ဆန္ဒ (ကြိုက်ကုန်းဆရာမလေး)
Cuckold
"မြကျွန်းညို"
အခန်း (၂၅)
ဖြူလဲ့သွယ် ဖုန်းလေးကိုင်၍ အိမ်ထဲသို့ ဝင်၍ ဖုန်းပြောသည်။
“ဟိ…အဆင်ပြေတယ်ကိုရဲ့… ဆေးစစ်မယ်တဲ့”
“……”
“ဟီး…အင်းဆို…ဖြူလေး…အဲ…သဲပဲလေ ဆရာမကြီးလေ…”
“………”
“ဖြူလေးလို့ မှားပြောမိတာ ဟိဟိ၊ ကဲပါ လူတစ်ကိုယ်လုံးတောင်ပေးထားမှ စကားလေးမှားပြောတာ အူတိုမနေနဲ့ကွာ…..”
“…………”
“အင်းပါ၊ မခံပါဘူး….ကိုရ၊ နည်းနည်းတော့ ဟိုလုပ်ဒီလုပ် လုပ်ခံရလောက်တယ်၊ ဟေ… စိတ်ထနေတာလား….ကိုရယ်၊ သဲလည်း တူတူပဲ၊ သိလား သဲလေ အခု သူက ပင်တီအစို လေးဝတ်ခိုင်းလို့ ဝတ်ထားရတာ…သိလား”
“………..”
“အင်းဆို…..အလှူလဲ အဲဒါဝတ်သွားရတာပဲလေ၊ တစ်မျိုးကြီးကွာ တစ်ချိန်လုံးစိုစိပြီး ယားတာ မနေတတ်ဘူး…ဟိဟိ၊ သူ့ဟာကြီးအကြောင်း ခေါင်းထဲအချိန်ပြည့်ရောက် နေတာပါဆို…. …ပြန်ချင်နေတာက ရောက်ကတည်းက..၊ ”
“…………”
“အမယ်…ကိုကတော့လေ သူ့မယားအလိုးခံရမှာတတ်ကြွနေတယ်…ကွာ ဟွန့်”
“…………..”
“အင်း၊ မန္တလေး၊ ”……..” ဟိုတယ်၊ ရှေ့တစ်ပတ်သောကြာလား အင်း၊ အင်း…သူ့ တစ်ရက်ကြိုလာခိုင်းရမှာလား၊ အင်း…ကို…”
“……………”
“ကိုရယ်…ဟင့်..တစ်မျိုးကြီးကွာ…ကိုသေချာတယ်နော်…၊ …အင်းကို…ဒါပဲနော်…သူ့ ပြောရဦးမှာ ပေါ့၊”
“………”
“သိလား….ကို့မယားလိုးမယ့်လူကြီးဆီ သွားမှာလေ ဟိဟိ”
“…………”
“ဟာ…..ကိုနော်…ညစ်ပတ်တာ ဟွန့်…ဟုတ်ပါသတဲ့ရှင့်….လိုးမယ့်လီးကြီးဆီ သွားရမှာပေါ့… ခစ်ခစ်… ဟိတ်….မထုရဘူးနော်…ကို…. ဟွန့်..…ဒါပဲနော်ကို… အာဘွား….မွမွ….အရမ်းချစ်….”
..................................
ဖုန်းချပြီးနောက် ဖြူလဲ့သွယ်တစ်ယောက် ရေအေးအေးလေးဖြင့် သံပုရာရည်ဖျော်သည်။ မကြာခင်ရက်ပိုင်း မိမိ၏ ကာမဆန္ဒကို ဖြည့်ပေးမည့် ဦးအောင်ကျော်အတွက် သဒ္ဒါပိုစွာ သေချာ ဖျော်သည်။ အချိုအငန်ကို မြည်းစမ်းသည်။ ဆားကလေးပင် နည်းနည်းထည့် လိုက်သေး၏။
စိတ်ကျေနပ်မှ ပေါ့ပါးမြူးထူးသော ငှက်မလေးနှယ် ဖြူလဲ့သွယ်မှာ အိမ့်ရှေ့ တမာပင်ရိပ်ရှိ စာသင်ခုံများ ပြင်နေသော ဦးအောင်ကျော်ရှိရာသို့ ယူလာ၏။
“ဦးကြီးရော့…သံပုရာရည်သောက်ရင်းနားဦး….ဖြူလေးကိုယ်တိုင်ဖျော်လာတာနော်..”
တူ၊ လွှ တို့ကို အသာချရင်း ဖြူလဲ့သွယ် ပေးသော သံပုရာရည်ခွက်ကို ယူသည်။ တမာပင် ကို ကျောမှီကာ ခြေပစ်လက်ပစ်ထိုင်ချသည်။ နေ့လည်၊ နေ့ခင်းမို့ အသွားအလာနည်း လှသည်။ နေကလည်း ပူလှ၏။
“ဟူး……ရင်ထဲကို အေးသွားတာပဲ၊ ကောင်းလိုက်တာ ဖြူလေးရာ…ကျေးဇူးပဲ”
“ဖြူလေးက စေတနာနဲ့ ဖျော်ပေးတာကိုး ကောင်းမှာပေါ့လို့…”
“ဟားဟား…ဟုတ်ပါ့ ဖြူလေး နို့လေးသာစို့လိုက်ရ ပိုကောင်းမှာ”
“အယ်….”
ဖြူလဲ့သွယ် မျက်စောင်းထိုးရပြန်သည်။
“ဟား…ဟား…”
ဖြူလဲ့သွယ်ပုံစံလေးကိုကြည့်၍ သဘောကျစွာရယ်သည်။
“တော်ပါ…လူကြီးတန်မယ့် လျှောက်ပြေနေတာပဲ၊ ဖြူလေးက နို့မှ မထွက်တာကိုကွာ”
“အင်းလေ…မထွက်တဲ့ နို့သီးသေးသေးလေးကို စူထွက်အောင် တပြွတ်ပြွတ်စို့ပစ် လိုက်ချင်တာ…ဖြူလဲ့နို့သီးလေးတွေက ပန်းရောင်လေးတွေလေ….”
“အာ…ကွာ…ဦး…ကြီးကလည်း”
ဦးအောင်ကျော် အပြောတွင် ဖြူလဲ့သွယ်မှာ တကယ်နို့စို့ခံရသည့်နှယ် နို့သီးခေါင်းလေး တွေမှာ ဘော်လီအောက်တွင် ထောင်ထလာရသည်။ နို့အုံလေးလည်း တင်းလာရ၏။ နေပူရှိန်နှင့် ရမ္မက်ရှိန်နှင့်ရောကာ မျက်နှာလေးမှာ ပန်းနုရောင်သန်းလာရသည်။
“အစကတော့ ဒီနေ့ပဲ ဖြူလေးကို လိုးမလို့ပဲ၊ ခုတော့ ဆေးစစ်ပြီးမှ လိုးရတော့မှာပေါ့လေ”
ဦးအောင်ကျော်က တစ်ကိုယ်တည်းရေရွတ်သလိုပြော၏။ သည်လိုဆိုတော့လည်း ဖြူလဲ့ သွယ် စိတ်မကောင်း။
“ဖြူလေးလည်း ခံချင်တာပေါ့လို့၊ ခနပါ ရှေ့တစ်ပတ်ဆို ဆေးစစ်လေ၊ ပြီးရင် ဖြူလေးကို လိုးလို့ရပြီလေ၊ အဲဒီခါကျ ဒီမှာ မလိုးဘူးလေ၊ မန္တလေးမှာ…ဟိုတယ်မှာ လိုးကြမယ်လေ ဦးကြီးရဲ့၊ ဦးကြီး လိုးချင်သလောက်လိုးလေ နော်…၊ စိတ်ကြိုက်လိုးလေ၊ ဖြူလေးလည်း ခံမှာပဲလေ…နော်…”
အလိုးခံရမည့်သူကပင် ချော့ရသေးတော့၏။ အလိုးခံမည့် အစီအစဉ်ကို ပြောပြရသည်။
“အင်းလေ…တစ်ပတ်ဆိုတော့လည်း သိပ်မစောင့်ရပါဘူး၊ စောင့်ရတာပေါ့၊ အမလေးကွာ လိုးဖို့အရေး မန္တလေးထိသွားရမှာပေါ့ ဟုတ်လား….တန်အောင်လို့ ဖြူလေး တစ်ကိုယ်လုံး ဖွတ်ဖွတ်ကြေအောင် လိုးပစ်မယ်ကွာ…တောတ်”
“ဟာ ခုကတည်းက ကြိမ်းဝါးနေ…...ကြောက်လာပြီဟင့်….၊ ဦးကြီးကလည်း… ဒီမှာလိုးရင် ဖြူလေးအော်တာနဲ့ တစ်ရွာ လုံးသိမှာလေ၊ ဒါကြောင့် အေးအေးဆေးဆေး လိုးလို့ရအောင် မန္တလေးက ဟိုတယ် တစ်ခုခု သွားကြမယ်လေ…နော်၊ ဟိုကျမှ ဦးကြီး စိတ်ကြိုက် လုပ်…၊ ဖြူလေးကိုတော့ ညှာပေးပါနော်…ဦးကြီးဟာက အကြီးကြီး….”
မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်ဖြင့် ဖြူလဲ့သွယ် ကြက်သီးထစွာ တောင်းပန်ပြောလေး ပြောရ၏။
“ဟား.ဟား…အင်းပါ ဖြူလေးရ…ညှာတော့ညှာမှာပါ…ကွာ၊ ဒါနဲ့ ဖြူလေးသာ အဆင်ပြေရင် ဖင်ပါလိုးမယ်”
ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ဖင်ကျိန်းရ၏။ ဖင်ဝကလည်း စူစူပွပွဖြစ်ရ၏။
“အာ…ဦးကြီးကလည်း…ဖြူလေးက ဖင်..မခံဖူးဘူးလေ….ဟို…စောက်ပက်ပဲ အားရ အောင်လိုးပါနော်…၊ ဦးကြီး..အားမရသေးရင် ဖြူလေး ပါးစပ်လဲလိုးလေ…ဖြူလေး ဖင်မခံ ရဲလို့လေ နော်..”
ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ဦးအောင်ကျော်နှင့် တဏှာထစရာ စကားတစ်တစ်ခွခွတို့ကို နှစ်ကိုယ်ကြား ပြောရသည်ကိုက အရသာတစ်မျိုး ခံစားရသည်။ သဘောလည်းကျမိသည်။ လိုးခြင်း၊ စောက်ပက်၊ လီး၊ ဖင် စသည့် စကားတို့ကို စိတ်လိုလက်ရ ပက်ပက်စက်စက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောမိသည်။
ပြောရင်း ချစ်သူအား မက်ဆေ့ပို့လိုက်သည်။ မိမိထန်သလို မင်းသူအား ထန်စေကောင်းစေချင်ပါသည်။ သူပိုင်သော မိမိအား မလိုးဘဲ တစ်ခြားလူကို ပေးလိုးထားမှတော့ သည်လောက်တော့ ထန်စေကောင်းစေချင်မိ၏။
“ကိုရေ.....ဟိုလူကြီးနဲ့ လိုးမယ့်အကြောင်းတွေ ပြောနေကြတာ....ဟိ....သဲကို ဘယ်လိုလိုးမယ် ဘာညာကွာ....ဟိ...ကြောက်စရာကြီးသိလား... နောက်မှအသေးစိတ် ပြောပြမယ်ကွာ... အခု သဲကလေ သူနဲ့ အဲဒီအကြောင်းတွေ ပြောရင်း ဖီလ်းတတ်နေတာ...ကိုရ..နို့သီးလေးတွေ စူတောင်ပြီး စောက်ပက်လေးကယားနေတာကိုရာ...ဒါပဲနော်..ကို”
ဖြူလဲ့သွယ် မက်ဆေ့ပို့အပြီးမှာပင် ဦးအောင်ကျော်က စကားဆက်၏။
“ဟော ဖြူလေးဖင်ထဲတောင် လက်ထည့်ပြီးမှပဲ၊ ဖင်လည်း လိုးလို့ရမှာပဲ၊ အင်းပါ၊ အဲဒါ လိုးတော့မှ ဖြူလေးသဘော၊ ဖြူလေး ဖင်မခံချင်ရင် မလိုးဘူး ဟုတ်ပြီလား”
“ဟီး…ပြီးရော.. ဖြူလေးဖင်အပျိုကို ဖွင့်ချင် နေတာမလား ဟွင့်..မသိခက်မယ်၊…သူများ ချစ်သူတောင်မလိုးတဲ့ဖင်လေးကို သူ့လီးအကြီးကြီး သွင်းပြီး မညှာမတာလိုးချင်နေတာ သိပါတယ်နော်….ဖြူလေး…ကြောက်တယ်နော်…ဦးကြီး”
ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ဖင်ခံရမည့်အရေးအတွက် ကြောက်လန့်တကြား ပြောမိသည်။
ဖြူလဲ့သွယ်အပြောတွင် ဦးအောင်ကျော်လီးကြီးမှာ ပေါင်ကြားမှ ငေါက်တောတ်ထလာ ရသည်။
“အင်း.ဘာနေနေ ဒီရက်ပိုင်း ဖြူလေး အပူအစပ်လျှော့စားထားကွာ၊ မနက်တိုင်း ဝမ်းမှန်မှန်သွားအောင်လုပ်၊ ရေများများသောက်ထား၊ အစာမာတွေမစားနဲ့၊ တစ်ကယ်လို့ ဖြူလေးကို ဖင်လိုးဖြစ်ရင် အဆင်ပြေအောင် ကြိုပြင်ထားကွ ဟုတ်ပြီလား.. .ဦးကြီးလိုးခဲ့သမျှ မိန်းမတွေ အကုန်လုံး အပေါက်စုံအောင်လိုးပေးတာကွ”
“အင်းပါ…ပြင်တော့ပြင်ထားပါမယ်၊ ဖင်မခံရဲဘူးဆို…ဖင်တော့မလိုးပါနဲ့ ဦးကြီးရဲ့၊ ဖြူလေးဖင်က အပျိုလေး၊ သူ့လီးကြီးက နည်းတာမဟုတ်ဘူးကွာ၊ ဖြူလေးဖင်ပြဲလိမ့် မယ်ရှင့်…ဟွန့်…..သူများကို မညှာမတာ…..ဟွန်း လူဆိုးကြီး… မထင်ရဘူးတော်… .မိန်းမတွေ ပတ်လိုးနေတဲ့ လူဆိုး ကြီးပါ ကွာ… ၊ ဦးကြီး လိုးနေတဲ့မိန်းမ တွေအကြောင်း ဖြူလေး ပြောပြကွာ …”
ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ရီရီဦး ဖင်လိုးခံနေပုံကို မြင်မိသည်။ ဖင်လိုးမခံခင် ရီရီဦး အစားရှောင်၍ ပြင်ဆင်နေပုံများကို သတိရမိ၏။ ရီရီဦးနေရာတွင် သူမ၊ ဥက္ကာဖြိုးနေရာတွင် ဦးအောင် ကျော်…..။ ဦးအောင်ကျော် လီးတန်ကြီးသာ သူမဖင်ကိုခွ၍ ဖင်ဝသွပ်လျှင်ဖြင့်….. အမလေးလေး…..ဆက်မတွေးရဲ။
အတွေးဖြင့်ပင် စိတ်တွေ ယောင်ယက်ခက်ရ၏။
ဦးအောင်ကျော်..ဆေးပြင်းလိပ်ကို မီးညှိသည်။ အားရအောင်ဖွာသည်။ ဆေးလိပ်ငွေ့များ ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း… ဖြူလဲ့သွယ်ကိုကြည့်ကာ
“ ပထမတစ်ယောက်က ဦးကြီးမိန်းမပေါ့ကွာ…သူ့လိုးတာပေါ့…၊ အဲ…သူဆုံးသွားပြီး တစ်နှစ်လောက်ကြာတော့ နောက်တစ်ယောက်နဲ့ စလိုးဖြစ်တာပဲ၊ အဲဒီတစ်ယောက်က မိန်းမဘက်က စပ်ရင် ဆွေမျိုးခပ်လှမ်းလှမ်းတော်တာပေါ့၊ မိန်းမရဲ့ တူမ သုံးလေးငါး ဝမ်းကွဲ လောက်ပေါ့…၊ ဒီလိုပဲ လိုးဖြစ်သွားတာ”
“အမယ်… အဒေါ်ရော တူမရော အပိုင်လိုးတာပေါ့လေ”
“မိန်းမ ဆုံးပြီးမှ လိုးဖြစ်တာပါကွာ၊ တတိယတစ်ယောက်ကြတော့…အင်း တစ်နှစ်ကျော် လောက် လိုးပေးလိုက်တယ်၊ ငယ်ငယ်ထန်ထန်တောင့်တောင့်ဆိုတော့ လိုးမယ်ဆိုတာနဲ့ ကုန်းပြီးသားကွာ…၊ အဲဒီတုန်းကတော့ နှစ်ယောက်ကို အလှည့်ကျ လိုးပေးရတာပဲ ဖြူလဲ့ရ”
“ဟင်…စွံလိုက်တာ ဦးကြီးရာ…ဘယ်သူတွေလဲဟင်..”
ဖြူလဲ့သွယ် စိတ်ဝင်တစားမေးသည်။
“မိန်းမနဲ့ သူညီမက ရွာသူတွေဆိုတော့ ခပ်ရိုးရိုးပဲ ကြိုက်ကြတာ၊ တတိယတစ်ယောက် ကတော့ အပေါက်စုံကြိုက်တာ၊ အသေလိုးပေးမှာ အားရတာ ဖြူလဲ့ရ၊ ဖင်လိုးခံရတာ လည်း တော်တော်ကြိုက်တာ…အင်း သူ့ဖင်ကိုလည်း ဦးကြီးပဲ ပါကင်ဖောက်ပေးခဲ့ရ တာလေ”
ဦးအောင်ကျော်က မဖြေ။ သူပြောလိုသည်ကိုသာ ပြော၏။
“ဟွင်း….တော်ပါ သူ့လိုးတာ သတိရနေတာမလား…၊သွား..သူ့ပဲသွားလိုးတော့…ဖြူလဲ့ မခံတော့ဘူး”
ဖြူလဲ့သွယ် မကျေမနပ်ပြောမိ၏။
“ဟေ…ဖြူလဲ့ပဲ ပြောပြဆိုလို့ ပြောတာပါကွ၊ အဲဒီတစ်ယောက်က ယောကျ်ားယူသွား တော့ မလိုးပေးဖြစ်တော့ဘူးလေ….၊ လိုးမယ်ဆိုရင်တော့ ရပါတယ်၊ သူလည်း ခံချင်ရှာ ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ့အိမ်ထောင်နဲ့သူဆိုတော့ မလိုးတော့ပါဘူးလေ ဆိုပြီး နေလိုက်တာကွ”
“ဟွန့်…မယုံဘူးကွာ…”
“အင်း ကလင်ဒါကျဆိုရင်တော့ ဖြူလေးလည်း ဖင်ခံရတာ ကြိုက်မယ်ထင်တာပဲ၊ ပထမ မယားနှစ်ယောက်က တစ်မျိုး၊ တတိယလိုးမယားနဲ့ ဖြူလေးတို့က တစ်မျိုး ဆိုတော့ လေ”
“တော်ပါ လူဆိုးကြီး…အဲဒီတတိယ မယားက ဘယ်သူလဲ..ဖြူလေးသိချင်တယ်”
“ဟား..ဟား… အရမ်းစပ်စုတာပဲကွာ….အဲဒါမလို့ ဦးကြီး တတိယလိုးမယားနဲ့ စတုတ္ထ လိုးမယားက တူတယ်လို့ပြောတာ..ဟားဟား….၊ ကဲ သူများအကြောင်း စပ်စုမနေနဲ့၊ သူတို့တွေအ ကြောင်း ဘယ်သူ့မှ မပြောဘူး၊ အဲလိုပဲ ဖြူလေးအကြောင်းလည်း ဦးကြီးက ဘယ်သူ့မှ မပြောဘူးကွ”
“နေပေါ့…..ဖြူလေးကဖြင့် ဦးကြီးမပြောလဲ သိသားပဲ”
“ဟေ…ဘယ်လိုသိ”
“မိန်းမချင်းပဲ သိတာပေါ့…ဟိ..မပြောဘူးကွာ…ဦးကြီးတောင် မပြောတာ”
ဖြူလဲ့သွယ် လျှာလေးထုတ်၍ ပြောင်စပ်စပ်လေးပြောသည်။ ဦးအောင်ကျော် စိတ်တွေ ဖို့သို့ဖပ်သပ် တလှပ်လှပ်ဖြစ်ရသည်။
“မပြောနဲ့ကွာ…လာ စာသင်ခန်းဘက်သွားရအောင်”
“အင်း..စာသင်ခုံတွေပြင်ဖို့လား..ဦးကြီး”
“မဟုတ်ဘူး…ဖြူလေးနို့ စို့မလို”
“အို……ဦး….ကြီး….က…လည်း....”
စာသင်ကျောင်းဖက် ထွက်သွားသော ဦးအောင်ကျော်၏ ကျောပြင်ကို ရီဝေစွာ ငေးကြည့်မိသည်။ တင်းကျစ်သော နို့အုံမှ အမည်မသိသော ခံစားချက်ကို ခံစားမိ၏။ သူ့နောက်လိုက်သွားက နို့စို့ခံရချေမည်။
“ကို...သဲနို့တွေစို့မလို့တဲ့..သဲရဲ့စာသင်ခန်းထဲခေါ်နေပြီ...သဲအခုသွားလိုက်မယ်နော်...ကိုသိအောင်ပြောပြတာ....ခနနေရင် သဲနို့လေးတွေ စို့ခံနေရပြီ..အဲအချိန် ကိုမှန်းထုနေနော်..”
ဖြူလဲ့သွယ် မက်ဆေ့ပို့လိုက်သည်။ ခွင့်တောင်းခြင်းထက် အသိပေးခြင်းသဘော...။ သည်လိုပြောခြင်းကပင် မင်းသူအဖို့ အကောင်းကြီးကောင်းရသည်ပင်....။
မင်းသူမှာ ဖြူလဲ့သွယ်မက်ဆေ့ကိုဖတ်၍ လီးတောင်လာရသည်။
စာသင်ခန်းထဲတွင် အညာသားကြီး၏ နို့စို့ခံနေရမည့် ချစ်သူလေးအား မှန်းကာ ကွင်းထုရမည်။ ဟို မုဆိုးဖိုကြီးကတော့ မိမိချစ်သူလေး၏ နို့လှလှလေးကို အားပါးတရ စားသုံးတော့မည်......။
“သဲရယ်...ထန်လိုက်တာ....ကိုယ်စာသင်တဲ့အခန်းထဲမှာပဲ နို့့တုံးလုံးပြရ...အစို့ခံရမှာပေါ့နော်.....အဲလူကြီးက အရမ်းတော်တယ်နော်..သဲ...စိတ်ထအောင် လုပ်တတ်တယ်..... အလိုးတော့မခံနဲ့နော်သဲ.....သွားသွား...နို့စို့ခံဖို့ သွားလေ သဲ...”
မင်းသူမှာလမက်ဆေ့ကို ကပြာကယာပြန်ပို့ပြီးနောက် မျက်လုံးအစုံကိုမှိတ်၍ ကွင်းထုသည်။ မှိတ်ထားသောမျက်လုံးထဲတွင် ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ရင်ဘက်လေးကော့ကာ နို့တွေအစို့ခံနေရရှာ၏။ အသံစုံညည်းနေ၏။ နို့သီးအထိခံရက စိတ်ထသော ချစ်သူလေးမှာ... ယခုမူ အညာသားကြီးပါးစပ်ထဲ နို့လေးဝင်ကာ လူးခါနေရလေမလား....။
မင်းသူအတွေးများနေစဥ် ဖြူလဲ့သွယ်မှာ မင်းသူမက်ဆေ့ကို ဖက်ရ၏။
တခြားလူနို့စို့ဖို့အရေး ချစ်သူကိုယ်တ်ူင်က လိုလားသည့်အပေါ်. စိတ်က ပို၍ထရသည်။
မိမိကိုယ်တိုင်လည်း မလိုက်သွားရန် ငြင်းဆန်လိုသော အင်အားလည်းမရှိ။ နို့တွေက တင်းနေချေပြီ။ ခုတော့ ချစ်သူကလည်း ခွင့်ပြုသည်။ သွားရုံသာ....။ နို့စို့ခံရုံသာ....။ စို့ရုံတော့ စို့မည်မထင်။ နို့တွေ ဆုပ်နယ် ညှစ်ချေမည်။ အင်း.... လီးများ စုပ်ပေးရဦးလေမလား....။ အို..... ကြုံသမျှပေါ့.....။ စုပ်ပေးဖူးပြီးသားပဲဟာ....။
ဖြူလဲ့သွယ်တွေးရင်း ထိုင်ရာမှ ဖြေးညှင်းစွာထကာ ဦးအောင်ကျော်နောက်သို့ နှေးကွေးစွာ လိုက်ပါသွားမိသည်။
နို့စို့ခံ လိုက်သွားရသည်ဟူသော အသိစိတ်ကြောင့် ရှက်ရွံ့မိသော်လည်း တစ်ခြားဖက် တွင် ခံစားလိုသောစိတ်တို့က တားမနိုင်ဆီးမရ။
အိမ်မက်ထဲလမ်းလျှောက်သူကဲ့သို့။
ကျောင်းပေါက်ဝတွင် ဦးအောင်ကျော်က ရပ်စောင့်နေ၏။
“ဖြူလေးစာသင်ခန်းကိုသွားကြမယ်…ရှေ့ကသွား ဖြူလေး..”
ဖြူလဲ့သွယ် ခေါင်းလေးညိတ်ပြမိသည်။
မိမိစာသင်ရာအခန်းတွင် နို့စို့ခံဖို့ရာ ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားရသည့်အဖြစ်ကိုက တဏှာရမ္မက်တို့ ထကြွရသည်။
နောက်မှ လိုက်လာသော ဦးအောင်ကျော်ကို ငဲ့ကြည့်မိသည်။ ပေါင်ကြားမှ ထိုးထိုး ထောင်ထောင်ထွက်နေသော လီးတန်ကြီးက ပုဆိုးပေါ်တွင် သိသိသာသာ။
“အို…”
သူမဖင်ကိုကြည့်ရင်း လီးတောင်နေခြင်းပါလား…။ ရင်ဖိုစိတ်လေးနှင့်အတူ ဘေးဘီဝဲယာ သို့ စိတ်မလုံဘဲ ကြည့်မိသည်။
“နေ့လည်နေ့ခင်း အသွားအလာရှင်းပါတယ်၊ အလှူအိမ်မှာ လူတွေရောက်နေမှာဆို တော့ ခါတိုင်းထက် ပိုရှင်းတယ် ဖြူလေး…..၊ စိတ်မပူနဲ့.. ဘယ်သူမှ ကျောင်းထဲလာလေ့မရှိပါ ဘူး၊ လာခဲ့ရင်တောင် ခုံပြင်ဖို့ လာကြည့်တာလေ….၊ ဖြူလေးနို့ကို အေးအေးဆေးဆေး စို့လို့ရပါတယ်…”
အကြံပိုင်သော ဦးအောင်ကျော်။ စာသင်ခုံပြင်ရန်အကြောင်းပြုပြီး ဆရာမလေးဖြူလဲ့ သွယ်အား ဖင်ရိုက်၊ ဖင်နှိုက် ပြီးချေပြီ။ ပါးစပ်လီးသွင်းလိုး၍ မျက်နှာလီးရည်ဖျန်းပြီးလေ ပြီ။ စောက်ပက်လေးအား ခြေမဖြင့်ကလိ၍ စောက်ရည်ဖြိုင်ဖြိုင်ထွက်စေခဲ့ပြီ။ ယခုလည်း ဆရာမလေးဖြူလဲ့သွယ်နို့အစုံအား စိတ်တိုင်းကျ စို့ချေတော့မည်။
မိမိစာသင်နေကြ အခန်းရှေ့တွင် ဖြူလဲ့သွယ် ခြေစုံရပ်မိ၏။
“ဒါ….ဖြူလေး စာသင်ခန်းလား”
“ဟုတ်…”
ဦးအောင်ကျော် တံခါးတစ်ဖက်ကိုဖွင့်လိုက်သည်။
“ဝင်လေ ဖြူလေး…ဒီနေ့တော့ စာသင်ခန်းမဟုတ်တော့ဘူး နို့စို့ခန်းပေါ့”
“အာ……ကွာ…”
တံခါးပေါက်ဝ ရပ်နေသူ ဦးအောင်ကျော်အား ပွတ်တိုး၍ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်နေသူ ဖြူလဲ့ သွယ်မှာ အာ ကနဲ ဖြစ်ရသည်။ မိမိစာသင်ခန်းတွင်ပင် နို့စုံ့ခံရမည်ကြောင့်လား….။ တောင်မတ်နေသော လီးတန်ကြီးကို ပေါင်ဖြင့် ထိုးမိခြင်းကြောင့်လား….. ဆိုသည် ကတော့ ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်သာ အသိဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဖြူလဲ့သွယ်မှာ စာသင်ခန်းတွင် ငေါင်စင်းစင်းလေး ရပ်နေရသည်။ ဦးအောင်ကျော်ကား တံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်။
ဖြူလဲ့သွယ်ကိုယ်လုံးလေးကို သိမ်းကြုံး၍ အဖက်ခံလိုက်ရသည်။ ဦးအောင်ကျော်၏ ရင်ခွင်ကျယ်ထဲတွင် ဖြူလဲ့သွယ်၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ ဖုံးကွယ်ပျောက်နေရသည်။
ချွေးနံ့တို့ကို ခပ်ပြပြရှုရှိုက်မိသည်။ မျက်လုံးလေးကို မှိတ်ထားမိ၏။ နို့အစုံမှာ ဦးအောင် ကျော်ဗိုက်တွင် ထိကပ်ပိနေအောင် ဖက်ထားခြင်းခံရသည်။
ဦးအောင်ကျော် လီးတန်ကြီးမှာ ခိုးလိုးခုလုဖြင့် ဗိုက်သားတို့အား ပုဆိုးအောက်မှ ထိုးထောက်နေ၏။ ပူနွေးတင်းမာသော လီး၏ အထိအတွေ့ကို အဝတ်အစားများခံထား သည့်ကြားမှ ထိတွေ့ ခံစားရမိသည်။
ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်ကား မိမိစာသင်ရာ စာသင်ခန်းတွင်ပင် မိမိထက် အသက်နှစ်ဆကျော်ကြီးသော အညာသား မုဆိုးဖိုကြီး၏ နို့စို့ခြင်းကို ခံရချေတော့မည် တည်း…။
.....................
အခန်း(၂၆) ဆက်ရန်>>>
Comments
Post a Comment