ဆန္ဒ (ကြိုက်ကုန်းဆရာမလေး)
Cuckold
"မြကျွန်းညို"
အခန်း (၄)
ဦးအောင်ကျော် ငါးတွဲကိုယူကာ မလှမ်းမကမ်းရှိ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။ အတွေးတွေက တသီတသန်း…။ မမျှော်လင့်ဘဲ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းများကို အဖန်တလဲလဲပြန် လည်မြင်ယောင်မိသည်။ သွေးသားဆန္ဒတွေက ပြင်းပြင်းပြပြတောင်းဆိုလာသည်က ပေါင်ကြားမှ မက်ထောင်နေသည်က သက်သေ။ စင်စစ်ပြောရလျှင် ဦးအောင်ကျော်ကား မိန်းမတွေအကြောင်းနောကြေနေသူသာ။ မိန်းမဖြစ်သူဆုံးပါးသွားကတည်းက နောက် အိမ်ထောင်မပြုတော့ဘဲ ရွာထဲမှ မိန်းမ သုံးယောက်ခန့်ကို တိတ်တဆိတ် ကြိတ်၍စား နေသူ။ ဦးအောင်ကျော် စားနေမှန်း မည်သူမျှမသိကြ။ သည်ကိစ္စတွင် ဦးအောင်ကျော်က စည်းကမ်းရှိသည်။ နှုတ်လုံသည်။ မိန်းမတွေစိတ်ကိုနားလည်၍ စိတ်လုံခြုံမှုပေးသလို စိတ်ကျေနပ်မှုအပြည့်အဝပေးသည်။ နောက် သူစားနေကြ အမျိုးသမီး သုံးယောက်၏ နာမည် အစွန်းအထင်း မရှိစေရ။ သည်လိုဆိုတော့ ထိုအမျိုးသမီး သုံးယောက်မှာ ဦးအောင်ကျော်၏ အထိအတွေ့ အပြောအဆို အယုအယတွင် မျောပါကာ ဦးအောင်ကျော် ဆန္ဒရှိတိုင်း ကာမပင်လယ်ကြောမှာ ပျော်ရွှင်စွာမျောပါနေခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါက်လုနေပြီ။ ယခု ဆရာ မလေး ဖြူလဲ့သွယ်၏ ပကတိအလှကို တွေ့ခဲ့ချေပြီ။ ဆရာမလေးတစ် ယောက်တည်း ဆန္ဒရမ္မက်တွေကို ဖြေဖောက်နေကြောင်း ဆရာမလေးထဘီကို ကိုင်လိုက်စဉ်က ပေစွန်းခဲ့သော အရည်များကသက်သေ။ မတော်တဆလိုလိုထိ ကိုင်လိုက်စဉ် တုန်တတ်သွားသည့် ကိုယ်လုံးလေးက ပြင်းပြင်းပြပြလိုလားမှုကို ဖော်ညွှန်း နေသည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုသို့ဆိုလျက် ဦးအောင်ကျော် ဘာလို့ဆက်၍ရှေ့မတိုးခဲ့ သနည်းဟု တွေးစရာ၊ မေးစရာရှိ၏။ သာမန်လူဆိုပါကတော့ ချဉ်ချဉ်တူးတူး မူးပြီးရော ဇွတ်တရွက်ကြံစရာရှိ၏။ ဦးအေင် ကျော်ကား ထိုသို့မဟုတ်။ လဘက်ကောင်းစားလိုလျှင် ပလောင်တောက်တက်နှေးရ သည်မဟုတ်ပါလား။ သူ့အတွေးတွေသာရှိသေး၏။ မှန်မမှန် မသိသေး။ ပိုမိုသေချာအောင် လုပ်ရပေဦးမည်။ သူ့အတွေးသူ့အကြံ သူဖန်မည်ဆိုပါက လေးချောင်းမြောက်သော သူ့၏လက် သုံးတော်တောင်ဝှေးလေးကား ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ် ဖြစ်လာမည်မဟုတ် ပါလား။ ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်တစ်ယောက် ကျောက်ရုပ်ကြီးပမာ ဦးအောင်ကျော်ထွက်သွားရာ ကို ငေးကြည့်နေဆဲ။ တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင် ဂင်တိုတိုဖြင့် ပုဆိုးကို ခြေသလုံးပေါ်ဒူးနားထိ ခပ် တိုတိုဝတ်ထားသည်။ ရင်အုပ်ကားကား အသားညိုညို အသက်ငါးဆယ်ကျော်သာဆိုပေ မင့် သန်သန်မာမာကြီး။ သန်သန်မာမာဆို သူ့ပေါင်ကြားက ငေါထွက်နေတာကြီးက နည်း တာကြီးမဟုတ်။ အမလေး….အနီးကပ်မြင်လိုက်ရတာ ပုဆိုးအောက်ငေါထောင်နေတာ ငရုတ်ကျဉ်ပွေ့ထက်မလျော့…ဟင့်…အဲဒါကြီးက ငါ့ဟာလေးတွေမြင်လို့ ဖြစ်လာတာ.. ငါကလဲ ဘလိုဖြစ် နမော်နမဲ့ သူ့ရှေ့ ကိုယ်တုံးလုံးဖြစ်ရတယ်လို့.. သိပ်ရှက်စရာကောင်း တာပဲ။ ငါ့နို့တွေပေါ်က လက်နဲ့ညှစ်လို့ နီရဲနေတာမြင်သွားလား မသိ…အို ထဘီမှာပေ နေတဲ့ အရည်တွေတောင် သူနမ်းလိုက်သေးတယ်ထင်ရဲ့…ဒုက္ခပါပဲ…အမွှေးရိတ်ထားတာ လည်း မြင်တော့မှာပါပဲ….ဟင်း…..အရေးထဲ..အရည်တွေက စိမ့်နေသေး.. မဖြစ်သေး ပါဘူးလေ.. ပြန်လာလို့ ဒီပုံစံနဲ့ပဲ ဖြစ်နေရင်ခက်သေး….။ ဖြူလဲ့သွယ် ထမင်းချိုင့်ကိုယူ၊ ဟင်းတွေလှယ်လိုက်၏။ အညာထုံးစံ ဟင်းတွေကစုံလှ သည်။ အသားဟင်း၊ ပဲဟင်း၊ ငါးပိချက်၊ တို့စရာအစုံ….သခွားသီးကိုမြင်တော့ အနီးကပ် မြင်လိုက်ရသည့် ဦးအောင်ကျော်ပေါင်ကြားက ခပ်ငေါငေါကြီးကို ဖျပ်ကနဲသတိရလိုက် သည်။ “အို….ဒါပဲ မြင်ယောင်နေ…ဟိ..အင်းလေ..သူ့ဟာက တုတ်တုတ်ခဲခဲကြီးပဲဟာ..” လျှာကလေးထုတ်ကာ တစ်ကိုယ်တည်းပြောမိသည်။ အတွေးတွေကို အတင်းရပ်လိုက် ရသည်။ မိမိပေါင်ကြားထဲမှ တစိုစိုတစိမ့်စိမ့်ဖြစ်နေသည့် အဖုတ်ကလေး ယားယံရွ တရိုးတိုး ဖြစ်နေမှုကား ထိန်းမရ။ ရေအမြန်ချိုးလိုက်သည်။ သနပ်ခါးလိမ်း၊ ပြင်ဆင် နေ လိုက်သည်။ ဦးအောင်ကျော်ပေါ်မလာ၊ အိမ်ရှေ့သို့ ကွတ်ကြည့်ကွက်ကြည့် ကြည့်မိသည်။ ဖြူလဲ့သွယ် မိမိစိတ်ကိုယ် မိမိအံ့ဩမိသည်။ ပထမတစ်ခါ ကို့သူငယ်ချင်း ကိုထူးခန့်ကို မှား၍ အမွှေးရိတ်မည့်အကြောင်းပြောမိသည်။ စိတ်တွေလှုပ်ရှား၍ ဆန္ဒရမ္မက်တွေ ပြင်းပြ ခဲ့ရသည်။ သည်အကြောင်း ကိုနှင့်ပြောတော့ ထူးထူးဆန်းဆန်း ကိုကပို၍ထန်နေသည်။ ကိုက ကိုထူးခန့်အဖြစ်ပင် ဖုန်းပြောရင်းလိုးကြတော့ အကြိမ်ကြိမ်ပြီးခဲ့ကြရသည်။ ယခု မိမိ၏ ကိုယ်လုံးတီးအလှကို အညာသားကြီးအား အရှက်ကုန်မြင်စေခဲ့လေပြီ။ ဤသည် ကိုပင် မိမိ၏ အဖုတ်ကလေးက အရည်တွေတစိမ့်စမ့်ကျနေရသည်။ မျက်စေ့ထဲတွင် လည်း ထိုအညာသားကြီး၏ ပုဆိုးအောက်မှ ဖွံ့ဖွံ့ထွားထွား ငေါထနေသော လီးတံကြီးကို မကြာခဏ သတိတရ မြင်ယောင်နေမိသည်။ ကို့ကိုပြောပြလျှင် ဘယ်လိုနေမည်မသိ။ အတွေးတွေကို ဇွတ်ရပ်ကာ ထမင်းစားလိုက်သည်။ ဦး အောင်ကျော်လာမှပဲ တည် တည်ငြိမ် ငြိမ်ရင်ဆိုင်တော့မည်။ အင်း…ကျော်မကောင်းကြား မကောင်း မဖြစ်အောင် ကိုယ့်စိတ်ကို ထိန်းဦးမှပါပဲလေ၊ ကိုယ်က ဆရာမပေမို့လား…. ။ ထမင်းစားရင်း သခွားသီးကို ဂျွတ်ခနဲနေအောင် စားလိုက်၏။ ဟိ….ဦးအောင်ကျော်ဟာကြီး…နဲ့..တူ.။ မတွေးပါဘူးဆိုမှ…တွေးဖြစ်လိုက်သည်။ ရင်ထဲပင် ကတုန်ကယင်ဖြစ်သွားရသည်။ သို့ သော် အတွေးမဆုံးလိုက်….။ “ဆရာမလေး…ဆရာမလေး…ဗျို့..ဆရာမလေး..” “အို…” ကတုန်ကယင်ဖြစ်ရုံမက ဆတ်ကနဲပင် ဖြူလဲ့သွယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားသည်။ လက်မှ သခွားသီး ပြုတ်ကြသွားသလို အဖုတ်အတွင်းသားလေး ဆစ်ခနဲလှုပ်သွား၏။ သူခိုးလူမိဟုဆိုရလေမလား……။ ပါးစပ်မှ အိုဟုပင် ယောင်၍ တ မိရသည်အထိ…။
အခန်း(၅) ဆက်ရန်
Comments
Post a Comment