ဆန္ဒ (ကြိုက်ကုန်းဆရာမလေး)
Cuckold
"မြကျွန်းညို"
အခန်း (၁၄)
စာသင်ခန်းထဲတွင် မင်းသူနှင့်ဖုန်းပြောရင်း စိတ်ဆန္ဒတို့ ပြေသင့်သလောက် ပြေခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ရီရီဦးဆီမှ ဖုန်းဝင်လာ၏။
“ဖြူလဲ့ရေ..ဖုန်းခေါ်နေတာမရလို့…ပြန်လာတော့လေ…မြန်မြန်လာ”
“အင်း..ရီရီ”
အဝတ်အစားတို့ကို ဆန့်ဆန့်ရပ်ရပ် ပြင်ရသည်။ ထဘီကို လှည့်၍ဝတ်ရသည်။ ချစ်ရည်နံ့ တို့ကို သဲ့သဲ့ရ၏။ မတတ်နိုင် အပြန်တွင်မှ ရေချိုးရမည်။ နဖူးမှ ချွေးစို့စို့ကို အသာသုတ်ရသည်။ မိမိကိုယ်မိမိ သေသေချာချာ စစ်ဆေးပြီး ကျေနပ်မှ ဆွဲခြင်းလေးကို ဆွဲကာ အိန္ဒြေရရ ပြန်လာခဲ့၏။ ယခုသော်ကား ကာမရမ္မက်စီးနေသည့် ဖြူလဲ့သွယ် မဟုတ်တော့။ အိန္ဒြေရှိရှိ၊ သိက္ခာအပြည့်ဖြင့် ကျက်သရေရှိစွာ နွမ်းလျလျ လှပနေသော ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ် အသွင်။ စာရေးဆရာမကြီး ကြည်အေး၏ စာအတိုင်းဆိုရပါက နွမ်းလျအိမ်ပြန်…..။
အိမ်ရှေ့အရောက်မှာပင် ရယ်မောစွာ စကားလက်ဆုံကြနေသည့် အသံတို့ကို ဦးစွာကြားရ ၏။ အိမ်ထဲသို့ လှမ်းအဝင် ဖြူလဲ့သွယ် ခြေလှမ်းတို့ တုန့်ကနဲရပ်တန့်သွားရသည်။ ဧည့် ခန်းထဲတွင် ရီရီဦး၊ ဥက္ကာဖြိုးနှင့်အတူ ထိုင်၍စကားပြောနေသူကား ဦးအောင်ကျော်…။
ထိုဦးအောင်ကျော်ကား ဖြူလဲ့သွယ်တို့ချစ်သူနှစ်ဦးကြား စိတ်ကူးဖြင့် အကြိမ်ကြိမ်မှန်း၍ အလိုးခံနေသောသူ….။ ဖြူလဲ့သွယ်တစ်ကိုယ်တည်း သူ့လီးကြီးအားမှန်း၍ စောက်ပက် လေးနှိုက်ကာ အာသာဖြေရသူ။ ဖြူလဲ့သွယ်အား ကိုယ်လုံးတီးမြင်ဖူးသလို ဖြူလဲ့သွယ် ဖင်အားလည်း ကိုင်ဖူးသူ။ သူ့လီးကြီးအား ဖြူလဲ့သွယ်အားမြင်စေ၍ အာသာငမ်းငမ်း ငေးမောစေသောသူ။ တစ်နည်း ဖြူလဲ့သွယ် စိတ်ကူးထဲတွင် ဦးအောင်ကျော်အလိုးအား ဖာသည်မလေးလိုပင် မှန်း၍ ခံစားနေရသူပင်။
ထိုသို့ ဦးအောင်ကျော်အား မမျှော်လင့်ဘဲ ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရတော့ ရှက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ ခြေလှမ်းတို့ရပ်သွားရသည့်နည်းတူ ကတုန်ကယင် ဖြစ်သွားရသည်မှာ မဆန်း။
“ဖြူလဲ့ရေ..ရီရီတို့စောင့်နေတာ…ဦးကြီးက ရီရီတို့ကို စားစရာတွေလာပေးရင်းနဲ့ ရွာထဲ လှည့်ပြမလို့လေ.. ဖြူလဲ့ပါ တစ်ခါတည်းလိုက်ခဲ့ကွာ”
“ဟို…ဟို..”
“ဟိုမနေပါနဲ့ ဖြူလဲ့၊ ကျွန်တော်လည်း မပြန်ခင်၊ ရီရီတို့ဖြူလဲ့တို့လည်း ရွာကိုသာ ရောက်နေတာ ဒီရွာဝန်းကျင် သိပ်မရောက်သေးဘူးမလား၊ သွားကြအောင်ပါ”
ဥက္ကာဖြိုးကပါ ဝင်ပြော၏။
“ဟို…ဖြူလဲ့ ပင်ပန်းနေလို့ပါ…”
“ကဲပါ..ဆရာမလေးလည်း လိုက်ခဲ့ပါဗျာ၊ ကျုပ်တို့ရွာအကြောင်း ရှင်းပြပေးမှာ ဗဟုသုတရ တာပေါ့”
ဦးအောင်ကျော်က ဖြူလဲ့မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်း အေးအေးသက်သာ ပြောလိုက် သည်။ လိုက်ကိုလိုက်ခဲ့ရမည်ဟု ဖြူလဲ့သွယ်အား ပြောဆိုညွှန်ကြား နေသည့်အသွင်။ ဖြူလဲ့သွယ် ငြင်းဆိုနိုင်စွမ်းမရှိ။ အမိန့်နာခံတတ်သော ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက် သဖွယ်။ ဦးအောင်ကျော် အကြည့်အောက်တွင် ဖြူလဲ့သွယ် မျက်လွှာလေးချရင်း
“ဟုတ်…ဟုတ်ကဲ့…ဖြူလဲ့ ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်၊ ခဏစောင့်ပေးကြပါ”
ဖြူလဲ့သွယ်၏ တိုးညှင်းဖျော့တော့သော အသံအဆုံးတွင် ဦးအောင်ကျော် ခေါင်းကို မသိမသာ ညိတ်ပြလိုက်၏။ ထိုအခြေအနေကို အခြားသူများ သတိမထားမိဟု ထင်သော် လည်း ရီရီဦးမှ မသိမသာအကဲခပ်နေသည်ကို ဖြူလဲ့သွယ် မသိပေ။
ဖြူလဲ့သွယ် ကိုယ်လေးကျုံ့ကာ ဦးအောင်ကျော် ရှေ့မှ ခေါင်းလေးငုံ့၍ ဖြတ်လျှောက်လိုက်သည်။ မျက်လုံးစွန်းမှ ဦးအောင်ကျော်၏ နှာခေါင်းရှုံ့၍ အနံ့ခံနေသည့်ဟန်ကို မြင်လိုက် ရသည်။
ရှက်ရွံ့စိတ်နှင့်အတူ စောက်ပက်လေးမှ အမည်မဖော်နိုင်သော ဝေဒနာတစ်ရပ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖင်လေးကိုရှုံ့၊ စောက်ပက်လေးကို တင်းတင်းလေးညှစ်ကာ ခပ်မြန်မြန်ပင် အခန်းသို့ ဝင်လိုက်ရသည်။
ဒီလူကြီး မိမိစောက်ရည်အနံ့တွေကို ရနေသည့်ပုံ။ မိမိအနံ့တွေကိုလည်း မွှေးသည်ပြောဖူး ၏။ သူ့ရှေ့တွင်ပင် စောက်ပက်လေးကို လက်ဖြင့်မထိပါဘဲ သူ့လီးကြီးကြည့်၍ စောက်ရည်ထွက်အောင် ညှစ်ပြဖူးသည်လေ။ သည်တော့ သိမည်မလွဲ။
“အို..ဟင့်..ဒီတစ်ခါလည်း နေ့ခင်းက သူ့လီးကြီးကြည့်မိပြီး ငါ့စောက်ပက်လေးယားပြီး အရည်တွေထွက်နေတာ သိနေမှာပေါ့….အာ…ရှက်လိုက်တာ….ခုလည်း အတင်းလိုက် ခိုင်းနေပြန်ပြီ..ပြောပုံကိုက အမိန့်ပေးသလိုနဲ့ လူကြီးကိုက ဟင်း…..”
ဖြူလဲ့သွယ် သိစိတ်ကတော့ မကျေနပ်ချင်။ သို့ပေမင့် ခန္ဓာကိုယ်က လျင်မြန်စွာပင် ရေမိုးချိုး၍ သနပ်ခါးပင်လူးနေချေပြီ။ မသိစိတ်ကတော့ ဦးအောင်ကျော်ပြောစကားကို နာခံရသည်မှာ သာယာကျေနပ်မှုကို ခံစားရသလိုပင်။
“မောင်ရင်လေးရေ…ဒါမျောက်ချေးခါးကြော်…အားရှိတယ်ဗျ၊ တခါတလေမှရတာ၊ ကျန်းမာ ရေးလည်း ကောင်းတယ်ဗျ၊ စိမ်းရွှေရွှေအနံ့တော့ရသဗျ၊ လတ်လတ်ဆက်ဆက် ဆိုတော့ လေ”
ဦးအောင်ကျော်၏ ဥက္ကာဖြိုးအားပြောနေသောအသံကလွင့်ပျံ့လာသည်။ ဦးအောင်ကျော် ကား သဘောရိုးဖြင့်ပြောသော်လည်း အနာရှိ၍စပ်ရသော ဖြူလဲ့သွယ်ခမျာ တွန့်ကနဲ။
“ဟွန်း.မုန်းလိုက်တာ” ဖြူလဲ့သွယ် နှုတ်ခမ်းပါးလေးမှ အသံမထွက်သော ပွစိစိအသံလေး။
သည်နောက်တွင်တော့ ဖြူလဲ့သွယ် ရေမိုးချိုး၊ သနပ်ခါးရေကျဲလေးမြန်မြန်လိမ်းကာ လေးယောက်သား ရွာထဲသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် နှုတ်ဆက်ကြသော ရွာသူ၊ရွာသားများအား ပြန်လှန်နှုတ်ဆက်ရသည်ကိုက အလုပ်တစ်ခုပင်။
“ဟောဒီ ရွာဦးစေတီက ဖော်တော်ဦးစေတီပေါ့ဗျာ…အလောင်းစည်သူမင်းကြီး ဖော် တော်နဲ့တိုင်းခန်းလှည့်လည်တော့ တည်ထားခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းစေတီပေါ့..၊ ဆုတောင်း ပြည့် ရှေးဟောင်းစေတီပေါ့”
ဦးအောင်ကျော်ကား ဥက္ကာဖြိုးနှင့်ဘေးချင်းယှဉ်ရပ် စကားတပြောပြောဖြင့် လမ်းလျှောက် နေ၏။ သူတို့နောက်တွင်တော့ ရီရီဦးနှင့် ဖြူလဲ့သွယ်။
“ဦးကြီးရဲ့ ဖောင်တော်သွားအောင် မြစ်လည်းမရှိဘဲ” ရီရီဦးက စကားထောက်၏။
“အော်…ဒီလိုဆရာမလေး….အရင်ကတော့ မြစ်ကမ်းနဘေးပေါ့ဗျာ၊ အခုတော့ မြစ် ကြောင်းတွေပြောင်းတော့ မြစ်က ဟိုအဝေးခပ်လှမ်းလှမ်းရောက်သွားတာဗျ..ကဲ ဘုရားဖူး လိုက်ကြဦး…”
ဘုရားမှအဆင်း ကုန်းခြေတစ်ခုအရောက် ဦးအောင်ကျော်က စကားဆက်၏။
“အရင်တုန်းက ကျုပ်တို့မြန်မာပြည်မှာ စစ်တပ်ရယ်လို့ ဘယ်တိတိပပ ရှိမလဲဗျာ၊ တိုင်းရေးပြည်ရာ စစ်မက်ရေးရာကြုံလာမှ ထောင်ပြုမြို့၊ ရာပြုမြို့၊ ဆိုပြီး မြို့ရွာအလိုက် စစ်သည်အင်အား စုစောင်းကြတာကိုး…စစ်သည်တစ်ထောင်ပေးရရင် ထောင်ပြုမြို့၊ တစ်ရာဆို ရာပြုမြို့ လို ဆိုကြတယ်မလား…”
ဦးအောင်ကျော်က ရှည်လျားစွာပြောရင်း နားလိုက်၏။
“ဦးအောင်ကျော်က ဗဟုသုတ ပြည့်စုံတာပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ အခုမှပဲသိတော့တယ်.. ဆက်ပါဦးဗျာ” ဥက္ကာဖြိုးက ပြောသည်။
“ကျုပ်တို့ရွာက အဲဒီခေတ်က ရာပြုမြို့ပေါ့ဗျာ၊ ခုတော့ မိုးလေဝသမကောင်း၊ မြစ်ကြောင်း ပြောင်းနဲ့ စီးပွားရေးမကောင်းတော့ ရွာသာသာ အဆင့်ဖြစ်သွားတာကိုး”
အားလုံး စိတ်ဝင်တစားနားထောင်နေကြောင်းသိမှ ဆက်၍
“ဆိုတော့ ဟောဒီကုန်းက ခံတပ်ကုန်းလို့ဆိုတယ်၊ ကုန်းပေါ်မှာတော့ အုတ်ကျိုးအုတ်စ လက်စလက်နတွေတော့ ရှိပါသေးတယ်လေ…မြစ်ကလည်း ဒီကုန်းခြေမှာ ဆိုတော့ မြစ် ကြောင်းကလာမယ့် ရန်သူတွေကို ဟန့်တားတိုက်ခိုက်ဖို့လို့ ဆိုကြသတဲ့”
ဦးအောင်ကျော်စကားများကား ချက်ကြလက်ကြရှိ၏။ ကုန်းပေါ်အရောက်တွင်လည်း ပြောသလိုပင် အုတ်ကျိုးအုတ်စ ကျင်းစကျင်းနများက အထင်းသား။
“ပြောကြတာတော့ဗျာ…တရုတ်တွေမြစ်ကြောင်းကချီလာရင် ဒီကနေစီးတိုက်တာဆိုပဲ.. သေနတ်ဝန်ဦးကောင်းတို့ ဘာတို့ အတော်အားထားခဲ့တဲ့ ခံတပ်ဆိုပဲ၊ ဟုတ်မဟုတ်က သေချာတော့လည်း မပြောနိုင်ဘူးပေါ့လေ….အော်…ဒါနဲ့ ဟောဟိုက ကုန်းငယ် ငယ်လေးကတော့ စစ်သည်ကုန်းတဲ့ဗျာ…ဒါကတော့ ကာလသားတွေ ပါးစပ်ရာဇဝင်ပါ”
ခံတပ်ကုန်းနှင့်မလှမ်းမကမ်း ကုန်းပြေပြေ တစ်ခုပေါ်ရှိ ပြိုလဲနေသော အဆောက်အဦ ပျက်တစ်ခုကို ညွှန်ပြရင်းဆိုသည်။
“ဘယ်လို ဦးအောင်ကျော်ရ…ဒါကခံတပ်ကုန်း…ဟိုက စစ်သည်ကုန်း”
ဦးအောင်ကျော်စကားကို နားမလည်သော ဥက္ကာဖြိုးကမေးလိုက်သည်။ ဒီတစ်ချက်ကိုတော့ဖြင့် ဖြူလဲ့သွယ်တို့ လည်း နားမရှင်း။ ဦးအောင်ကျော်စကားကိုသာ နားစွင့်မိသည်။
ဦးအောင်ကျော်ကား စကားမပြန်၊ ရီရီဦးနှင့်ဖြူလဲ့သွယ်တို့အား တစ်ချက်ကြည့်၏။ သည် နောက်မှ ဥက္ကာဖြိုးနားနားသို့ကပ်၍
“…………………………………..”
“အော်…ဟား..ဟား…ဟုတ်ပါ့ ဦးအောင်ကျော်ရာ..ဟားဟား”
ဥက္ကာဖြိုးက အားရပါးရ ရီသလို ဦးအောင်ကျော်မျက်နှာကလည်း ပြုံးတုံ့တုံ့။
“ဘာလဲ..ဘာပြောတာလည်း ရီရီတို့လည်း ပြောလေ ဦးကြီး”
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ဆရာမလေးရာ…ကဲပါ မှောင်စတောင်ပြုနေပြီ…ဆရာလေးတို့ လည်း ပင်ပန်းနေရောပေါ့ ပြန်ကြရအောင်”
သိချင်သည်ကို မသိလိုက်ရ၍ ဖြူလဲ့သွယ်နှင့်ရီရီဦးတို့ မကျေနပ်ချင်။ သို့သော် မှောင်စလည်းပြုနေသည်မို့ မမေးတော့ဘဲ ပြန်ခဲ့ကြတော့သည်။ ညစာစားတော့ ရီရီက တို့ကနန်းဆိတ်ကနန်းသာ။ ဖြူလဲ့သွယ်နှင့် ဥက္ကာဖြိုးတို့ကတော့ လမ်းလျှောက်ပြီး ဗိုက်ဆာသည်နှင့် အတော်လေးစားလိုက်ကြ၏။
ဥက္ကာဖြိုးပါလာသည့် ဝိုင်လေးသောက်ရင်း စကားတပြောပြောနှင့် ညက တဖြည်းဖြည်းနက်လာခဲ့သည်။
“ဟဲ့..ရီရီ..စားလေ..အစားပုတ်မက ခုမှ ဟိုတို့ဒီတို့နဲ့”
ဖြူလဲ့သွယ်က ပြော၏။
ရီရီကသူ့ထုံးစံအတိုင်း လျှာလေးထုတ်ကာ
“စားချင်တာပေါ့ ဖြူလဲ့ရာ..ဟိ.. ဒီထက်ကောင်းတာတွေစားမှာဆိုတော့ မစားသေးတာ နော်…မောင်”
ရီရီက ဥက္ကာဖြိုးကိုပါ မေးငေါ့၍ ရယ်ရင်းပြော၏။
“ဟော…မိန်းမကလည်းကွာ…အလကားနေ ဖြူလဲ့ အနေခက်အောင်”
7“ရိုးနေပါပြီ ကိုဥက္ကာရယ်….ဖြူလဲ့က ဒင်းဒဏ်ခံရတာ အရေထူနေပြီးသား….ရှင့်”
ဝိုင်အရှိန်လေးနှင့်ဆိုတော့ စကားတွေက သွက်လှသည်။ ဖြူလဲ့သွယ်ကိုယ်တိုင် သည်လို ပြောတော့ ဥက္ကာဖြိုးလည်း စကားပြောတွေ ရဲလာ၏။ ဝိုင်တန်ခိုးကြောင့်လည်းပါ၏။
“ဟီးဟီး…ဟုတ်တယ်မောင်ရဲ့…ဖြူလဲ့ကိုစနေကြ..နေ့ခင်းကတောင် ကျောင်းမှာ ကောင်းခန်းရောက်တုန်း ရီ စလို့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေရှာတာ မောင်ရဲ့…ဟီး..ဟီး..”
ရီရီက အတည်ပေါက်နှင့်စသည်။
“ဟော…ဘယ်လို ကောင်းခန်းတုန်း ဖြူလဲ့ရ ပြောပါဦး”
ဥက္ကာဖြိုးက စိတ်ဝင်တစားမေးသည်။
“ မောင့် ပြောလိုက်ရမလား ဖြူလဲ့”
ဖြူလဲ့ရှက်ရှက်နှင့် မျက်နှာလေးရဲကာ
“အာ…တော့်မိန်းမ လျှောက်ပြောနေတာ ကိုဥက္ကာ...မီရီမ…သေဖို့သာပြင်”
ဒီလိုမျိုးအနှောင့်အသွားမလွတ် စတော့ ဖြူလဲ့ရှက်ရသည်သာ။ လက်က ရီရီ၏ ခါးကို ဆိတ်ဆွဲလိုက်၏။ တောသဘာဝ စောစောအိပ်ကြသည်မို့ ရွာလေးကား တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက် နေချေပြီ။
ရွာဦးကျောင်းမှ တုံးမောင်းခေါက်သံပင် ၉ ချက်ကြား ရချေပြီ။
“ဟော..ကိုးနာရီတောင်ရှိပြီ၊ အိပ်ကြအောင် ဖြူလဲ့ရေ…”
ရီရီဦးစကားအဆုံးတွင် ဖြူလဲ့သွယ် ပြုံးသည်။ အားရပါးရ ပြုံးလိုက်ရင်း
“မအိပ်သေးပေါင်ဘူး မိရီမ ရယ်၊ ခုမှ စကားပြောကောင်းတုန်း၊ ဝိုင်သောက်ကောင်းတုန်း ရှိသေး…ဟုတ်တယ်မလား ကိုဥက္ကာ..”
ရီရီကို မျက်စေ့တဖက်မှိတ်ပြောင်ပြကာ ဥက္ကာဖြိုးကိုပါ စစ်ကူတောင်းသလို ပြောလိုက်၏။ သည်တော့ ဥက္ကာဖြိုးလည်း မနေသာ။
“အင်း…ဟုတ်သား…ရီ ရဲ့၊ ခဏနေပါဦးကွာ”
“ဟုတ်တယ်..အစောကြီးရှိသေးတာကိုးနော် ကိုဥက္ကာ”
“အမလေးတော်..နှစ်ယောက်သား အတိုင်အဖောက်ညီနေကြတာ ဟွန်း…မောင်နော်.. မိန်းမစကားကြ နားမထောင်ဘဲ ဖြူလဲ့စကားကြ နားထောင်နေတယ်ပေါ့လေ…ဟွန်း.. ယောကျ်ားတွေများ မကောင်းပါဘူးတော်….”
ရီရီဦးက တမင်လုပ်ယူထားသော ဒေါသသံဖြင့် ပြောသည်။ ရီရီဦးပြောလေ ဖြူလဲ့သွယ် ရီလေ။ ဥက္ကာဖြိုးလည်း မချိသွားဖြဲ ပြုံးလေပင်။
“မှတ်ပလား မိရီမ..သူများကို နှောင့်ယှက်တာ သူ့အလှည့်ကြ ဟီး..ဟီး..” ဝိုင်ခွက်ကို မော့သောက်ရင်း ဖြူလဲ့သွယ်က စသည်။ နှုတ်ခမ်းတွင် ပေနေသော ဝိုင်စက်များကို လျှာ ဖြင့်သပ်လိုက်၏။ ငေးကြည့်နေသော ဥက္ကာဖြိုး စိတ်ထဲ မရိုးမရွ ဖြစ်သွားရသည်။
“ဟော.. ရီက ဖြူလဲ့ ကိုဘာများနှောင့်ယှက်လို့တုန်းကွ..” အနားတွင် ထိုင်နေသော ရီရီဦးအား ဖက်လိုက်ရင်း ဖြူလဲ့သွယ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ရီဝေဝေလေးတေးတေးအသံဖြင့် ဥက္ကာဖြိုးက မေး၏။
“ဟီး..ဟီး..ပြောမယ် မောင်ရေ...ဒီလို မောင်ရာ.. ဖြူလဲ့က ကျောင်းအိမ်သာထဲကွာ..ဟိုဟာလုပ်နေတာကွာ ဟိ…..ရီက ရှုးပေါက်ချင်လို့ တခါးခေါက်တာ…ဟီး.. ဖြူလဲ့က ကောင်းခန်းရောက်ကာနီးလေး ရီက တမင်နှောက်ယှက်တာ ထင်နေတာ မောင်ရဲ့ ဟီး…”
သာမန်အချိန်တွင် ရှက်စရာစကားများဖြစ်သော်လည်း ယခုလိုရီဝေဝေ အနှောင့်မလွတ် အသွားမလွတ် စကားများပြောနေကြသောချိန်တွင် ဖြူလဲ့သွယ် မျက်နှာလေး ရဲသွားသည် မှ အပ အလွန်အကျွံမရှက်တော့။ ပြောမနာဆိုမနာ သူငယ်ချင်းလည်းဖြစ်၊ စနေကြလည်း ဖြစ်၊ ရှက်နေ၍လည်း ရီရီက မပြောဘဲနေမည်မဟုတ်။ သည်တော့လည်း ပြောပြီး ပြီးသည့် သဘော ဖြူလဲ့သွယ်လည်း ထူးပြီးရှက်မနေတော့ပေ။
“ဿြေ်….သိပြီ..သိပြီ… ရီက သွားနှောင့်ယှက်တာကိုး…ဒါမလို့ အခု ဖြူလဲ့က ရီကို ပြန် နှောင့်ယှက်တာပေါ့လေ..ဟားဟား…..ရီကလည်းကွာ…ဖြူလဲ့ကို အားနာစရာ..ကောင်း နေတဲ့ဟာကို… နော်..”
“အမလေး..ရှင့်မိန်းမလား…တမင်ကိုနှောင့်ယှက်တာ အသိသာကြီး…ဒင်းအကြောင်း မသိခက်မယ် ကိုဥက္ကာရဲ့၊…ခုတော့ ဒင်းဝဋ်လည်ပြီ…..ဖြူလဲ့တို့က မအိပ်ပေါင်၊… တစ်ညလုံး သောက်ပြီး စကားပြောမှာရှင့်..ဟွန်း…”
ဖြူလဲ့သွယ်စကားက အိမ်သာထဲတွင် အဖုတ်ပွတ်၍စိတ်အာသာဖြေနေသည်ကို ဝန်ခံသည့်သဘော။ သို့ပေမင့် မူးတူးတူးဖြစ်နေသည့်အချိန်တွင် ယေကျ်ားတစ်ယောက် အား ဒီအကြောင်း သိသွားစေသည်ကပင် ရင်တုန်ချင်စရာ ဖြစ်ရ၏။ ဖြူလဲ့သွယ် စိတ်ထဲတွင် မရိုးမရွ ခံစားရ၏။ အဖုတ်ကလေးက ရိုးတိုးရွတ ဖြစ်ရ၏။ ရှက်စိတ်လွှမ်းသော ကာမအရသာဟု ဆိုရမည်။
“ဖြူလဲ့ အစုတ်ပလုတ်မ… ဝဋ်လည်မှာ”
“လည်ပစေ..လည်ပစေ..ဟိ…မှတ်ပြီလား မိရီမရဲ့”
“ကဲပါ…ရီ ရော ဖြူလဲ့ရော..လာ ချီးယား…..”
ဖန်ခွက်ချင်းတိုက်သံ၊ စကားပြောသံ၊ ရီမောသံတို့ဖြင့် စကားဝိုင်းလေးကား လှုပ်ရှား တတ်ကြွလွန်းလှသည်။
“မောင်…ညနေကလေ..ဦးကြီး..ဟိုလေ ဦးအောင်ကျော်…မောင်နားကပ်ပြောတာ ဘာလဲ.. ခံတပ်ကုန်းနဲ့ စစ်သည်ကုန်း ဆိုတာလေ”
“ဟုတ်တယ် ဖြူလဲ့လည်း သိချင်နေတာ ကိုဥက္ကာ…ဦးကြီး က ဘာပြောတာလဲ”
ဦးအောင်ကျော်အား ဦးကြီးဟုခေါ်လိုက်သည်ကို ဖြူလဲ့သွယ်နှင့်ရီရီဦး အကြည့်ချင်းဆုံမိ ကြသည်။ တစ်စုံတစ်ရာကို အချင်းချင်း သိနေကြသည့်နှယ်။
“ဟားဟား….ရီတို့ ဖြူလဲ့တို့ မေးလို့ ပြောတာနော်…. ခံတပ်ကုန်းက စစ်သည်တွေ ရန်သူကို ခုခံတဲ့ကုန်းတဲ့…စစ်သည်ကုန်းက …..အင်း…သူတို့ မိန်းမတွေ စစ်သည်တွေကို လာလာကုန်းကြတဲ့ နေရာတဲ့၊ ဟိုလိုလုပ်ကြတာကွာ…. ဒါမို့လို့ စစ်သည်ကုန်း…လို့ ကာလသားတွေ အပြောင်အပျက် ပြောကြတာတဲ့…”
“ဟော…ပေါက်တတ်ကရတွေ မောင်ရာ”
“အင်းလေ..ရီရီရယ်..”
ပေါက်တတ်ကရဟုဆိုသော်ငြား..ရီရီဦးလက်က ဥက္ကာဖြိုးလီးအား ပုဆိုးပေါ်မှ အုပ်ကိုင် လိုက်၏။ဒါသည်ကား ကာမအချစ်ပွဲ၏ ဆင်နွှဲတော့မည့် အချက်ပေးသံ။
ဥက္ကာဖြိုးလည်း လီးကတောင်နေချေပြီ။ မိန်းမဖြစ်သူရှေ့ထား၍ ဖြူလဲ့သွယ်အား မထိခလုတ် ထိခလုတ်ပြောနေရသောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။ ဆိုရလျှင် ရီရီဦးလည်း စိတ်ပါနေသည်သာ။ ထိုနည်းတူစွာ ဖြူလဲ့သွယ်ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုသို့ ပြောဆိုနေရခြင်းကိုပင် သာယာနေမိသည်ပင်။
“မောင်……ဟိ….ရီတို့လည်း အခန်းကုန်းလေးထဲ သွားရအောင်ကွာ..နော်….ကဲ မိဖြူလဲ့ လိုက်နှောက်ယှက်ချင် သပဆို ရီရီတို့အခန်းလိုက်ခဲ့ကွာ..မောင်လည်း ဖြူလဲ့ကိုခေါ်ချင်တယ်မလား..”
ရီရီဦးစကားက ပွင့်လင်းသည်။ ဥက္ကာဖြိုးက စကားမဆို ရီရီဦးအားဖတ်ရင်း ဖြူလဲ့သွယ် အား ရီဝေစွာ ကြည့်၏။ ဖြူလဲ့သွယ် ကားတိတ်ဆိတ်လျက်။ ခဏနေမှ
“နေပါဦး ရီရီရယ်၊ စားစရာတွေ ကုန်အောင်စားပါဦး၊ ဖြူလဲ့တို့ပဲစားနေတာ ရီရီက တညနေလုံး ဘာမှလည်း မစားဘူး၊ စားလေ ရီရီရဲ့”
“ဟီး..စားလို့မရဘူး ဖြူလဲ့ရ..”
“အစားပုတ်မက ခုမှ၊ ဘာလို့ စားမရတာလည်း”
ရီရီဦးက ဥက္ကာဖြိုးကိုကြည့်သည်။ ဥက္ကာဖြိုးက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
“မောင်က ဒီည ရီရီအနောက်ကို လုပ်မှာ၊ ရီရီကို ဖင်လုပ်မှာကွာ၊ မနေ့ကတည်းက အစာမာတွေ ဘာမှ မစားပဲ ဝမ်းရှင်းထားတာ ဖြူလဲ့ရ၊ ဒါမို့လို့ မနက်က ဖြူလဲ့ဆီက ဝမ်းပျော့ဆေးတွေ တောင်းစားထားသေးတယ်လေ”
ရီရီဦးက ဥက္ကာဖြိုး လီးကို ပုဆိုးပေါ်မှ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောသည်။
ရီရီဦးစကားက ဖြူလဲ့သွယ်ရင်ကိုတုန်စေသည်။ ဖင်လုပ်မည်ဆိုသည့်စကားက ဖြူလဲ့သွယ် အဖုတ်လေးကို ယားစေ၏။ ဖင်ဝလေးပင် မသိမသာ ညှစ်မိသည်။
“အမလေး….ဒီဖင်ပေါက်လေးထဲ လီးကြီးထိုးသွပ် လိုးမှာတဲ့လား…ဟင့်…ကြောက်စရာ” ဖြူလဲ့သွယ် စိတ်ထဲမှ ပြောမိသည်။ ပါးစပ်ကတော့
“အာ…ရီရီကလည်းကွာ…ပေါက်ကရ..”
“ပေါက်ကရမဟုတ်ဘူး ဖြူလဲ့ရဲ့ ကျွန်တော်က တကယ်လုပ်မှာ… အရင်ကလည်း လုပ်နေကြ....ကဲ..ရီ သွားသွား..ဝမ်းလေးဘာလေးရှင်းအောင် အိမ်သာလေးဘာလေးသွားတော့ ဒီမှာကြည့်…..မောင့်ညီလေးက ဆန္ဒပြနေပြီ”
ဒီမှာကြည့်ဆိုကာ မက်တပ်ရပ်ပြသော ဥက္ကာဖြိုး၏ ပုဆိုးအောက်မှ ငေါထွက်ဖောင်းနေ သော လီးအရာကြီးအား ရီရီဦးသာမက ဖြူလဲ့သွယ်ပါ ကြည့်မိသည်သာ။ ကြည့်မိတော့ လည်း ကာမဆန္ဒတွေက ထကြွလာရသည်။
သုံးဦးသား မူးယစ်နေခြင်း၊ ဆိတ်ကွယ်ရာတွင် ဖြစ်နေခြင်း၊ ရီရီဦးကိုယ်တိုင် လိုလာစွာ ဖိတ်ခေါ်နေခြင်း၊ ဥက္ကာဖြိုးကလည်း ဖြူလဲ့နှင့်ရီရီအား အတူလိုးလိုခြင်း စသည့် စသည့် အခြေအနေတွေက ဖြူလဲ့သွယ်၏ ကာမရမ္မက်ကိုခံစားလိုသည့်သွေးသားဆန္ဒများက ပြင်းပြင်းပြပြ ထကြွရသည်။
ဥက္ကာဖြိုး၏ လီးကို ခိုးငေး ငေးကြည့်နေရင်း ဦးအောင်ကျော် လီးကြီးကို သတိရမိသည်။ ဥက္ကာဖြိုး လီးက ဦးအောင်ကျော်လီးလောက်မကြီးသည်မှာ သေချာသည်။ ဦးအောင်ကျော် လောက်မကြီးပေမယ့် ချစ်သူ ကို့ထက်တော့ကြီးလိမ့်မည်။
ဦးအောင်ကျော်လီးကြီး ကတော့ ညိုညိုမဲမဲ ထွားထွား တုတ်တုတ်ကြီး၊ ဥက္ကာဖြိုးကတော့ အသားဖြူသူမို့ လီးက သိပ်မညိုလောက်၊ ဖြူလဲ့သွယ်တစ်ယောက် ကာမစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုနှင့်အတူ ချစ်သူအပါအဝင် ယောကျ်ားသုံးယောက်၏ လီး အရွယ်အစားများအား နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မိ၏။ မည်မျှကြာ သွားသည်မသိ….။
“ဟိတ်…ဖြူလဲ့ ဘာတွေငေး..တွေးနေတာလဲ ဟိဟိ..မောင့်ဟာကြီး ငေးကြည့်နေတာ လား.. ရီရီတောင် အိမ်သာကပြန်လာပြီ…မောင်ကလည်း ဖြူလဲ့ကြည့် ချင်တာ သေချာတော့မပြဘူး..ဟီးဟီး…ကြည့်ကြည့် ဖြူလဲ့…ဟီး”
အိမ်သာမှ ပြန်လာသော ရီရီဦးက ဇိုးကနဲဇက်ကနဲ ဥက္ကာဖြိုး၏ ပုဆိုးကို ချွတ်ကာ တောင် မက်နေသော လီးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“အာ..ကွာ…. ရီရီ မကောင်းဘူးကွာ..”
ကလေးရှက်တော့ငို၊ လူကြီးရှက်တော့ ရီ ဆိုပေမင့် ဖြူလဲ့သွယ် မရီနိုင်ပါ။ ဥက္ကာဖြိုးလီးရှိရာမှ အကြည့်လွဲကာ ပန်းရောင် မျက်နှာ ရဲရဲလေးကို ငုံ့ရင်း တိုးတိုးညင်သာ ပြော၏။ မျက်စေ့ထောင့်စွန်းမှတော့ ခိုးကြည့်မိပါသည်။ ရီရီဦးလက်လေးဖြင့် ဆုပ်ထားသော ဥက္ကာဖြိုးလီး ရဲရဲတောင်တောင်ကြီးမှာ အသည်းတုန် ရင်ဖိုစရာ။
“ကဲ..ရီရေ… ဖြူလဲ့ကို မစပါနဲ့တော့ကွာ…ကိုတို့အခန်းထဲသွားကြမယ်… ဖြူလဲ့လည်း နားပါ…မအိပ်ချင်သေးလို့ စကားပြောဦးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့အခန်းထဲလိုက်ခဲ့လို့ ရပါတယ်၊ ရီရီက နားလည်ပါတယ်”
ဥက္ကာဖြိုးက ပုဆိုးကို ပြင်ဝတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ရီရီဦးအား ဖင်လိုးတော့မည်။ ဖြူလဲ့ သွယ်လည်း ဆန္ဒရှိပါက လိုက်ခဲ့နိုင်သည်။ တစ်နည်းဆိုရသော် အလိုးခံချင်ပါက အခန်းထဲလိုက်ခဲ့ လိုးပေးမည်ဟု ဆိုသည့်သဘော။ သုံးဦးသား သည်စကားအသွား အလာကို သိသည်သာ။ တစ်ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွား၏။
“ဖြူလဲ့သဘောပါ…ရီရီတို့က စိတ်ချရပါတယ်၊ ဘယ်သူမှ မသိစေရပါဘူး၊ နောက်ပြီး ဖြူလဲ့နဲ့ ရီရီက ညီအစ်မတွေပဲဟာ၊ မောင်လုပ်မှာ သဘောတူတယ်၊ မောင်လုပ်ပြီးတော့ ရီနဲ့ ဖြူလဲ့က တစ်ကယ့် မယားညီအစ်မ ဖြစ်သွားမှာ ဟီးဟီး”
ရီရီဦးက မြူဆွယ်စကားဆိုသည်။
ဖြူလဲ့သွယ် စိတ်တွေယိုင်လာရသည်။ သို့သော် ကိုမသိဘဲ ဘာကိုမျှ မလုပ်ချင်။ နောက်ပြီး ဥက္ကာဖြိုးက သူများလင်။ သူ့မယားရှေ့ သူ့လင်လိုးတာခံ ရလျှင်…။ နောက်ပြီး တွေ့တာ ရက်ပိုင်းသာရှိသေးသော ယောကျ်ားတစ်ယောက်၏ အလိုးခံရလျှင်။
အို… နှစ်ယောက်တစ်ယောက်လိုးခံရမှာပေါ့။ လီးတစ်ချောင်းတည်း သူငယ်ချင်း ဆရာမလေးနှစ်ယောက်အတူတူ အလိုးခံရ မည်ဆိုသည်က အို…..…ဟင့်..။
ဖြူလဲ့သွယ် ဆက်မတွေးနိုင်တော့။ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်၏ အထိအတွေ့ အလိုးကို ခံစားလိုသည့် ဆန္ဒက ကြီးမားလာရသည်။
ရီရီဦးအား ရီဝေဝေ ကြည့်ရင်း ဥက္ကာဖြိုးအား မရဲတရဲ တစ်ချက်ငဲ့ကြည့်ကာ တိုးညှင်းတုန်ရီသော အသံလေးဖြင့်
“ဖြူလဲ့..ဖြူလဲ့… ကို့ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်ဦးမယ်နော်…ကိုဥက္ကာနဲ့ရီရီ အရင်သွားကြပါ… ဖုန်းဆက်ပြီးမှ…လိုက်…..လာ……မလား…..လို့…”
ဖြူလဲ့သွယ်စကားက ငြင်းဆန်သည်လည်းမဟုတ်၊ လိုက်မည်ဆိုခြင်းလည်းမမည်။
သို့သော်……..
ချစ်သူဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး လိုက်ခဲ့ပါမည်။
ချစ်သူဆီ ဖုန်းဆက်ပြောပြီးနောက် လာ၍အလိုးခံပါမည်ဆိုသည့် အဓိပ္ပါယ်ဆန်ဆန်။
ထို့အတွက်ကြောင့်ပင် ဥက္ကာဖြိုးအား ရဲရဲမကြည့်ဝံ့ခြင်းပေလား……။
တစ်နည်းဆိုရသော် လိုးမည့်သူအား အလိုးခံရတော့မည့် မိန်းကလေးအနေဖြင့် ရှက်ရွံ့စွာ မကြည့်ဝံ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သလို ပုဆိုးအောက်မှ တောင်မတ်နေသော လီးကြီးကြောင့် မကြည့်ရဲသည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
သူ့မယားနှင့်အတူတူ သူ့လင်၏အလိုးခံမည် ၊ မခံမည်ကတော့ ဖြူလဲ့သွယ်မှတစ်ပါး တစ်ခြားမည်သူမျှ မသိနိုင်ပါ......။
....................
အခန်း(၁၅) ဆက်ရန်>>>
Comments
Post a Comment