ဆန္ဒ (ကြိုက်ကုန်းဆရာမလေး)
Cuckold
"မြကျွန်းညို"
အခန်း(၁၀)
“အောက်…အီး….အီး…..အွတ်” လင်းကြက်တွန်သံနှင့်အတူ ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်နေသော အညာရွာလေးကား လှုပ်ရှား သက်ဝင်လာခဲ့ချေလေပြီ။ နွားမောင်းသံ၊ ဆိတ်ကျောင်းသံ.. ဟိုမှ သည်မှ နာမည်တကြော်ကြော်အော်ကာ လယ်ယာ လုပ်ငန်း၊ ထန်းလုပ်ငန်း စသည်ဖြင့် လုပ်ငန်းခွင်ဝင်ရန် နှိုးဆော် ခေါ်သံတွေကလည်း တညံညံ။ နေ့သစ်တစ်ရက်ကား ရောင်နီမထွန်းခင်ကပင် စတင်နေတော့၏။ ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ် အိပ်ယာထက်တွင် ဟိုမှသည်သို့ ဘယ်ညာစောင်း၍ လှဲနေသည်။ နိုးနေသော်လည်း မထသေး။ သည်ရွာလေးရောက်မှ ညစောစောအိပ် မနက်စောစောထ သည့် အကျင့်ရခဲ့သည်။ မနက်စောစော မထချင်လည်း အိပ်၍မရ။ ဆူဆူညံညံ လှုပ်ရှားသံများဖြင့် နိုးထရစမြဲပင်။ နောက်တော့ လည်း အကျင့်ရသွားသည်သာ။ ရောမရောက်တော့ ရောမလိုကျင့်ရမည်လေ။ ယခုလည်း မထသေးသည့်တိုင် အိပ်၍မရတော့။ ထုံးစံအတိုင်း လှဲနေရင်း ဖုန်းကို ကိုင်၍ အင်တာနက်ဖွင့်…၊ ဟိုကြည့် သည်ကြည့် သတင်းဖတ်နေရင်း ကို့ ဆီမှ မက်ဆေ့များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပို့သည့်အချိန်ကြည့်လိုက်တော့ ည ၁၂ ခွဲ ၁ နာရီခန့်…..။ “ဟော…ကြည့်စမ်း..ည စောစောအိပ်ပါဆိုတာ မအိပ်ဘဲ..အဲဒီ ကို ဟာလေ..” တစ်ဦးတည်း တီးတိုးရေရွတ်ရင်း ကို့ ပို့ထားသည့် စာများကို ဖတ် လိုက်၏။ သာမန်သာ ဖတ်ရင်းမှ … စိတ်ဝင်တစား…။ “ကိုကတော့လေ.. ထပ်မထုပါနဲ့ဆိုတာကို..ထုဖြစ်အောင်ထုတယ် ကြည့်စမ်း အိပ်ရေးက ပျက် အားကနည်းနဲ့ နေမကောင်းမှ ..ပြောမရဆိုမရပါကွာ..” မင်းသူဆီ စာပြန်ရေးပြီး ဆက်၍ ဖတ်နေလိုက်သည်။ ဖတ်ရင်း ဖတ်ရင်း မင်းသူ၏ ခံစားချက်တွေကို ပို၍ ပို၍ နားလည်လာခဲ့သည်။ ထို့အတူ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ခိုင်ခိုင် မာမာ ချမှတ်လိုက်ရင်း မင်းသူဆီ သို့ စာရေးပို့လိုက်၏။ “ကို..သဲကတော့ ကို့ကို သိပ်ချစ်တာပဲသိတယ်၊ ကို့ကိုဆိုးချင်တယ်၊ ချစ်တယ်၊ ကို့ကို ပျော်စေချင်တယ်၊ သဲဘဝက ကိုပဲ…၊ ကိုပျော်ရင် သဲ ပျော်တာပဲ” “ဟို ကိစ္စက အပြင်မှာတော့ သဲလည်းကြောက်တာပေါ့၊ တကယ်လည်း မလုပ်ရဲပါဘူး ကိုရာ၊ ဒါပေမယ့် ကို့သဘောပဲ သိလား၊ ကိုစိတ်တွေပါတယ်၊ ထန်တယ်ဆို..သဲလည်း ထန်တာပဲ ကိုရဲ့၊” “ကို့ကို မရှက်တမ်း ဝန်ခံရရင်၊ ကို အဲလို လိုးပေးတာ သဲတကယ်စိတ်ပါတယ်၊ အရမ်း လည်းထန်တာ၊ သဲကြောက်တာက စိတ်တွေအရမ်းပါပြီး အပြင်မှာတကယ်ခံချင် သွားမှာဆိုးတာကိုရဲ့” “အဲလိုကြီးတော့ သဲ ကြောက်ပါတယ်၊ နောက် ရှက်လည်း ရှက်တယ်၊ ခံလည်းမခံပါဘူး ကိုရာ…စိတ်တော့ အရမ်းပါတယ်၊ နောက်တစ်ချက်က…အဲလိုတွေပြောပြီး နေတော့ လေ သဲနဲ့ကို..ပိုပြီးနီးစပ်တယ်၊ ရင်ခုန်သံတွေ ပိုနီးသလိုပဲ ” “ကို သိပါတယ်၊ ဒီလိုကိစ္စတွေ မတိုင်ခင် ကိုက သဲကို ပစ်ထားတာလေ၊ အလုပ်တွေ အကြောင်းပြပြီးလေ…၊ ကိုချစ်တာတော့ ယုံပြီးသား၊ ဒါပေမယ့် ကိုက နည်းနည်းတော့ ပစ်ထားနေတာလေ ဟွန်း… ခုကျမှ ညတိုင်းကို ဖုန်းဆက်လို့…မဆက်ရမနေနိုင်ကို ဖြစ်လို့လေ..အရူးကြီးက သူ့မယား သူများပေးလုပ်နေတာ သဘောတွေကျလို့ ဟွင့်… ကပ်ကိုးအရူးကြီး” “အေးနော်…ကိုကတော့ သဲကလွဲ ဘယ်ကောင်မလေးမှ မလုပ်ရဘူး၊ လုပ်လို့ကတော့ နာပြီသာမှတ်၊ သဲမကြိုက်ဘူးနော်..ကို တစ်ခါတည်းအပြတ်ပြောထားတာ၊ ဟီး…သဲပဲ သူများ(ဦးအောင်ကျော်) နဲ့ ခံမယ် :p :p ၊ သဲကို ပစ်ထားရဲရင် ပစ်ထားကြည့်…. ကိုမကြိုက်တဲ့ ဟိုလူကြီးကိုမြူဆွယ်ပြီး အလိုးခံပစ်မယ်မှတ် ဟွန့်…(ဟိ..ကို့ လီးသေးသေးလေး တောင်လာအောင် ပြောတာ..တောင်လာတယ်မလား မှန်မှန်ပြော ဟီး.. တကယ်မခံဘူး နော် ကို …..စတာ ဟိဟိ…)” “ကိုထူးခန့်နဲ့ ဦးအောင်ကျော်…ယှဉ်တွေး ရွေးတာက ကိုရာ၊ ကိုထူးခန့်ကျ ကို့သူငယ်ချင်း အရင်းကြီးပဲကွာ၊ ကို့ကိုလည်းသိနေတာ၊ စကားအရပြော ရရင်ကွာ…တကယ်သာ သဲ ကိုထူးခန့်ကို အလိုးခံရင် ကို့အထင်သေးမှာပေါ့…ဒီလိုကွာ.. ကိုထူးခန့်က သဲကိုလည်း သိတယ်..ကို့ကိုလည်းသိတယ်လေ… ကိုပေးတဲ့ စာတွေထဲမှာ ဘူးလ်ရှာရင် မသိတဲ့သူတွေ ကို ရှာသင့်တယ် ပြောထားတယ်လေ ကိုရ” “ဦးအောင်ကျော်ဟာကြီးကျ သဲက မျက်မြင်လေ၊ သူ့ရှေ့လည်း အရှက်ကုန် တုံးလုံးဖြစ်ပြီးပြီ၊ တစ်ချီတောင် မထိန်းနိုင်ဘဲ ညှစ်ပြီးတာ ကိုလည်းအသိလေ၊ နောက်ပြီး အဲဒီလူကြီးက နှုတ်လုံ စိတ်ချရ တယ်လေကွာ…” “ကိုကလည်း သူလိုးတယ်လို့ ပြောပြောလိုးရင် အပြောလည်းကောင်းတာ…သဲကလည်း သူ့ဟာမြင်ဖူးတော့ မှန်းခံလို့ကောင်းတယ်ကွာ…နောက်ပြီး ကို့လည်း သူကမသိဘူး လေကွာ၊ နောက်ဆုံး ကုန်ကုန်ပြောရရင် သဲနဲ့ ဦးအောင်ကျော် လိုးကြတယ်ဆိုရင်တောင် ကို့ကိုလည်း အထင်သေးစရာမရှိဘူးကွာ..မဟုတ်ဘူးလား ကိုရာ မွမွ…ကိုကို အူတိုကြီး” “နောက်ပြီး သဲ သိတယ်၊ သဲ… ဦးအောင်ကျော်နဲ့ အလိုးခံတာ ..ကို က ပိုပြီးထန်တယ် မလား၊… သဲလည်း အတူတူပါပဲ ကိုရာ… ဘာလို့လည်းတော့မသိ…ကိုက ဦးအောင်ကျော် လို့ ဇာတ်လမ်းဆင်လိုးရင် သဲလည်း စိတ်တွေ အရမ်းထန်လာတာပဲ..မှန်းခံလို့ အရမ်း ကောင်းတာပဲ ကိုရယ်..” “ဒီလိုပြောလို့…သဲ အပြင်မှာထိ အလိုးခံချင်နေတာလားလို့ သဲကိုမမေးနဲ့၊ သဲက ကို့ချစ်သူကို သူများအထင်သေးတာ မခံနိုင်တာပဲ ရှိတာ၊ …အပြင်မှာတွေ၊ အပြင်မမှာ တွေက ကို့သဘောပဲ သဲကို…ကိုတစ်ယောက်တည်းပိုင်တာ…အကုန် ကို့စိတ်တိုင်းကျပဲ” “အဲလိုဆိုကွာ….ကို့ စိတ်တိုင်းကျ ဇာတ်လမ်းဆင်ပြီး ည..ည ဆို သဲတို့ နေကြမယ်လေ… ကိုထူးခန့်ပဲ ကိုသဘောကျတယ်ဆိုရင် သဲလည်း ကြိုက်တယ်သိလား၊ ကျန်တာ ဘာမှမတွေးနဲ့၊ အပြင်မှာ သဲ က ကိုကလွဲပြီး ဘယ်သူနဲ့မှ မနေဘူး၊ ကိုမှ ကို ပဲ နော်…အရာရာ ကို့ စိတ်တိုင်းကျ၊ ကို့သဘော… နော်… အရမ်းချစ်တယ်.. လူဆိုးကြီး..ဟွန့်…..အာဘွား…….” ဖြူလဲ့သွယ် တစ်ယောက် မင်းသူဆီ စာပို့ပြီး အိပ်ယာထ…အပေါ့အပါးသွား၊ မျက်နှာသစ်၊ ရေမိုးချိုး၊ ဘုရားရှိခိုး၊ မနက်စာစားလိုက်သည်။ နေ့ခင်းအတွက် ငါးဟင်းပါတစ်ခါတည်း ချက်ပြီးနောက် ကျောင်းဝတ်စုံလေး လဲလိုက်၏။ ကနေ့ တနင်္လာနေ့ ကျောင်းဖွင့်သည် ကိုး။ ၈ နာရီပင်ထိုးလုပြီ။ ရီရီ..မရောက်သေး…။ နောက်ကျနေသည်ထင်..။ မစောင့် တော့ပါဘူးလေ တွေးရင်း ဆွဲခြင်းလေးကိုင်ကာ မနီးမဝေးရှိ စာသင်ဆောင်ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့အရောက်မှာပင် ရီရီဦး ကို တွေ့ရသည်။ ဆိုင်ကယ်မောင်းလာသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို နောက်မှ ခါးဖက်လျက်..။ ရီရီဦး ကဆိုင်ကယ်ပေါ်မှဆင်းရင်း “နောက်ကျနေတာ ဖြူလဲ့ရေ၊….ဖြူလဲ့ ကျောင်းရောက်ပြီ မှတ်နေတာ” “ဟုတ်တယ်..ရီရီကိုစောင့်နေတာ…နောက်ကျပြီဆိုပြီး ထွက်လာခဲ့လိုက်တာ” “ဖြူလဲ့ရေ…မိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ်..ဒါ.ရီရီအမျိုးသား ကိုဥက္ကာဖြိုးလေ…မောင်..ဒါ ရီရီ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ဖြူလဲ့လေ…” ရီရီက မိတ်ဆက်ပေး၏။ ဖြူလဲ့သွယ် ပြုံးလျက် “တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ကိုဥက္ကာဖြိုး… ကျွန်မ ဖြူလဲ့သွယ်ပါရှင်” ဥက္ကာဖြိုးက ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကာ “ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာမ၊ ရီရီ ပြောလို့ သိနေတာတော့ကြာပါပြီ၊ ခုမှပဲ လူချင်းတွေ့ဖူးတော့ တယ်” “ကဲ..မောင်..ဖြူလဲ့လည်း ကျောင်းနောက်ကျမယ်၊ ရီရီလည်း အမြန်သွားရတော့မှာ… နောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြတာပေါ့… ဖြူလဲ့ရေ..သွားနှင့်လိုက်နော်..ရီရီ လိုက်လာခဲ့မယ်” ရီရီဦးက သူမယောကျ်ားကိုပြောရင်း ဖြူလဲ့ကိုပါ တစ်ပါးတည်းပြောလိုက်သည်။ ဖြူလဲ့သွယ်လည်း ပြုံးပြနှုတ်ဆက်၍ ကျောင်းသို့ထွက်လာခဲ့၏။ နောက်မှ အေးဆေးပြော ကြမည်ဟု ရီရီ ပြောသည်။ သို့ဆိုလျှင် ရီရီယောကျ်ားက မပြန်သေးဘူးလား။ ဘယ်လိုလည်းမသိ။ တွေးရင်းလျှောက်လာခဲ့သည်မှာ ကျောင်းစာသင်ဆောင်ရှေ့နား အရောက်.. “မြန်မြန်လုပ်ကြဟေ့..နောက်တောင်ကျနေပြီဟေ့…နောက်ကျတာက သေတာတစ်ခုပဲ ကောင်းတာဟ” “အမလေးတော်…ဒီမုဆိုးဖိုကြီးနဲ့ ခက်ပါ့ကော….ဘယ်သူ့အတွက် ရှာနေတာလဲတော်… ဖြည်းဖြည်းပေါ့” “အင်းလေ..ဟီး..ဟီး..ဦးအောင်ကျော်ကြီး စွတ်ရှာနေ..မိန်းမလိုချင်နေပြီထင်တယ်တော့..” “ အေးဟေ့..ညည်းတို့အတွက်..ညည်းတို့အကုန်လုံးအတွက် ဟုတ်ပြီလား…ပြောလိုက်ရ မကောင်း…ပိုက်ဆံလိုတာနဲ့…ညည်းတို့တွေ ငါ့ဆီလာလာယူကြတာမလား၊ ပြန်ပေးဖို့ တော့သတိမရကြဘူး…ညည်းတို့လင်တွေကို ဟိုဟာ လုပ်ဖို့ပဲ အားကိုးနေတာလားဟေ့” “ဒါပေါ့တော်…ဟီး…ဟီး…” “ကြည့်စမ်း…ဦးအောင်ကျော်ကြီးက ညစ်စုတ်တယ်တော့…” ဦးအောင်ကျော်နှင့် အပျို၊အအို တစ်သိုက် ဆူညံဆူညံ စကားသံများ သံပြိုင်ပြောကာ အုပ်စုလိုက်ကြီး လျှောက်လာကြ၏။ တောဓလေ့မို့ ဆူညံဆူညံ၊ စကားနိုင်လုသံများကား လက်ပက်ပင်ဆက်ရက်ကျသကဲ့သို့။ သည်လို အပြောအဆို အစအနောက်များကား သူတို့တွေအဖို့ ထမင်းစားရေသောက်ပမာ။ ဖြူလဲ့သွယ်အဖို့ကား နားရှက်စရာ။ ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်နှင့် ရင်ဆိုင်မိမှ မီးခဲကို ရေနှင့်လောင်းသလို ရှဲကနဲ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ တစ်ခဏမျှသာ “ဆရာမလေး…ကျောင်းလား…” “ဆရာမလေးက ကျက်သရေ ရှိလိုက်တာတော်” “ဖြူဖြူသွယ်သွယ် လှလှလေး အဖြူအစိမ်းလေးနဲ့ လှချက်တော်…ကျုပ်တို့များနဲ့ကွာပ ” “ဆရာမလေးရေ..ကန်တော့..ကန်တော့…ဟိုညစ်စုတ်ကြီးနဲ့ စကားနိုင်လုပြောနေရတာ နဲ့ မကြားဝံ့မနာသာတွေ ကြားတော့မှာပဲ…တစ်ကယ်ပဲဆရာမလေးရေ….သူ့လယ်လေး စပါးရိတ်ဖို့ နည်းနည်းနောက်ကျနေတာကို..ပြောဆိုနေလို့လေ..ဟောကြည့် ခုလည်း ဆရာမလေးတောင် နှုတ်မဆက်နိုင်ဘူး လောလောနဲ့ သွားနေတာ” တစ်ယောက်တစ်ပေါက် အလုအယက်နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ရိုးသားဖြူစင်သော တောသူမ တစ်တွေ ချီးကျူးစကားကြောင့် ဖြူလဲ့သွယ်ပင် မနေတတ် ဖြစ်ရသည်။ သို့သော် ဦးအောင်ကျော်ကား နှုတ်ဆက်သည့်အထဲတွင်မပါ။ တစ်ချက်လေးပင်မကြည့်။ ဆေးပေါ့လိပ်ကြီး ခဲကာ ရှေ့မှ သုတ်သုတ် သွားနှင့်သည်။ ဖြူလဲ့သွယ် တောသူတစ်သိုက်ကို ရီမောနှုတ်ဆက်ရင်း စာသင်ခန်းထဲဝင်ခဲ့၏။ “ဟွန်း..နေပေါ့..သူ နှုတ်မဆက်တော့ရော ငါက ဘာအရေးလဲ..သူ့ကိုယ်သူများ ဘာမှတ် နေလည်းမသိဘူး…ကောင်မလေးတွေနဲ့ ဟိုဟိုသည်သည်ပရောပရီ ပြောနေရတော့ ပျော်နေမှာပေါ့ လူကြီးကိုက မုန်းဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ ဟွန်း….သူ လိုး လိုးနေတဲ့ မိန်းမ သုံးယောက်ဆိုတာ ဒီကောင်မလေးတွေထဲကနေမှာပေါ့…မျက်နှာကြီးက ပြုံးဖြီးနေတာ… အသိသာကြီး.. အလကား လူကြီး.. အို ..ငါကရော ဘာတွေလျှောက်တွေးနေ…သူ့ဟာသူ ဘယ်သူ့ လိုးလိုး ပေါ့” ဖြူလဲ့သွယ် မကျေမနပ် ဖြစ်ရသည်။ ဘာကိုလည်းဆိုတော့လည်း မရေရာ။ ခလုတ်တိုက် မိသော ခဲ (ဂဲ) ကိုပင် ခြေဆောင့်၍ တတ်နင်းမိသည်။ အ..ကနဲ နှုတ်ခမ်းမှ ညည်းမိသည်။ ခြေထောက်က နည်းနည်းအောင့်နာသွားရသလို၊ နို့လေးတွေလည်း အထက်အောက် တုန်တုန်လေး ဖြစ်သွားသည်။ ဖင်ကျစ်ကျစ်လေးလည်း ဘောလုံးလေးသဖွယ် လှုပ်ခါသွားသည်ကိုး။ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ဘေးဝဲယာ ကြည့်မိ၏။ တော်သေး…ဘယ်သူမှမရှိလို့။ တော်ကြာ ဆရာမလေး အိန္ဒြေသိက္ခာအပြည့်နဲ့ကို ဖင်လှုပ် ရင်လှုပ် ပြတယ် ထင်နေကြမှ။ ဖြူလဲ့သွယ် နှုတ်ခမ်းလေးတစ်ချက်တွန့်ရင်း စာသင်ခန်း သို့ ဝင်လိုက်သည်။ ထို နှုတ်ခမ်းလေးတွန့်လိုက်ခြင်းကား မဲ့လေသလား၊ ပြုံးပဲနေသလား.. သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဝေခွဲမရ။
အခန်း(၁၁) ဆက်ရန်...
Comments
Post a Comment