာ၊ ဟင်းဟင်း သိနေတယ်နော်”
အခန်းထဲသို့ဝင်ရင်း ဖြူလဲ့သွယ်က စလိုက်၏။
“အမလေး သိပါတော် သိပါ၊ ပိတ်ရက်လေး အိမ်ပြန်ရတာလေ ဖြူလဲ့ရဲ့”
ရီရီဦးက အထုပ်တွေမရင်း ပြန်ပြောသည်။
“ဟွင်း…အိမ်တဲ့ ယောကျ်ားဆီဆို ယောကျ်ားဆီပေါ့ ရီရီရဲ့ ဖြူလဲ့ကူသယ်ပေးပါမယ် ယောကျ်ားကထွက်မပြေးပါဘူးနော်… သိပ်ကဲမလာနဲ့နော် ပြန်ရောက်မှ ဟိုတပတ်ကလို နေမကောင်းဘူး ဖြစ်နေရင် မသနားဘူးနော်”
ရီရီဦးကဆိုင်ကယ်စက်နှိုးရင်း
“ဟီး…ကဲမှာပဲ တစ်ပတ်မှတစ်ခါတွေ့ရတာကိုး၊ ဖြူလဲ့သာ တယောက်တည်းဆိုပြီး… ဖုန်းကြီး အထဲဝင်မယ်နော်”
“ ဘယ်ထဲဝင်ရမတုန်း ရီရီရ”
“ကိုမင်းသူ ညတိုင်းပြောပြောနေတဲ့ ညီမလေးရဲ့ ညီမလေးထဲ ဟီးဟီး”
“ဟာ..ရီရီ ဗိုင်းနာ…”
ဖြူလဲ့သွယ် စကားမဆုံးသေးခင် ရီရီဦးက ဆိုင်ကယ်ကို ဝူးခနဲ စက်နှိုးထွက်ရင်း လျှာလေး ထုတ်ကာ
“ဘာတဲ့ သောကြာည ညီမလေးကို ဆံပင်ညှပ်ထား ကိုအဝစားမယ် သဲ ဆိုလား.. သွားပြီ ဖြူလဲ့ရေ….”
ဖြူလဲ့ မျက်နှာလေးရဲသွားရ၏။ သူ့ကိုစတာ ကိုယ်ပဲပြန်ခံရတယ်။ ရီရီဦးက အိမ်ထောင် သည်ဖြစ်တဲ့အပြင် ပြောမနာဆိုမနာ အခန်းဖော်ဆိုတော့ အပြောအဆိုရဲတင်း ပွင့်လင်း သည်။ ဖြူလဲ့ပြန်မပြောနိုင်။ မနေ့က ရီရီအိပ်ပြီ ဆိုပြီး ကိုနဲ့ ဖုန်းပြောနေတာ ရီရီ ကြား သွားတာဖြစ်မည်။ ကြည့်စမ်း…ရှက်လိုက်တာ။ ပြန်လာမှ တွေ့မယ် ဒင်းတော့။ ဖြူလဲ့ အိမ်ထဲပြန်ဝင်လာရင်း ရီရီဦး စနောက်မှ အမွှေးရိတ်ရမည့် ကိစ္စကို သတိရမိသည်။ အမွှေး မရိတ်ခင် အောက်ပိုင်းတုံးလုံးလေးဖြစ်ရင် ကို က ဖုန်းအရင် ဆက်ခိုင်းထားသည် မလား….။ တွေးရင်း ပေါင်ကြား အဖုတ်လေးမှ ယားယံမှုနှင့်စိုစွတ်မှုကို ခံစားရသည်။ ကိုက ဘာတွေအဆန်းထွင် ဦးမည် မသိ။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ အိမ်တံခါးပိတ်၍ ကျောင်းစိမ်းထဘီကိုချွတ်၊ စိုစွတ်စွတ် ပင်တီလေးကို ချွတ်ကာ အဖုတ်လေးကို လက်ဖြင့်အုပ်၍ ချစ်သူ ကို့ဆီ ဖုန်းဆက် လိုက်၏။ အတော်ကြာမှ ဖုန်းကိုင်သည်။ ဖြူလဲ့ သွယ်စိတ်မရှည်စွာဖြင့်
“ဟဲလို…ကိုအကြာကြီး ဖုန်းမကိုင်ဘူး…သဲ ပြန်ရောက်ပြီ”
“ဟဲလို..ဟဲလို” တဖက်မှ ထူးသံကြားရသည်။
“သဲလေ ကိုရိတ်ခိုင်းတာ အခုရိတ်မလို့၊ ကိုက သဲအမွှေးမရိတ်ခင် ဖုန်းဆက်ဆိုလို့ ဆက်လိုက်တာ ကိုရဲ့၊ အခု ကိုခိုင်းသလို အောက်ကတုံးလုံး…”
ဖြူလဲ့သွယ်စကားမဆုံးသေး…
“ဟဲလို၊ ဟဲလို ခန၊ ဟော မင်းသူလာပြီ၊ ဟေ့ကောင် ရော့ မင့်ဖုန်းလာတာ”
“ဟင်….” ဖြူလဲ့သွယ် နှုတ်မှ ထွက်သွားရသည်။
“ဟဲလို သဲ”
“ကို….ခုနဘယ်သူလဲ ကိုမဟုတ်ဘူးလား”
“ကို့သူငယ်ချင်း ထူခန့် လေ၊ ကိုတို့ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ဆိုင်ထိုင်နေတာ၊ ကို တွိုင်းလက် ဝင်နေတုန်း ဖုန်းကျန်ခဲ့လို့..”
“အာ…ကိုရာ ရှက်လိုက်တာ၊ သဲတော့ သေတော့မှာပဲ၊ ဒါပဲ ဟင့် ဟင့်”
ဖြူလဲ့သွယ် ကတုန်ကယင်ဖြစ်ကာ ရှက်ရှက်ဖြင့် ဖုန်းချလိုက်သည်။ ဟင်….. အုပ်ကိုင် ထားသော အဖုတ်လေးမှ အဖြူအရည်လေးတွေ စီးစီးထွေးထွေး။ ရှက်ရသည့်ခံစားချက် နောက်မှ ကပ်လိုက်လာသည့် စိတ်လှုပ်ရှား တုန်ယင်လှိုက်မောမှု၊ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှု၊ တောင့်တမှု တစုံတရာ။ ဒီလိုရှက်ရွှံ့မှုက မခံစားဖူးသော အမျိုးအမည်မသိသော အရသာ။
တုန်ယင်နေသော လက်အစုံ၊ ဖောင်းကြွစိုစွတ်နေသော အဖုတ်စေ့စေ့လေး၊ အမွှေးလေး တွေကို ဆပ်ပြာမြှပ်ဖြင့် ဆွတ်လိုက်သည်နှင့် ကော့တတ်လာသည့် တင်အစုံ၊ လက်သီး ဆုပ်ခန့် နို့နှစ်လုံးက တင်းမာနေသလို ယားယံစွာ ချွန်စူနေသော ပန်းနုရောင် နို့သီးခေါင်း လေးနှစ်လုံး၊ မနေနိုင်တော့။ ယားယံနေသော နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို သက် သာလို သက်သာငြား လက်အစုံဖြင့် ဆုပ်အညှစ်..
“အား…..ရှီး…..ကျစ်..” မျက်လုံးအစုံကိုမှိတ်၍ ညည်းညူမိသည်။
“ကြည့်စမ်းပါဦး ကို့ သူငယ်ချင်းက ငါအဖုတ်မွှေးရိတ်တော့မှာ သိနေပြီ၊ ပြီးတော့ တုံးလုံးဖြစ်နေတာ ရော ပဲ..ဟင့်..ရှက်လိုက်တာ…အင့်..အာ့..ဟင့်.ကို …ကို .အား အ .အ”
ဒီလိုတွေးမိလေ ခံစားမှုအရှိန်က တဟုန်ထိုးတိုးလေပင်။ မွတ်သိပ်တောင့်တမှုက အတိုင်းအဆမရှိ၊ ဆုပ်ကိုင်နေသော နို့အစုံကို တင်းတင်းညှစ်မိသည်။ လက်တစ်ဆုပ်သာ သာရှိသော နို့အုံသားထဲထိ လက်ချောင်းများနစ်ဝင်မတတ်။ နို့သီးထိပ်တွေကို ဆွဲကာ၊ ဆွဲ ကာ၊ နို့အုံကို နယ်ဆုပ်ညှစ်လိုက်၊ တရစပ်….မနားမိ
“အာ့……ကောင်း…လိုက်.. တာ..အ ရှီး၊ အင့်. အ အ ကျစ်”
ပါးစပ်မှ အသံပေါင်းစုံရေရွတ်မိသည်။ လှိုင်းလုံးများသဖွယ် တစ်လိမ့်ပြီးတစ်လိမ့် တတ်လာသော ခံစားမှုနောက်သို့ အသိစိတ်လွတ်ကာ လိုက်ပါနေဆဲ။ ဖျစ်ညှစ်နေသော လက်အစုံကြောင့် ယားယံမှုတို့ အနည်းငယ်သက်သာသွားရသော်လည်း၊ ကျိန်းစက် နာ ကျဉ်မှုက ပေါင်ကြားမှ စောက်ပက်လေးကို ပေါက်ထွက်မတတ် ဖောင်းကြွစူလန် စေသည်။
“ကို့ သူငယ်ချင်းက ငါစောက်မွှေးတွေရိတ်နေမှာ သိနေပြီ။ ကိုရိတ်ခိုင်းလို့ ရိတ် တာလည်းသိနေပြီ…..အို…ရှက်တာ ဘယ်လိုကြီးလဲ အဖုတ်က ယားလိုက်တာ၊ ဟင်..ဆရာမလေး လုပ်နေပြီးတော့ ရည်းစားခိုင်းလို့ အမွှေးရိတ်ရတာ၊ မရိတ်ခင် ပြောပြ ရတာတွေ သိနေမှာ..အာ့…အင်း..အအ ကျစ်..” အံကိုတင်းတင်းကြိတ်မိသည်။ ဆီးစပ်ကို အားယူကာ တစ်ကိုယ်လုံးအားတွေစု၍ ပေါက်ထွက်မတက် အဖုတ်လေးကို သွန်ညှစ်လိုက် မိသည်။ လက်ကလည်း နို့တွေကို အားဖြင့် ဆုပ်ညှစ်ထားရင်း၊ အိပ်ယာ ထက်မှာ ဖင်ကို ကော့ကြွ ထိုးတွန်းလျက်။ အဖုတ်အတွင်းမှ အရည်တွေကို သူ့အလိုလိုညှစ်ကာညှစ်ကာ ထုတ်မိသည်။ အိမ်သာထဲသွားဖို့ တွေးမိသော်လည်း ကောင်းလွန်း နေသော ခံစားမှု့ကို မပျက်စီးစေချင်။ ခြေမတွေ ကုပ်၊ ဖင်ကိုကြွ၊ နို့ကို ဆုပ်၍၊ ဆုပ်၍။ ဖင်က အိပ်ယာနှင့်လွတ်နေရသည်။ ပြန်မကျ။ အရည်နွေးနွေးတွေ ပန်းထုတ်မိသည်။ ဗိုက်ပေါ်ကို တချို့၊ ပေါင်တွေပေါ်မှာ ခပ်နွေးနွေး၊ အိပ်ယာပေါ်မှာ ညှီ စို့စို့ ရမ္မက်ရည်တွေ စိုရွှဲလျက်….
“ဟူး……..”
ကော့ထိုးနေသော ဖင်အစုံကို မနည်းထိန်းရသည်။ ဒူးတွေက မခိုင်ချင် တုန်နေသည်။ နို့ အစုံမှာ လက်အရာတွေ နီရဲနေ၏။ အသက်ကို မနည်းမှန်အောင်ရှုရ၏။ စောက်ပက်လေး ထဲမှ အရည်တွေက တစ်စက်စက်ကျနေဆဲ၊ ပေါင်အစုံမှာလည်း ရွှဲနေသည်။ ကို နဲ့ အပြင် မှာလိုးခံရတာထက် ပိုကောင်းနေသည်မှာ ပန်းထွက်နေသော အရည်တွေက သက်သေ၊ တစ်ခါမှ ဒီလောက်မကောင်းစဖူး။ စောက်ပက်လေးကို မထိဘဲ ဒီလိုပန်းထွက်အောင် ပြီးရသည့် ခံစားမှုက ဘယ်လိုများပါလိမ့်။ ရှက်စရာကောင်းသည့် အဖြစ်အပျက် ကြောင့် ပေလား။ ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်ကား ထိန်းထားသည့်ကြားမှ အဖုတ်အတွင်းသား တွေ ရှုံ့လိုက်ပွလိုက် ညှစ်နေဆဲ။
………………………………………………………………
အခန်း(၂) ဆက်ရန်
Comments
Post a Comment