ဆန္ဒ - အခန်း(၅)

 ဆန္ဒ (ကြိုက်ကုန်းဆရာမလေး)

Cuckold

"မြကျွန်းညို"

အခန်း (၅)

 “ငါးတွေ ကိုင်ပြီး လာပေးတာ ဆရာမလေး ရေ..အော်…ထမင်းစားနေတာလား” ဦးအောင်ကျော်က ရယ်ရယ်မောမာ ပြော၏။ “ဟုတ်….ဟုတ် ဦးကြီး..” ဖြူလဲ့သွယ် ဖြေသံက တွန့်ဆုတ်ဆုတ် တိုးလျလျ။ “စားပါ ဆရာမလေးရာ..စားပါ၊ ဒီမှာ ငါးတွေ ဆရာမလေး၊ ထမင်းစားရင်းတန်းလန်းနဲ့ဆို ကျုပ်ပဲ မီးဖိုနားသွားထားလိုက်ပါမယ်” အိမ်အတွင်းသို့ ဦးအောင်ကျော်က ပြောပြောဆိုဆိုဝင်လိုက်သည်။ ဖြူလဲ့သွယ်လည်း ယောင်နနဖြင့် နောက်မှ လိုက်သွားမိသည်။ “ဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်ပြီ ဆရာမလေး၊ ပြန်တော့မယ် ဆရာမလေးရေ၊ ယာခင်းဘက် သွားရမှာဆိုတော့လေ ” ဦးအောင်ကျော်ကား ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ပကတိ အေးဆေးစွာ။ ဖြူလဲ့သွယ်လည်းမနေသာ “ရပါတယ် ဦးကြီး၊ ထမင်းစားပါဦး” “တော်ပါပြီ ဆရာမလေးရာ၊ ကျုပ်တို့ တောသားတွေက ဒီအချိန်စားပြီးတာကြာပေါ့၊ အင်း..ရေနွေးကြမ်းလေးတော့ ခဏသောက်ဦးမယ်” ဦးအောင်ကျော်က ပြန်ရန်ဟန်ပြင်ရာ မှ ထမင်းဝိုင်းသို့ငဲ့ကြည့်ကာ ဓာတ်ဘူးကိုမြင်၍ စကားစကာ ထိုင်လိုက်သည်။ ဒီတော့ ဖြူလဲ့သွယ်လည်း ဝင်ထိုင်၍ စားလက်စ ထမင်းကို ဆက်၍စားလိုက်သည်။ တို့ကနန်း ဆိတ်ကနန်းသာ။ “ဆရာမလေးက အစားနည်းတယ်နော်…ဒါမလို့ လှနေတာနေမယ်” “ရှင်..” “ဪ.. အစားနည်းတော့ မဝတော့ဘူးလေ၊ ခန္ဓာကိုယ်က ချပ်ချပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ဗိုက်ဆို လည်း အဆီမရှိနဲ့ လှတယ်ပြောတာ ဆရာမလေးရဲ့” ဖြူလဲ့သွယ် မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားရသည်။ ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ထမင်းများကို ဇွန်းဖြင့် အဓိပ္ပာယ်မဲ့ မွှေနေမိ၏။ စကားမဆိုမိ။ “တစ်ကယ်ပြောတာဆရာမလေးရ၊ ကျုပ်ဖြင့်လေ ဒီတစ်သက် ဆရာမလေးလို လှတာ မျိုး မတွေ့ဘူးပေါင်ဗျာ” ဖြူလဲ့သွယ် ရှက်သည်ဆိုပေမယ့် ကျေနပ်မိသည့် အရိပ်ယောင်ဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဘယ်သူမဆို ကိုယ့်အလှကို ချီးကျူးသည်ဆိုက ကျေနပ်မိမည်သာပင်။ “ဦးကြီးက မြှောက်တတ်သားနော်” “အလို..ဘုရားပေးပေး ကျမ်းပေးပေးပါဗျာ၊ ကျုပ်ကညာမပြောပါဘူး၊ အမြင်အတိုင်း ပြောတာပါ ဆရာမလေးရ၊ ဗီဒီယိုထဲက မင်းသမီးတွေထက်တောင် ပိုလှသေး” “ကဲပါ၊ ဟုတ်ပါပြီ ဦးကြီးပြောတာနဲ့ ဖြူလဲ့ဖြင့် ထမင်းတောင် မစားနိုင်ဘဲ ဝ သွားပြီ” “ဟား…ဟား ဒါကရေနွေးပဲရှိသေးလို့နော်” “ဟီး…ဟုတ်လား ဦးကြီး၊ ဒီလိုဆို ရေနွေးတင်မကပါဘူးနော်၊ ဖြူလဲ့ လဘက်သုပ် ကျွေးပါမယ်ရှင်” “လဘက်သုတ်ပါ စားရတော့မဟေ့၊ ဒါနဲ့ ဆရာမလေးနဲ့ အိမ်ထဲနှစ် ယောက်တည်း ဆိုတော့ သူများအမြင်မသင့်ဖြစ်မယ်၊ ဦးကြီးက ရေနွေးကြမ်းအိုးယူပြီး အိမ်ရှေ့ တမာပင်အောက်က စောင့်နေမယ်လေ၊ ဖြူလဲ့ က လဘက်သုတ်ပြီး လိုက်ခဲ့လေ” စကားပြောရင်းဆိုရင်း လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလာရသည်မို့ မိမိကိုယ်မိမိ ဖြူလဲ့ ဟု ပင် ရင်းရင်းနှီးနှီး ပြောဆိုမိသည်အထိ။ မိမိဘက်ကို ထည့်တွေးပေးသည့်အချက်ကို ဦးအောင်ကျော်ကို အမှတ်ပေးမိသည်။ ဆိုတော့ ဦးအောင်ကျော်၏ ဆရာမလေး အစား ဖြူလဲ့ ဟုခေါ်ခြင်းကို မငြင်းဆိုမိ။ ပို၍ ရင်းနှီးလာသည်ပင် ခံစားရ၏။ ဦးအောင် ကျော်စကားတွင် သာယာကျေနပ်မိ သည်ဆိုတော့ ဖြူလဲ့သွယ် စေတနာ ပိုမိသည်။ ရင်းနီးစွာပြောဆိုမိသည်ပင်။ “စိတ်ချ၊ ငရုပ်သီးစပ်စပ်လေး သုပ်ပေးမှာ ဟွန်း…” “ဟုတ်ပါပြီ ဗျာ၊ ဆရာမလေးက လူလည်းလှ၊ သဘောလည်းကောင်းဆိုတော့ ဘယ်လိုသုပ်သုပ်၊ ဘယ်လိုကျွေးကျွေး အကုန်စားပစ်မှာ” ရေနွေးကြမ်း သောက်ရင်း ဦးအောင်ကျော် စဉ်းစားမိသည်။ သည်ဆရာမလေးက ဘယ်လို လဲ မတွေးတတ်။ မနက်ခင်းပိုင်း မြင်ကွင်းကို ပြန်မြင်ယောင်မိတော့ ဆာလောင်မွတ်သိပ် မှုဖြင့်အတိပြီးသော မိန်းကလေးဟု ကောက်ချက်ချမိသည်။ လုံးတစ်နေသော နို့တင်းတင်း အစုံတွင် ဖျစ်ရာညှစ်ရာ အမှတ်အသားများ၊ စူထွက်နေသော နို့သီးခေါင်းတစ်စုံ၊ တိတိရိရိ ညှပ်ထားသော စောက်ပက်မွှေးလေးများ။ တွေးမိသည်နှင့် ပေါင်ကြားက ထောင်ကားလာ ရသည်။ ဟော…အခုကျတော့ ပတိဖြူစင်ရိုးသားစွာ၊ အိန္ဒြေသိက္ခာ ရှိရှိ တည်တည်ကြည် ကြည်။ အင်းလေ..မတွေးတတ်တော့ပါဘူး။ ဆက်တွေးချိန်လည်းမရတော့။ ဖြူလဲ့သွယ် လဘက်သုပ် ပုကန်လေးကိုင်၍ လာချေပြီ။ ဦးအောင်ကျော် အမှတ်တမဲ့ ထကာ လဘက်ပုကန်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သိသိသာသာ ဖောင်းကားငေါထွက်နေသည်ကို သတိမထားမိ။ သူက သတိမထားမိပေမင့် ဖြူလဲ့သွယ် က သတိထားမိသည်။ “ဟင်…” ဟု ပင် ယောင်၍ ပါးစပ်ကထွက်မိ၏။ “ဘာ..လို့လဲ ဆရာမလေး” “ဟို..ဟို..ကြက်..ကြက်သွန်ဖြူ မေ့ခဲ့လို့” ဖြူလဲ့သွယ် အယောင်ယောင်အမှားမှားဖြင့် ဦးအောင်ကျော်အောက်ပိုင်းမှ အကြည့်ကို လွဲ၍ အထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောမိသည်။ ဦးအောင်ကျော်ကား လူပါး။ အခြေအနေကို ရုတ်ခြည်းသဘောပေါက်သည်။ “မလိုပါဘူး ဆရာမလေးရာ၊ ဒီမှာထိုင် ပါ၊ ထိုင် ပါ” ပြောပြောဆိုဆို ပုဆိုးကို ပြင်ဝတ်လိုက်သည်။ ပုဆိုးဖြန့်ဝတ်ချိန်..ဒီမှာထိုင်ပါ ဆိုသော ညွှန်ပြမှုကြောင့် ဖြူလဲ့သွယ် အကြည့်တို့က ထိုင်မည့်နေရာသို့အကြည့်…ကွက်တိ။ လျှပ်တစ်ပြတ်ဆိုသော်လည်း ထင်ထင်ရှားရှား။ တစ်ခဏဆိုသော်လည်း ကွက်ကွက် ကွင်းကွင်း။ တစ်ထပ်တည်းသော ပုဆိုးအောက်မှ အချောင်းလိုက် လေးဆယ့်ငါးဒီဂရီ ထောင်မက်နေသော အတန်ကြီး၊ မြင်သာ ထင်သာရှိသော အတုတ်၊ အတိုင်းအထွာတို့က အထင်းသား။ ဦးအောင်ကျော် အသွင်ကား ဖြူလဲ့သွယ်အား ကပျာကယာ ကြိုဆိုသည့် အသွင်။ ဖြူလဲ့သွယ် ရင်ထဲဗလောင်ဆူသွားရသည်။ အကြည့်ကို ချက်ချင်းမလွဲဖယ်နိုင်။ တည်ငြိမ်နေသော စိတ်အစဉ်က ယောင်ယက်ခပ်သွားရသည်။ အိပ်မက်ယောင်သူလို ဦး အောင်ကျော်ညွှန်ပြရာသို့ ထိုင်လိုက်မိသည်။ ဦးအောင်ကျော် မျက်နှာမှာ အပြုံးလေး တစ်ချက်က ဖျပ်ခနဲ။ “ကောင်းလိုက်တဲ့ လက်ရာဗျာ၊ လူလေးကလည်းလှ စေတနာလည်းပါ၊ သဘောဖြူ မနောဖြူ ဆရာမလေး ဆိုတော့ ရွာမှာ ဆရာမလေးဆိုပြီး နာမည်ကြီးနေတာ အလကား မှ မဟုတ်တာ” “….” ဦးအောင်ကျော် စကားတွေပြောသလောက် ဖြူလဲ့သွယ်မှာ စိတ်ကို မနည်းတည်ငြိမ် အောင် စုစည်းနေရသည်။ အနေအထိုင် ပက်စက်သည်လားမပြောတတ်။ တင်ပျည်ခွေ ထိုင်နေသော ဦးအောင်ကျော် ပေါင်ကြား ခပ်ငေါငေါကြီးအား မကြည့်မိအောင် ထိန်းနေ ရင်း တစ်ချက်တစ်ချက် ခိုး၍ကြည့်မိသည်။ အာခေါင်တွေခြောက်၊ ရင်တွေပူလာရသည် အထိ။ ဦးအောင်ကျော်ကား ဘာမျှမသိသလို။ လဘတ်သုပ်စားလိုက်၊ စကားပြော လိုက်ဖြင့်။ “ကျုပ်ဖြင့်ဗျာ ငါးတွေ မသတ်ရက် သတ်ရက်နဲ့ သတ်လာပေးရတာဗျ” “ဟင်…ဘာလို့ ဦးကြီး” ဦးအောင်ကျော်က ဖြူလဲ့သွယ်ကို စူးစူးရဲရဲကြည့်လိုက်သည်။ ဖြူလဲ့သွယ် ကိုယ်လုံးလေး ကျုံ့သွားရ၏။ ခဏကြာမှ “ဒီကောင်တွေကြောင့် ဆရာမလေးကို ကိုယ်တုံးလုံး မြင်ရတာကိုဗျ” ဦးအောင်ကျော်က အတုံးလိုက်အတစ်လိုက် ပြောချလိုက်သည်။ “ အာ…ဦးကြီးကလည်း၊ တိုးတိုးပြောပါ၊ သူများတွေကြားမှ” ပြောရင်း ဖြူလဲ့သွယ် ဘေးဘယ်ညာကို မလုံမလဲ ကြည့်မိသည်။ “ဟား..ဟား ဒီအချိန် ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး ဆရာမလေးရ၊ ကျုပ်က ဆရာမလေး ဖြစ်နေပုံ သဘော ကျလို့ စတာပါ၊ စိတ်ချပါဗျာ ဘယ်သူ့မှ မပြောပါဘူး၊ ကျုပ်ကြောင့် ဆရာမလေး သိက္ခာ မကျစေရပါဘူးဗျာ၊ ညာပြောရင် မြွေစိမ်းကိုတ် သေရပါစေရဲ့” “ဟွန်း…ပြီးရော” ဖြူလဲ့သွယ် မျက်စောင်းထိုးရင်း စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်၏။ သည်လိုနှင့် အချိန်အတော်ကြာတွင်ဖြူလဲ့သွယ်ကား ဦးအောင်ကျော်၏ ချော့လိုက် မြောက်လိုက် မထိတထိ ပြောလိုက်နှင့် စကားကြောတွင် မျောပါနေ၏။ လောကီသားပေမို့ မြှေက်သည့် အခါ ကျေနပ်သလို ချော့တော့လည်း သာယာမိသည်ပင်။ မထိတထိ ပြောသည့်အခါတွင်လည်း ရင်တဖိုဖို…..။ အညာတောရွာ နေ့ခင်းမို့ လူခြေတိတ်လှသည်။ လယ်ထဲယာထဲ ရောက်သူရောက် ၊ နေပူပူမို့ အိမ်ထဲနားသူကနား.....စာကလေးအော်သံ တကျိကျိ ပင် ကြားနေရသည်.။ “ကျုပ်သိသား…ဆရာမလေး တုံးလုံးလေးဖြစ်သွားတာ ကျုပ်မြင်လို့ ရှက်နေတာ၊ ကျုပ် လျောက်ပြောမှာ စိုးရိမ်နေတာမလား၊ အပြောခက်နေလို့ ကျုပ်ဘာသာ ပြောရတာပါ၊ ကျုပ်သေတဲ့အထိ ဒီအကြောင်းဘယ်သူမှ မပြောဘူး…အဲ..တစ်ယောက်တော့ ပြောမယ်” “ဟင်…ဘယ်သူ့ပြောမှာလဲ..” ဖြူလဲ့သွယ် အလန့်တကြား။ “ဟား..ဟား.. ဆရာမလေးကိုပဲလေ” “အွင်း…..ဦးကြီးကလည်း…” ဒုတိယမ္မိ မျက်စောင်း။ အရှက်ပိုသည်လား အကဲပိုသည်လား။ ဟော သည်လူကြီး ပေါင်ကြားငေါငေါကြီး ဆတ်ခနဲလှုပ်နေသည်လား။ အာ…ကြည့်မိ ပြန်လေပြီ။ “ဆရာမလေးရေ ကျုပ် ယာထဲသွားဦးမယ်၊ စောစောပြန်လာမယ်လေ၊ ရေနွေးကြမ်း တိုက်ဦးမယ်မလား၊ ဒီတစ်ခါ ငါးတွေမပေးတော့ပါဘူးဗျာ၊ တုံးလုံးလေးထပ်မြင်ရရင် သိဝိ မင်းကြီး ရူးတာထက်ပိုဆိုးရော့မယ်….ဟား..ဟား” “တော်..တော်..ဒီတုံးလုံးဆိုတာကြည့်…” တတိယံမ္မိ မျက်စောင်း။ အရှက်လည်း ပိုရသည်။ အကဲလည်းပိုရသည်။ နောက် ပေါင်ကြားက စောက်ဖုတ်လေးလည်း စိုနေရပါပြီလေ။ ဖြူလဲ့သွယ် အခြေအနေ ကို ကြည့်ရင်း ဦးအောင်ကျော် နောက်တစ်ဆင့် ထိုးစစ် မြှင့်လိုက်သည်။ “ဆရာမလေး…” ဦးအောင်ကျော်က ထရင်းခေါ်လိုက်သည်။ ခြေနှစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် ကားလိုက်သည်။ နေရောင်ထိုးသော ပုဆိုးပါးပါးအောက်မှ မြင်ရသော သန်မာတောင့် တင်းသော၊ တုတ်ခိုင်ထွားကျိုင်းသော တောသား၊ အညာသားကြီး၏ ယောကျ်ားအင်္ဂါကား ထင်းခနဲ၊ ရှင်းခနဲ။ ဖြူလဲ့သွယ် အကြည့်က မော့၍မော့၍။ သို့သော် ဦးအောင်ကျော် မျက်နှာဆီသို့ မရောက်ခင် လမ်းခု လတ်တွင် ရပ်တန့်သွားရသည်။ အကြည့်ကို မလွဲဖယ်မိ။ ဆွဲငင်အား တစ်ခုလို ငေးတေးတေး၊ ဆန္ဒရမက် ထိန်းချုပ်ခက်သည့်ပုံစံလေး။ နှုတ်ခမ်းလေးကို မသိမသာ ကိုတ်လိုက်ရင်း ခေါင်းလေးဆက်လိုက်၏။ ပြောဆိုသည့် အသွင်။ “ကျုပ်ယာထဲက ပြန်လာရင် မနက်က အရည်လေးတွေစိုနေတဲ့ ကျောင်းစိမ်းထဘီလေး ဝတ်ထားပါလား၊ ဆရာမလေးက အဲဒီ ကျောင်းစိမ်းထဘီလေးနဲ့ သိပ်လိုက် သိပ်လှတာ၊ နောက်ပြီး…… ဖြူလဲ့ဆီကထွက်တဲ့ အရည်လေးတွေက သိပ်မွှေးတာပဲ” “……..” ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ် စကားမဆိုနိုင်ပါ။ ရှက်အားလည်းပိုရပါသည်။ အကဲလည်းပိုရပါသည်။ စောက်ပက်လေးကလည်း စိုနေရပါပြီ။ တားဆီးထားသည့် ဆန္ဒရမ္မက်တွေလည်း ပြိုရပါသည်။ သည်ထက်ဆိုးသည်ကား ဦးအောင်ကျော် စိုက်ကြည့်နေသည့် ရင်သားတွေက ယားသလိုယံသလိုလို။ အားမလိုအားမရ ဖျစ်ညှစ်ပစ်လိုက်ချင်သလိုလို။ ပေါင်လေးနှစ်ဖက်က အလိုလို စေ့၍ စေ့၍။ ခံစားနေရသော ယားယံလိုလားမှုကို ပြေလိုပြေငြား။ စိတ်အစဥ်က ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်လုလု။ ပုဆိုးအောက်ဆီမှ ဦးအောင်ကျော်လီးကြီးကို တစိုက်မက်မက်ကြည့်မိရင်း လက်နှစ်ဖက် ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်မိသည်။ စောက်ပက်လေးကို ရှုံ့လိုက်ပွလိုက် ညှစ်လိုက် လုပ်မိသည်။ စောက်ပက်အတွင်း သားတွေက အချင်းချင်းပွတ် တိုက်မိသည်။ ပို၍ယားယံ ပို၍တပ်မက်လိုလားမှုက တစ်ကိုယ် လုံးပျံ့နှံ့နေရသည်။ ဦးအောင်ကျော် ဖြူလဲ့သွယ်ပုံစံကို စိမ်ပြေနပြေကြည့်၏။ ကျားသခင်က သားသမင်လေးကို ဆော့ကစားနေသည့်နှယ်။ ထို့နောက် ဘေးဘယ်ညာသို့ လှည့်ကြည့်ကာ “ဆရာမလေး သိတယ်မလား၊ ဆရာမလေး တုံးလုံးဖြစ်တာမြင်ပြီး ကျုပ်လီးကြီး အမြဲ တောင်နေတာ ကြည့်လေ” “အို……..” ပုဆိုးစကို မသိမသာဖြေချ၍ ထုတ်ပြသည်။ ခဏဆိုမှ ခဏလေး။ လီးထိပ်ကြီးက ရဲသလိုမဲသလို သံပုရာသီးလုံးခန့်ထက် ကြီးဖို့ရာရှိမည် မလျော့။ လီးထိပ် အကွဲကြောင်းကြီးက အရည်ကြည် စိမ့်လို့။ လီးတန်တုတ်တုတ်ကြီးကိုမှ လီးကြောတွေ အပြိုင်းပြိုင်းထလို့။ မြွေဟောက်ကြီး ပါးပြင်း ထောင်နေသလိုလို။ ဖြူလဲ့သွယ် စိတ်ညှို့ခံရသလို လီးထွားညိုကြီးကို တမေ့တမော ကြည့်နေမိသည်။ ဦးအောင်ကျော်က လီးတန်ညိုညိုထွားထွားကြီး ဆက်ခနဲ တစ်ချက်ငေါ့ကာ “နို့လုံးလုံး တင်းတင်းလေးကို ကိုက်စို့ပစ်ချင်တာ၊ ထိပ်က နို့သီးကလည်းဆူနေတာပဲ၊ ဖြူလဲ့ အရမ်းလီးဆာနေတာမလား၊ လီးဆာနေလို့ ကိုယ့်နို့ကို ပြန်ညှစ်နေတာလေ…” “ဟင့်..အ…မ..ဟုတ်” “ဟုတ်ပါတယ်လေ…နို့မှာ လက်ရာတွေ ထင်းနေတာ....အခုတောင် ဆရာမလေး ကျုပ်လီးကြီး ကြည့်ပြီး စောက်ပက်ညှစ် နေတာမလား၊ လီးဆာပြီး အလိုးခံချင်နေမှန်း သိနေတာပဲ ဖြူလဲ့ရာ၊ စိတ်ကိုလွှတ်လိုက် ညှစ်ပစ်လိုက်စမ်း…အားရပါးရညှစ်ပစ်စမ်းကွာ” “အင်း…..ဟင့်..ကျစ်…အ” ‘’ ဆရာမလေးရဲ့ စောက်ပက်လှလှလေး ယားပြီး ညှစ်နေတာမလား... ကျုပ်ကလွဲ ဘယ်သူမှ မသိပါဘူးဗျာ... ဟုတ်တယ်ဆို ခေါင်းလေးငြိမ့်ပြစမ်း ဆရာမလေး” ဖြူလဲ့သွယ် မရှက်နိုင်တော့။ နှုတ်ခမ်းလေးကို တင်းတင်းစေ့ကိုက်မိသည်။ အကြည့်တွေက ရီဝေဝေ…။ ခေါင်းလေး မသိမသာ ညိတ်ပြလိုက်မိသည်။ ဝန်ခံလိုက်သည့်သဘော...။ အညာသား လူကြီးအား စောက်ပက်ယားနေပါသည်...ညှစ်နေပါသည် လို့ ပြောလိုက်ခြင်းပင်။ တားဆီးမရသော စိတ်ဆန္ဒတွေကို ချွန်းဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်း....။ “….စိတ်တွေလွှတ်ပေးလိုက် ဖြူလဲ့ ရှက်စရာမလိုဘူး….အချင်းချင်း အကုန်သိနေ မြင်နေမှပဲ….” အသိစိတ်က ဦးအောင်ကျော် စကားသံတွေအား အလိုလိုနာခံနေမိချေပြီ….။ ရှက်တာက အဆုံးစွန်ထိ။ သို့သော် အရှက်တရားနှင့်အတူ ကပ်ပါလာသည့် ပြင်းပြလွန်းသော ရမက်တဏှာက အဆုံးစွန် ၏ တစ်ဖက်ကို ကျော်နေလေပြီ။ ဝမ်းဗိုက်ကို အားယူကာ တစ်ကိုယ်လုံးအားတွေကိုစုစည်းရင်း စောက်ပက်လေးကိုအားပြု၍ တဆစ်ဆစ် ညှစ်လိုက်မိသည်။ တွန့်ကာ..တွန့်ကာ၊ တုန်ကာဖြင့်..။ “လှလိုက်တာ…ဆရာမလေး လီးဆာပြီး စောက်ပက်ယားနေတဲ့ ပုံစံလေး.... ဟောဒီ လီးချောင်းကြီး စောက်ပက်ထဲ သွပ်ခံနေတာတွေးပြီး အပြီး ညှစ်ချစမ်း” “ဟင်း….အင့်…ကျစ်..အား..” ရှိုက်ဖိုသံစုံ တိုးလျ မြည်ကာ…ငြိမ်သက်စွာ…။ အသက်ကို လု၍ရှုဆဲ...မောဟိုက်ဆဲ..မျက်နှာကလေး နီရဲ ချွေးလေးစို့စို့ ရှိနေဆဲ.....ဖြူလဲ့သွယ် မျက်လွာလေးချနေသည်...ဦးအောင်ကျော် ကို မကြည့်ရဲ... “ဆရာမလေး..ပြီးသွားပြီ မလား၊ အနံ့လေးက သင်းနေတာပဲ၊..ဘာမှရှက်စရာမလိုဘူး ဆရာမလေး၊ လူပဲလေ စိတ်ဆန္ဒတွေရှိတာ သဘာဝပါပဲ၊ ဘယ်သူမှလဲမသိဘူး၊ ကဲ ထ. ထ. ပုကန်တွေသိမ်းပြီး အားရှိအောင်အိပ်လိုက်၊ အော်… အရည်လေးတွေ မဆေးနဲ့ ဒီအတိုင်း လေးနေနော်၊ ညနေကျုပ်ပြန်လာရင် မနက်က လုံခြည်စိမ်းလေး ဝတ်ထား ဖြူလဲ့၊ ဟုတ်ပြီနော် ဆရာမလေး” ဦးအောင်ကျော်အသံက တိုးညှင်းသည်။ ဒါပေမယ့် ပြတ်သား၏။ တောင်းဆိုသည်တော့မဟုတ်။ လုပ်ကိုလုပ်ရမည် ဆိုသော ပုံစံမျိုး။ လုပ်ခိုင်းထားသည်ပင်။ “…..” ဖြူလဲ့သွယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်လား……မသိတော့။ ကောင်းကင်ယံတွင် အစိမ်းရောင် စွန်လေးတစ်စင်းကား ဟိုမှသည်သို့… ဘယ်မှညာသို့…. အထက်ဆီမှ အောက်ဆီသို့…. စုန်ဆန်လူးကာ ကြိုးတန်းလန်းဖြင့် စွန်လွှတ်သူကြိုးဆွဲရာဆီသို့ ယိမ်းကာနွဲ့ကာ… လူးကာလွန့်ကာ…. တွန့်ကာနွဲ့ကာ… မူရာမော့မော့ ဟန်ပန်ကြော့ကြော့လှပစွာဖြင့်။ လေယူရာတိမ်း၊ ကြိုးဆွဲရာယိမ်းရင်း ဟန်ချက်ညီစွာ ကျော့ကာမော့ကာ လှလှပပ…။ ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်သည်လည်း…….။