ဆန္ဒ - အခန်း(၂၉)

 ဆန္ဒ (ကြိုက်ကုန်းဆရာမလေး)

Cuckold

"မြကျွန်းညို"

အခန်း (၂၉)

ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်တစ်ယောက် သီချင်းလေး တညည်းတညည်းဖြင့် အိမ်သန့်ရှင်း ရေးလုပ်နေ၏။ သန့်ရှင်ရေးဆိုသော်ငြား ပိတ်ရက်ကာလအတွင်း အလိုးမခံခင်စပ်ကြား ရှေ့ပြေးတဏှာပွဲတော်အဖြစ် ဦးအောင်ကျော်လုပ်ချင်တိုင်းလုပ်သွား၍ စောက်ရည်၊ သုတ် ရည်တို့ ပေကျံနေသော အိပ်ယာခင်း အဝတ်အစားတို့ကို လျှော်ဖွပ်သန့်စင်နေရ ခြင်းပင်။

နို့တွေလည်း တင်း၍ နာကျိန်းနေရသည်။

ဦးအောင်ကျော် နို့နယ်၊ နို့စို့၊ နို့တောတ်ခံရခြင်း အပြင် ရာသီလာသည့် ပထမရက် ဖြစ်သည့်အတွက် ပို၍ တင်းသယောင်၊ နာသယောင်ရှိရ၏။

ရာသီမလာခင်ရက်က စိတ်ရှိသလို အကိုင်အနှိုက်အပွတ်အထိုး ခံရသော စောက်ပက် လေးကလည်း အာတိအာတာဖြင့် သွေးဟောင်းသွန်ကာ သွေးသစ်တို့အစားထိုးချေတော့ မည်။

ထိုသွေးဟောင်းသွန်၍ ပြီးသည့်နောက်ရက်တွင် ခွင့်ယူ၍ အလိုးခံရမည်ဟု ဦးအောင် ကျော်က ပြောထားသည်။ သူလိုးနေကြ မိန်းမများအား ရာသီလာပြီး နောက်ရက်တွင် လိုးနေကြဟု ဆိုသည်။ ဖြူလဲ့သွယ်ကိုလည်း ရာသီလာပြီးလျှင် လိုးမည်ပြောသွားသည်။

ထို့အတွက် ဖြူလဲ့သွယ်မှာ မင်းသူနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေး၍ ဦးအောင်ကျော်နှင့် အလိုးခံရမည့်အရေး ချိန်းရပြုရသည်။

ဦးအောင်ကျော်က ဗုဒ္ဓဟူးနေ့၌ မန္တလေးတွင် ဆေးသွားစစ်မည်။ မန္တလေးရှိ မင်းသူမိတ်ဆွေ ဆရာဝန် တစ်ယောက်ထံတွင် ဖြူလဲ့သွယ်အမျိုးတစ်ယောက် General Checkup လုပ်မည်ဟု အကြောင်းပြကာ A၊B၊C ပါစစ်စေမည်။ ထို့နောက် ရွာမပြန်ဘဲ မန္တလေးတွင်ပင် နေစေမည်။

ဖြူလဲ့သွယ်နှင့် မင်းသူက ခွင့်ယူ၍ သောကြာနေ့၌ မန္တလေးတွင် ဆုံကြမည်။ ဦးအောင်ကျော် ၏ ဆေးစစ်အဖြေအပေါ်မူတည်၍ ဖြူလဲ့သွယ်တို့နေ၊ မနေ ဆုံးဖြတ်ကြမည်။

ဆေးစစ်အဖြေကောင်းမွန်ပါက ထိုနေ့ညနေ၊ သို့မဟုတ်ပါက စနေနေ့မနက်တွင်ပင် ဖြူလဲ့သွယ်နှင့် ဦးအောင်ကျော်တို့ တွေ့ဆုံကြမည်၊ နေကြမည်။

ဟိုတယ်အတွက် မင်းသူမှ ကြိုတင်၍ စီစဉ်ထားမည်။ သည်သို့ အချိန်းအချက်ပြု အစီအစဉ်ဆွဲထားသည်။

ဟာကွတ်မရှိစေရန် ချစ်သူနှစ်ဦးသား အကြိမ်ကြိမ်အဖန်ဖန် ပြောဆိုဆွေးနွေးကြရသည်။ ထိုသို့ ဆွေးနွေးတိုင်းလည်း နှစ်ဦးသားမှာ ရမ္မက်ဆန္ဒ အကြိမ်ကြိမ်ထရသည်။ အထူးသ ဖြင့် မင်းသူမှာ ချစ်သူအချောအလှ ဆရာမလေးအား မုဆိုးဖိုကြီးအား ပေးလိုးရမည့် အရေး အစစအရာရာ စီစဉ်ရသည်နှင့်ပင် တဏှာထရသည်။

ဖြူလဲ့သွယ်အား ပေးသိမထားသော အချို့အစီအစဉ်များအတွက်လည်း အလုပ်ရှုပ်ရ သေး၏။ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ သိပ်ချစ်ရသော ချစ်သူလေး၏ ရမ္မက်ဆန္ဒအား ဖြည့် ဆည်းပေးရသည့်အပေါ် ကျေနပ်ရသလို လီးလည်းတောင်ရ၏။

အစီအစဉ်ဆွဲရ၊ စီစဉ်ရနှင့်ပင် အလုပ်များရတော့သည်။

+++++++++++++++++++++

သည်ရက်ပိုင်း ဖြူလဲ့သွယ် ရွှင်ပြမြူးထူးနေ၍ ရီရီဦးပင် ပြောယူရသည်။

“ဟင်း…ဟင်း…ဖြူလဲ့တို့များ ကိုမင်းသူနဲ့တွေ့ရတော့မည်ဆိုပြီး ပျော်နေတာပေါ့လေ..”

ရီရီဦးကစ၏။ ခွင့်ယူ၍ ပြန်မည့်အပေါ် မင်းသူနှင့်တွေ့မည်ဟု ဖြူလဲ့သွယ်က ပြောထား သည် မဟုတ်ပါလား။

“အင်းပေါ့..ရီရဲ့…ပျော်တာပေါ့လို့…”

ဖြူလဲ့သွယ် ပြုံးပြုံးလေးပြန်ပြောသည်။ စိတ်အတွင်းကမူ

“ရီရေ….ကိုကခွင့်ပြုလို့ ဦးအောင်ကျော်ကြီးလိုးတာခံရမှာမလို့ ပျော်နေတာရီရဲ့”ဟုသာ တိတ်တိတ်ကလေးဆိုမိသည်။ မည်သို့ဆိုစေကာမူ ဖြူလဲ့သွယ်တစ်ယောက် မြူးထူးနေ ရသည်ကား အမှန်ပင်။

အစားအသောက်ဆိုလည်း ရှောင်ရသေး၏။

ခါတိုင်းဆို ရီရီဦးပါလာသော အကြော်၊ အလှော် စားစရာများကို ပလုတ်ပလောင်း စားနေ ကြ။ ခုတော့ သည်လိုမဟုတ်။

တို့ကနန်း၊ ဆိတ်ကနန်းသာ။ အပူအစပ်ဆိုလျှင် ထိပင်မထိ။ ဝမ်းချုပ်စာဆိုလျှင် မစား။

အရည်များများနှင့် ဟိုတို့တို့သည်တို့တို့သာစား၏။

ဦးအောင်ကျော်ကြီးက သည်သို့စားခိုင်းထား၏။ ဝမ်းချုပ်မခံနှင့် ဖင်လိုးဖြစ်ချင် လိုးဖြစ် မည်ဟု ဆိုထားသည် မဟုတ်ပါလား။

သည်လိုဆိုတော့ ရီရီဦးက မထိတထိ စပြန်သည်။

“ဖြူလဲ့တို့တော့ မရိုးတော့ဘူးဟေ့….ခွင့်ပြန်မှာနဲ့ အစားအသောက်ကအစ ရှောင်နေ…ဧကန္တတော့…… ”

“ဟာ…ရီရီကလည်းကွာ….ဖြူလဲ့က သွားရလာရနဲ့ ဝမ်းပျက်မှာဆိုးလို့ပါနော်…”

“ဟီး..ဟီး…ရီကဘာပြောလို့လည်း….ဖြူ…လဲ့…ရဲ့”

“တော်ပါ…ရီပြောချင်တာ ဖြူလဲ့သိပါ့…သွားကွာ”

အိုးမလုံ အုံပွင့်ရသော ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ရှက်ရှက်နှင့်ပင် ရီရတော့၏။ ရီရီကလည်း မလွယ် အစအနောက်ကလည်းသန်သည့်အပြင် အကြောင်းသိ ပြောမနာဆိုမနာ ဖြစ်ရာ ဖြူလဲ့သွယ်မှာ စကားလမ်းကြောင်း အတင်းပြောင်းရတော့သည်။

ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ခွင့်ပြန်မည့်ရက်ကို ရောက်စေချင်လွန်းလှလေပြီ။ ညညဆိုလျှင် စိုးထိတ်ရင်ဖိုရသည်။ အတွေးနှင့်ပင် ရှက်အားပိုကာ စောက်ပက်လေး အရည်စိုရတော့၏။

++++++++++++

ဖြူလဲ့သွယ် အမူအယာပျက်နေသည်ကို ရီရီဦး သိ၏။ သူမပြန်လာသည့်နောက် ဖြူလဲ့သွယ် နို့တွေကြီးလာသည်ထင်မိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကွတကွတပင် ဖြစ်နေသည်ဟု လည်းတွေးမိသည်။

ရီရင်းမောရင်း စနောက်ရင်း ဖြူလဲ့သွယ် နို့တွေကို ထိမိကိုင်မိတိုင်း ဖြူလဲ့သွယ် အထိမခံနိုင်။

“နာတယ်ရီရဲ့…မလုပ်ပါနဲ့ကွာ….”

ပြောလည်းပြော ရှောင်လည်းရှောင်သည်။ ယခင်ကနှင့်မတူ။

“ဖြူလဲ့ရ….နို့တွေများ ပိုကြီးလာသလားလို့ပါကွ…တင်းနေတာ၊ လက်ယောင်လိုက် တာများလို့ ခစ်…ခစ်”

“ဟာ….မဟုတ်တာ…ရာသီနဲ့မလို့ နာတာပါ ရီကလည်း”

ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ပျာပျာသလဲပင် ပြောရသည်။

သည်ကြားထဲ ဦးအောင်ကျော်နှင့် ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ရင်တဖိုဖို ကိစ္စလေးများ ဖြစ်ရသေး၏။

ဦးအောင်ကျော်ကတော့ ဆရာမလေးဟူ၍ လူရှေ့၊ သူရှေ့ ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံပါသည်။

အမူအယာမပျက်အောင် နေပေးပါသည်။ သို့သော် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးလာ လေလေ၊ မိမိအား လိုးတော့မည့် ဦးအောင်ကျော်ကြီးအား‌ တွေ့ရသည်နှင့် ဖြူလဲ့သွယ် မှာ ရင်တုန်းပန်းတုန်ဖြစ်ရသည်။ အမူအယာပျက်၍ ကတုန်ကယင်ဖြစ်ရသည်။ တစ်နေ့ ကျောင်းသို့အသွား လမ်းတွင် ဦးအောင်ကျော်နှင့် ဆုံ၏။

“ဦး….ဦး…ကြီး….လယ်ထဲလား…”

ဖြူလဲ့သွယ် အထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နှုတ်ဆတ်သည်ကို ရီရီဦး သတိထားမိသည်။

“ဟုတ်ပါ့..ဗျာ…ဆရာမလေးတို့ရော ကျောင်းလား….ဒါနဲ့ ဟို ခုံတွေရော အဆင်ပြေရဲ့လားဗျ…”

သည်တော့မှ ကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း ဦးအောင်ကျော်နှင့် ဖြူလဲ့သွယ်တို့ စာသင်ခုံတွေ အတူပြင်ကြသည်ကို သိရသည်။

ချက်ဆိုနားခွက်က မီးတောက်သော ရီရီဦးမှာ ဦးအောင်ကျော် အကြည့်တွေ မရိုးဟု ထင်မိသလို ဖြူလဲ့သွယ်လည်း လိုသည်ထက်ပို၍ ရှက်ရွံ့နေသည်ဟု မှတ်ချက်ချမိသည်။

ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ မနက်က အဖြစ်ကိုကြည့်….။ မနက်အစောကြီးရှိသေး ဦးအောင်ကျော် နွားနို့ တွေလာပို့သည်။

 “ဗျို့…ဆရာမလေးတို့…နွားနို့လာပို့တာပါ……ဒီကနေ့.မန္တလေး အလယ်သွားမှာ ဘာ တွေများ မှာဦးမလဲဗျ…”

နှစ်ဦးစလုံးအား ပြောသလိုလိုနှင့် ဖြူလဲ့သွယ်အား သွားတော့မည့်အကြောင်းပြောသည်။

ဦးအောင်ကျော်သွားတော့ ရီရီဦးက စသလိုလိုနှင့်ပြော၏။

“ဟော….ဖြူလဲ့ရေ….ဦးအောင်ကျော်လည်း မြို့ကိုအလယ်သွားမယ်ဆို…ဖြူလဲ့လည်း မန္တလေးရောက်ဦးမှာမလား….တွေ့နေဦးမယ်နော်….ဟင်း…..ဟင်း….”

ရီရီဦးက စသည်ဆိုသော်ငြား ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ကတုန်ကယင်ဖြစ်ကာ မျက်နှာပျက်ရသည်။ အနာရှိတော့ စပ်ရသည်လေ။

+++++++++++++++

ကြာသာပတေးနေ့ တစ်နေ့လုံး ဖြူလဲ့သွယ်ပုံကြည့်ရသည်မှာ စိတ်နှင့်ကိုယ် ကပ်ပုံမပေါ်။ အယောင်ယောင်အမှားမှား။ ဖြူလဲ့သွယ် စိတ်လှုပ်ရှားရသည်။ ငိုချင်သလိုလို၊ ရီချင်သလိုလို ဖြစ်ရ၏။

အကြောင်းကား…..ဦးအောင်ကျော် ဆေးစစ်ရလဒ်များကို မင်းသူဆီမှတစ်ဆင့် သိရသည်။ အားလုံးအိုကေသည်။ အကုန်ကောင်းသည်။ A,B,C အားလုံးကင်းရှင်းသည်။

နှလုံးခုန်နှုန်းက လူငယ်များထက်ပင်ကောင်းသေးသည်။ ဆိုလိုသည်က အမောခံနိုင် သည့် သဘော။ သည်တော့ ဖြူလဲ့သွယ် အလိုးခံရဖို့ သေချာသလောက်ရှိချေပြီတည်း။

အဝတ်အစားပြင်ရသည်။ မနက်ဖြန်အတွက် စိတ်ဇောသန်သန်ဖြစ်ရသည်။ အယောင် ယောင် အမှားမှားဖြစ်ရသည်။

အရေးထဲ ရီရီဦးနှင့်စကားပြောနေစဉ် ဦးအောင်ကျော်မက်ဆေ့ဝင်လာသေးသည်။ ဦးအောင်ကျော်က မပို့စဖူး….။ ပို့သည့်အကြောင်းက ဆေးစစ်ပြီး အားလုံးကောင်းသည့် အကြောင်း။ ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ရီရီဦးမသိအောင် ဟန်လုပ်ရသေး၏။ ခရီးသွားရမည်ကို အကြောင်းပြ၍ စောစောအိပ်ယာဝင်သည်။ အားရှိဖို့လိုသည်လေ…..။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းကာ အိပ်ပျော်စေရန် ကြိုးစာ၍အိပ်ရသည်။

အိပ်ခန်းအပြင်မှ ရီရီဦးအဖြစ်ကို ဖြူလဲ့သွယ် မသိလိုက်။

++++++++++++++++++

သည်တစ်ပတ် ရီရီဦးပြန်လာသည်တွင် ဖြူလဲ့သွယ် အမူအယာတို့ ထူးခြားနေသည်ဟု ထင်မိသည်။ ပျော်မြူးရွှင်ပြနေခြင်း။ ရီမောပျော်ရွှင်နေခြင်း။ သီချင်းလေး တညည်းညည်း ဖြင့် လွတ်လပ်မြူးထူးနေခြင်း။

ဖုန်းပြောလျှင် တိုးတိုး တိုးတိုးဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာကို စီစဉ်နေခြင်း။

ခွင့်ယူမည်ပြောသည့်အခါ ချစ်သူနှင့်တွေ့ရတော့မည်ဖြစ်၍ ပျော်ရွှင်နေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ စစနောက်နောက်ပင်ပြောနေသေး၏။ သို့သော်…. ထိုနေ့….ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ည ဖြစ်မည် ထင်သည်။

ဖြူလဲ့သွယ်နှင့်စကားပြောနေစဉ် မင်းသူဖုန်းလာသည်။ ဖြူလဲ့သွယ် အခန်းထဲသို့ဝင်ကာ တိုးတိုး တိုးတိုးဖြင့် ပြောနေသည်။

ရီရီဦးလည်း ထမင်းစားခန်းအား တံမြတ်စည်းလှဲသည်။ အမှိုက်တောင်းအတွင်းမှ အမှိုက်များကို ပလက်စတစ်အိတ်အတွင်း သွန်ချသည်။ အနံ့တစ်ချို့ရသည်။ ညှီနံ့လိုလို။ စားကြွင်းစားကျန်များကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အသက်ရှုအောင့်၍ သွန်ချသည်။

စက္ကူစတစ်ခုကား အမှိုက်တောင်းနှင့်ကပ်နေ၏။

ခါချသည်။ မကျ။

ထပ်၍ခါသည်။ ကျမလာ…။

အမှိုက်တောင်းကိုချကာ ထိုစက္ကူစကို လက်ဖြင့်ဆွဲယူ၍ အမှိုက်အိတ်အတွင်းထည့်သည်။

ရင်းနှီးနေသော အနံ့တစ်ချို့ကို ရှုရှိုက်မိသည်။

အမှိုက်အိတ်အတွင်းထည့်လိုက်သော ဝါကျင့်ကျင့် စာရွက်လေးကို ပြန်ထုတ်ယူလိုက် သည်။

ချေမွှထားသော စာရွက်ပိုင်လေး။

အချို့နေရာများတွင် ဝါကျင့်ကျင့် စွန်းပေလျက်။

ဖြန့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆုတ်ဖြဲထားသော အပိုင်းအစလေးများ…..လေးပိုင်း….။

စာရွက်အပိုင်းလေးများပေါ်တွင် စာလုံးများ………လဲ့…..နက်ဖြန်…… ….မယ်… …ကို… စသဖြင့်။ အဆက်စပ် မရှိ။ ပြန်၍ လွှင့်ပစ်လိုက်မည်ပြင်ကာမှ စာလုံးတစ်လုံး ကို သွားမြင်မိသည်။ လိုး……..ဆိုသောစာလုံး။

ရီရီဦး စာရွက်လေးပိုင်းကို ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်သည်။

“မနက်ဖြန်…….ဖြူလဲ့……..စောက်ပက်ကို…….အသေလိုးမယ်”

“ဟင်….”

စာရွက်အပိုင်းအစလေးများကို သိမ်းရင်း ရီရီဦးမျက်လုံးထဲတွင် ဦးအောင်ကျော်နှင့်ဆုံ တိုင်း မသိမသာ အမူအယာပျက်နေရသော ဖြူလဲ့သွယ် ပုံစံလေးများကို မြင်ယောင်မိ သည်။

မြို့သို့သွားခဲလှသော ဦးအောင်ကျော်က မြို့သို့သွားသည်။ အနီးနား မြို့ဖြစ်သော မုံရွာ ပင် မဟုတ်။ မန္တလေးသွားမည် ဟုဆိုသည်။

ဖြူလဲ့သွယ်ကလည်း ခွင့်ယူထားသည်။ တိုက်ဆိုင်ခြင်းပဲ ထားပါတော့။

သူမ မရှိသည့် ရက်ပိုင်းအတွင်း ဖြူလဲ့သွယ် နို့တွေ ထွားလာသည်ကားအမှန်။ ရာသီလာ နေသည်ဟု ပြောသည်။ ဟုတ်သည် ဆိုပါစို့။

အစားအသောက်ရှောင်သည်။ ဝမ်းချုပ်မခံ။ ထို့အပြင် ဦးအောင်ကျော်နှင့်ဖြူလဲ့သွယ်ပုံက တစ်ခုခုကို လျို့ဝှက်ကြံစည်နေသလိုလို။

သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဦးအောင်ကျော်နှင့်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် ဖြစ်ရာ ဦးအောင်ကျော်၏ လက်ဆ လက်န၊ အကြံအစည် တွေကို သိနေသည်။

သုတ်ရည်နံ့တွေရနေဆဲ မနက်ဖြန်…….ဖြူလဲ့……..စောက်ပက်ကို…….အသေလိုးမယ် ဟူသော စာမှာ မည်သို့မည်ပုံ ရောက်နေရသလဲ…။

ဦးအောင်ကျော်မှလွဲ၍ တစ်ခြားမည်သူမျှ မဖြစ်နိုင်။ ပိတ်ရက်အတွင်း ဦးအောင်ကျော်နှင့် ဖြူလဲ့သွယ်တို့ စာသင်ခုံများကို အတူပြင်ကြသည်ဆို၏။

တိုက်ဆိုင်မှုများစွာ၊ သက်သေပစ္စည်းများကို စပ်ဆက်ကြည့်သည့်အခါ ဖြူလဲ့သွယ်နှင့် ဦးအောင်ကျော်တို့ မြို့တက်၍ လိုးကြ၊ ဆော်ကြမည် ဆိုသည့်အခြင်းအရာက ကွက်ကွက် ကွင်းကွင်း မြင်သာလာတော့၏။

“ဟိ…ဟိ…ဖြူလဲ့…ကတော့ကွာ…တွေ့မယ်..တွေ့မယ်”

တရားခံကွင်းဆက်ကို သေချာပေါက်မိသော စုံထောက်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရီရီဦး ကျေကျေနပ် နပ်ပြုံးလိုက်သည်။ စာရွက်ပိုင်းစ လေးများကို ကိုင်၍ ဖြူလဲ့သွယ် အခန်းသို့သွားမည် ပြင် သည်။ မကျေမနပ်ဖြစ်၍ကားမဟုတ်။ စချင်သည့်စိတ်လည်းပါသည်။ နောက်တစ်ချက်က မိမိနှင့် အတူတူ….။

“အင်း…ဖြူလဲ့..ရှက်သွားပါမယ်…လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပျော်ပါစေလေ…ပြန်လာမှ ငြင်း မယ်မကြံနဲ့ မိဖြူလဲ့ရေ…၊ အခုတော့ အားရပါးရ ခံပစေဦး…၊ ဟင်း…ဦးကြီးကလည်း ဆရာမလေးတွေ ပတ်လိုးနေတာ၊ တစ်ယောက်မှမချန်ဘူး…တွေ့မယ် ပြန်လာမှ ကောင်း ကောင်းကို စဦးမယ်”

လိုးမည့်သူက သူမနှင့်မီးကုန်ယမ်းကုန်း လိုးပွဲနွှဲခဲ့သူ။ ခံမည့်သူက ညီအစ်မလိုချစ်ကြသော သူငယ်ချင်း ဆရာမလေး။ မနာလိုခြင်း မဖြစ်သော်လည်း သူမအား ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို တော့ မကျေမနပ်ဖြစ်မိသည်။

“ဟိ…သည်လိုဆို ငါနဲ့ဖြူလဲ့က လီးတစ်ချောင်းတည်းအတူအလိုးခံဖူးတဲ့သူတွေ ဖြစ်ပြီပေါ့….ဟီး..၊ အင်း…ဦးကြီးလိုးတဲ့ပုံနဲ့ဆို ဖြူလဲ့တော့ အီစိမ့်လန်ပျံနေမှာပဲကွာ…”

လွန်ခဲ့သောတစ်နှစ်ခန့်လောက်က သူမပင် အလူးအလဲခံခဲ့ရသော ဦးအောင်ကျော်လီးကြီး ၏ လိုးသွင်းချက်များတွင် လူးလှိမ့်နေမည့် ဖြူလဲ့သွယ်ပုံစံလေးကို မြင်ယောင်မိသည်။

မဆီမဆိုင် သူမစောက်ပက်လေးပင် ရှံ့ပွရှံ့ပွ ဖြစ်မိသည်။ ဖြူလဲ့သွယ်အား မစ တော့ဘဲ သူမအခန်းသို့ပြန်၍ အိပ်လိုက်သည်။ အိပ်၍ကားမပျော်ပါ။ သူမအား ပက်ပက်စက်စက် လိုးခဲ့သော ဦးအောင်ကျော်လီးကြီးကို သတိရရင်း စိုစွက်နေသော် ပြဲအာအာစောက်ပက် လေးကို ချော့မော့နှစ်သိမ့်ရသေး၏။

တစ်ဖက်ခန်းတွင်တော့ ဖြူလဲ့သွယ်ကား….။

အခန်း(၃၀) ဆက်ရန်>>>