ဆန္ဒ (ကြိုက်ကုန်းဆရာမလေး)
Cuckold
"မြကျွန်းညို"
အခန်း (၁၁)
တစ်မနက်ခင်းလုံး ကလေးတွေ ကို စာသင်လိုက်၊ ဆူလိုက်၊ ချော့လိုက်၊ ခြောက်လိုက် ဖြင့် ဖြူလဲ့သွယ် လုံးချာလိုက်နေသည်။ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ကလေးတွေကို ချစ်သည်မို့ စေတနာထားကာ ပညာတတ်လေးများဖြစ်စေရန် ကြိုးစား၍ သင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အာရုံမများနိုင် တော့။ နေ့ခင်း ထမင်းစားခေါင်းလောင်းထိုးချိန်တွင် ဖြူလဲ့သွယ် နဖူးမှ ချွေးတို့ပင် စို့ချေပြီ။ မျက်နှာဖြူဖြူလေးက ခပ်နွမ်းနွမ်း။
“မင်္ဂလာပါ ဆရာမ…နှုတ်ဆက်ပါတယ် ဆရာမ..”
“အေးကွယ်..မင်္ဂလာပါ.. သားတို့..သမီးတို့ အိမ်ကို တန်းတန်းမတ်မတ်ပြန်ကြ၊ ထမင်းစားပြီး ကျောင်းပြန်လာဖို့ နောက်မကျစေနဲ့နော်..”
ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ရင်း ဆွဲခြင်းအတွင်းမှ လက်ကိုင်ပုဝါလေးကို ထုတ်၍ ချွေးစို့နေသော မျက်နှာလေးကို ဖွဖွတို့၏။ ထိုစဥ်မှာပင် ရီရီဦး ရောက်လာခဲ့သည်။
ရီရီဦး နှင့် ဖြူလဲ့သွယ် ချစ်ကြ သံယောဇဉ်ရှိကြသည်မှာ တစ်ကယ့် ညီအစ်မ အရင်းများပမာ။ သည်ရွာလေးရောက်၍ တွေ့ရသည်မှာ တစ်နှစ်မပြည့်တပြည့် ဆိုသော်လည်း ပြောမနာ၊ ဆိုမနာ၊ အိမ်တွင်းရေးကိစ္စများထိ တိုးတိုးဖော် တိုင်ပင်တတ်သူ။
“ဖြူလဲ့ရေ…ပင်ပန်းနေပြီလား…ရီရီလည်း နောက်ကျနေတာနဲ့ ဖြူလဲ့ဆီမဝင်တော့ဘဲ အတန်းတစ်ခါတည်း ဝင်လိုက်တာ…”
“ပင်ပန်းတယ်လည်း မဟုတ်ပါဘူး ရီရီရယ်…ကလေးတွေက တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ဆို တော့ ချော့တစ်ခါခြောက်တစ်လှည့်ပေါ့”
“ဟုတ်ပါ့…ဟုတ်ပါ့…ရီရီလည်း အတူတူပဲ…ကဲ .အိမ်ပြန်ကြမယ်လေဖြူလဲ့၊ ပြန်ရင်း ဖြူလဲ့ကို ပြောစရာလေးတွေရှိလို့…”
ဖြူလဲ့သွယ်နှင့်ရီရီဦး ဆရာမလေး နှစ်ယောက် ယှဉ်တွဲ၍ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။
ယခုလို နှစ်ဦးယှဥ်တွဲ လျှောက်လာတော့… ညိုညိုချောချောနှင့် ဖြူဖြူ လှလှ ဆရာမလေး နှစ်ယောက်ပေမို့ မြင်သူတိုင်း လည်ပြန်ငေး ကြည့်ရသည်။
တစ်ရွာလုံးက လေးစားချစ်ခင်ကြရသော ဆရာမလေးများ ဖြစ်၍သာ ယောကျ်ားသားများ အနေဖြင့် အကြည့်ရိုင်းတွေ အရှိန်သပ်ကာ မျက်နှာလွဲကြရ၏။ လှပကြော့ရှင်း ဖြူစင်ဝင်း၍ အလှကြီး လှနေသော ရှိုက်ဖိုကြီးငယ် အသွယ်သွယ်တို့ကိုဖြင့် တခနတော့ ကြည့်မိကြသည်သာ။
မိန်းမသားများအဖို့ရာ လည်းလေးစားအားကျ အတူယူလိုစိတ်များဖြင့် ကြည့်ကြစမြဲ။ သည်လိုတွေ အကြည့်ခံရလောက်အောင်ပင် ဖြူလဲ့သွယ်နှင့်ရီရီဦး တို့က ချောနိုင်...လှနိုင်လွန်းကြ၏။ ဆရာမလေး နှစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်ကို ယှဥ်ကြည့်ပါက...
ဖြူလဲ့နှင့်ရီရီက အရပ်ချင်း မတိမ်းမယိမ်း။ သို့ပေမင့် ရီရီက ရွှေဘိုနယ်ဖက်မှလာသူပီပီ ရွှေဘိုမင်းကြီးကြိုက် ပုံစံ ဟုဆိုရမည်။ ဖင် ဖွံ့ဖွံ့ထွားထွား၊ ရင် စွင့်စွင့်ကားကားကြောင့် ဖြူလဲ့ထက် ပုသယောင်ထင်ရသည်။ အသားက ညိုညို မျက်နှာလေးက ချစ်စဖွယ်။ ကလေးဆန်ဆန် မျက်နှာလေးကိုမှ ဖင် ကားကား ရင်ထွားထွားလေး။ ဖင်အစုံက လမ်းလျှောက်တိုင်း ဘယ်ညာ တစ်ဖုံ အထက်အောက်တစ်သွယ် အိတိအိတိ လှုပ်ခါနေသော်လည်း ရုပ်ဆိုးပန်းဆိုးမဟုတ်။ ယောကျ်ားသားများအဖို့ စွဲမက်ဖွယ် အတိ။ နို့ကထွားသည်ဆိုခြင်းထက် ထွေးထွေးအိအိ။ ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး။ မောက်မောက်ကြွားကြွား ရှိလှ၏။
ညိုညိုချောချော တောင့်တောင့် တင်းတင်းလေးဖြစ်သည့်အပြင် ကလေးဆန်ဆန်မျက်နှာလေးကိုမှ sexyကျကျ ကိုယ်နေဟန်ထား၊ တပတ်ရစ်ဆံထုံးလေး ထုံးထား သည်ဆိုတော့ ယောကျ်ားမှန်လျှင် နှစ်ခါပြန်ကြည့်မိမည်သာ။
ဖြူလဲ့သွယ်ကျတော့ ရီရီဦး နှင့်ယှဥ်လျှင် ရင်ကသေး၏။ လက်တစ်ဆုပ်ကျော်ခန့် တင်းတင်းမာမာ။ ကျစ်ကျစ်ရစ်ရစ်။
မင်းသူ တစ်လက်ကိုင်ကိုမှ ညင်သာနူးညံ့စွာ ကိုင်တတ်သူမို့ တင်းတင်းရင်းရင်း။
ရင်သေးလို့ ဖင်ကျတော့ ကြီးသလားဆို မကြီး၊ လုံးလုံးကျစ်ကျစ် နုနုတစ်တစ်လေး။ သို့သော် ခါးကသေးသေးသွယ်သွယ်မို့ ဖင်ကကြီးသယောင်ရှိသည်။ အသားကဖြူဖြူ မျက်နှာလေးကျ လူကြီးဆန်ဆန် အိန္ဒြေသိက္ခာ ရှိသည့် အသွင်။
နှုတ်ခမ်း ဖူးဖူးသွယ်သွယ်လေးက မြင်ရသူအဖို့ မရိုးမရွ တပ်မက်ချင်စရာ။ အိန္ဒြေ သိက္ခာ နှင့်ယှဥ်တွဲသော ရစ်မူးရင်ခုန်စေသောအလှ။ အမျိုးသမီးများတွင် တွေရခဲသော တည်ငြိမ်ခြင်းနှင့်တတ်ကြွခြင်းအား ပူးတွဲပိုင်ဆိုင်သောအလှ။ဖြူဖြူသွယ်သွယ် ကျစ်ကျစ်တစ်တစ် နုနုဖွံ့ဖွံ့။ ကောတ်ကြောင်းလှလှဖြင့် ရစ်မူးဖွယ်ရာအလှ။ ဆံပင်ကို ကျစ်ဆံမြီးလေးကျစ်၍ ဆံညှပ်လေး ညှပ်ကာ ကပိုကရိုလိုလို တွဲရရွဲလေး ထုံးထားသည်။ ဆိုရလျှင် အလှကား တစ်ယောက်တစ်မျိုးစီ။
ဆရာမလေး ရီရီဦးကို ညိုချောလေးမို့ လည်ပြန်ငေးရသည်ဆိုလျှင်.....ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်ကား ဖြူဖြူလှလှ မို့ ကြည့်မဝ ဟု ဆိုရမည်သာ။
“ရီရီ့ ယောကျ်ားက စွမ်းသဟေ့…ရီရီဆို တောင့်တင်းနေတာပဲကွာ” ဟု ဖြူလဲ့က မကြာခန စ တတ်သည်။ သည်လိုဆိုတိုင်း
“ဟိဟိ…ယောကျ်ားလက်ချက်မဟုတ်ဘူးဖြူလဲ့ရ..မောင်နဲ့မရခင်ကတည်းက ဖင်တွေ၊ ရင်တွေကြီးလာတာ…ဘဲဟောင်းကြီး လက်ချက်လေ....ကြားကား…ကြားကား…ဟိ… စစ်ကျန်ကားကြီး စီးခဲ့မိလို့ကွ…ဟီး..ဟီ….။
ရီရီဦးကား မသိသူဆို စကားနည်းသလောက် ဖြူလဲ့သွယ်လို ခင်မင်သူ … သံယောဇဥ် ရှိသူမျိုးကျတော့လည်း မရှက်တမ်း စသလို နောက်သလို စကားပြောပွင့်လင်း၏။ အိမ်ထောင်သည်ဖြစ်၍လည်း ပါလိမ့်မည်။
“ရီရီရယ်…တိုးတိုးပြောပါ၊ တကတည်း သူ့စလိုက်ရင် အဲလိုကြည့်ပဲ၊ ပေါက်တီးပေါက်ရှာ စစ်ကျန်ကား တဲ့၊ မဟုတ်တရုတ်တွေ”
“ဟားဟား…ဖြူလဲ့ နို့လေးတွေ ဖင်လေးတွေက သေးသေးကျစ်ကျစ်လေး၊ ဘာလဲ ကိုမင်းသူက မစွမ်းဘူးလား….ရီ.လိုဖြစ်ချင်ရင်ပြောနော် Train ပေးမယ့်သူရှိတယ်.. ရီရီ လက်မှတ်ဖြတ်ပေးထားရမလား..စစ်ကျန်ကားကြီး ဟိ….” ရီရီက စသလိုလို၊ အတည်လိုလို ပြောတတ်သည်။
“အမလေး တော်ပါပြီ ဒေါ်ရီရီ…သည်တိုင်းကောင်းပါတယ် ....ကြီးလာမှ အင်္ကျီ ဘောင်းဘီတွေ ထပ်ဝယ်နေရပါ့” ဖြူလဲ့သွယ်က အလန့်တကြားပြောရ၏။ မတော်လျှောက်လုပ်မှ၊ မိရီမက မလွယ်။ ဆရာမဆိုသော်လည်း တစ်ခါတစ်လေ စိတ်ထင်တိုင်း လုပ်မိလုပ်ရာ လုပ်တတ်သူ။
ထိုသို့ဆိုတိုင်း
“ဖြူလဲ့ဟာတွေကြီးလာလို့ မတော်ရင် ရီရီ့ဘော်လီတွေ ပင်တီတွေယူဝတ်လေ.....ကဲ..လာကွာ ကြီးအောင်လုပ်ပေးမယ်...... မေအိုင်ဟပ်ယူ..မေအိုင်ဟပ်ယူ” တကြော်ကြော်အော်ရင်း ဖြူလဲ့နို့လေးတွေ ဖင်လေးတွေ ကို လိုက်ညှစ်တတ်သူ။
ဖြူလဲ့ပြေးရသည်ပေါ့။
နောက်ဆုံးတော့ ဖြူလဲ့ပဲ အရှုံးပေးရသည်သာ။ စောင်ခြုံထဲ လုံအောင်ကွေးနေရင်း အပေါ်မှ တတ်ခွ၍ စနေသည့် ရီရီ အား တွန်းရ ကန်ရ လုံးထွေးရသည်မှာ အမော။
တစ်ရွာလုံး၏ ချစ်ခင်လေးစားခံကြရသူများဖြစ်ရာ အိန္ဒြေသိက္ခာ တစ်ခွဲသားကြီး ဖြင့် တစ်နေကုန် နေကြရသည်။ အသက်အားဖြင့် ၂၀ စွန်းစွန်းသာရှိရာ နှစ်ဦးတည်း ရှိချိန်တွင်တော့ ကလေးသာသာပင်။ ဖြူလဲ့နှင့် ရီရီ တို့ ဆက်ဆံရေးကား ထိုသို့ပင် ပြောမနာဆိုမနာ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း၊ တိုးတိုးဖော်။
အိမ်အပြန် လမ်းလျှောက်နေရင်း ရီရီဦးက စကားစသည်။
“ဒီလို ဖြူလဲ့ရယ်၊.. ရီရီ အမျိုးသားက နောက်တစ်ပက်ထဲမှာ နိုင်ငံခြား ထွက်တော့မှာ၊ စီစဥ်ထားတာထက် တစ်လလောက် စောသွားတာကွာ အဲဒါ.. ”
“ပြောလေ ရီရီ” ဖြူလဲ့သွယ်က စကားထောက်ပေး၏။
“အဲဒါ.. လေယာဉ်စောင့်ရင်း အချိန်ရတာနဲ့ ရီရီဆီလိုက်လာတာ ဖြူလဲ့ရယ်…. တနင်္လာ၊ အင်္ဂါ၊ ညအိပ်ပြီး ဗုဒ္ဓဟူးညနေကို ရီရီတို့ ပြန်မယ်လေ”
“ဟင်..ကြာဿပတေးနဲ့ သောကြာ ရီရီ ကျောင်းမလာတော့ဘူးလား”
ရီရီက ပြုံးရင်း…
“ဟော..ဟော…ဖြူလဲ့တစ်ယောက်တော့ ကိုမင်းသူက ဘယ်လိုများ လုပ်ထားလည်း မသိဘူး၊ မျက်လုံးလေးလည်း ညိုလို့…ရုံးပိတ်ရက်တွေလည်း မသိနဲ့ ဟီး…ဟီး..…ကြာဿာပတေးနေ့က ရုံးပိတ်ရက် လေ… သောကြာနေ့တော့ ရီရီ ခွင့်ယူမယ်ကွာ… ဖြူလဲ့က ရီ.အတန်းကို ကူထိန်းပေး”
ဖြူလဲ့သွယ်လည်း မခံပါ
“အမယ်…ဗိုင်းနာမ ရီရီ…ဖြူလဲ့က သူ့လို ယောကျ်ားနဲ့ပျော်မြူးနေ …ဘာညာ လုပ်နေတာမဟုတ်ပါဘူးနော်.. ရီရီသာ..ဟွန်း..မပြောချင်ဘူး…. ကဲပါ…ရီ.အတန်းကို ဖြူလဲ့ ကူထိန်းပေးပါမယ်ကွာ၊ စိတ်ချလက်ချသွား…ဟုတ်ပြီလား”
“ဟီး မောင်က အိုဗာဆီးထွက်ဖို့ကိစ္စလုံးပန်းနေတော့ ဘာဆိုဘာမှ မဘာရပါဘူးတဲ့ရှင်၊ ပြီးတော့ ဖြူလဲ့ရာ တနင်္လာ၊ အင်္ဂါ နှစ်ညကို မောင့်ကို ရီရီအခန်းမှာ ထားလို့ ဖြူလဲ့ အဆင်ပြေမလား၊ အဆင်မပြေရင်တော့ မောင်နဲ့ ရီရီ ရွာထဲက အိမ်တအိမ်အိမ်မှာ ခဏ သွားနေပါ့မယ်”
ဖြူလဲ့ ချက်ခြင်း အဖြေမပေးနိုင်။ အိမ်လေးက အိပ်ခန်း ၃ ခန်းပါသည်။ ဝင်ဝင်ချင်း အခန်းက ရီရီ အခန်း။ ဖြူလဲ့က အလယ်ခန်း။ ရီရီနှင့်ကပ်လျက်။ ဟိုဘက်အစွန် ဆုံးခန်းက ပြောင်းသွားသော ဆရာမတစ်ယောက်အခန်း။ လူမနေတော့။ တိုလီမိုလီ ပစ္စည်းများထားရင်း စတိုခန်းလိုလို ဖြစ်နေ၏။
အခန်းသုံးခန်းအား တောဓလေ့မို့ ဝါးထရံများဖြင့် ကာရံထားသည်။ မူလက စာသင်ခန်းအား ဖြူလဲ့တို့ ဆရာမလေးတွေနေရန် အခန်းဖွဲ့ထားသည်ဖြစ်ရာ မြို့ပေါ် တိုက်ခန်းတွေလို အလုံအခြုံမဟုတ်။
ထို အခန်းသုံးခန်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဘုရားခန်း၊ ဧည့်ခန်း၊ ရေချိုးခန်းနှင့် အိမ်သာတွဲလျက်… ။ မီးဖိုကား အိမ်နောက်တွင် အဖီဆွဲထား၏။
“အင်းပါလေ…ဖြူလဲ့ အနေကြပ်ရင် ရီရီတို့ပဲ ရွာထဲမှာအဆင်ပြေသလို နေလိုက်ပါမယ်” ဖြူလဲ့သွယ် တိတ်ဆိတ်နေ၍ထင်။ ရီရီက ခပ်လေးလေး ပြောသည်။
“အာ…မဟုတ်တာ ရီရီရာ… အချင်းချင်း အားနာစရာမဟုတ်တာကိုး၊ ဖြူလဲ့တွေးနေတာ.. စတိုခန်းဘက်ကို ဖြူလဲ့ ပြောင်းနေရမလား တွေးနေတာ၊ ဖြူလဲ့နဲ့ရီက အခန်းကပ်ရပ်ဆိုတော့ ရီရီတို့ မလွတ်မလပ် ဖြစ်နေမှာဆိုးလို့..”
ဖြူလဲ့က ခပ်တွေးတွေးစဉ်းစား၍ ပြောသည်။ ရီရီ လျှာလေးတစ်လစ်ဖြင့်..
“ဖြူလဲ့က သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ…ဟီး မရှက်တမ်းပြောရရင် မောင်က အိုဗာဆီး မထွက်ခင် ရီ.ကိုတမုန်းဆွဲသွားမယ် ကြုံးဝါးပြီး လိုက်လာခဲ့တာ ဖြူလဲ့ရေ ဟီး..ဟီး. ရွာထဲ သွားနေလို့လည်း အဆင်မပြေပါဘူးကွာ….ဖြူလဲ့နဲ့ဆို ပြောမနာဆိုမနာ ဘာမှ သိပ်ပြီး ရှက်စရာ၊ အားနာစရာမလိုတော့ဘူးလေ…၊ ရီရီလည်း မောင်မသွားခင် အားရအောင် နေလိုက်ချင်သေးတာ… ဖြူလဲ့ရဲ့၊ ရီရီတို့က အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါဆို ရီရီတို့နေလိုက်မယ်နော်၊ နှစ်ည တော့ ဖြူလဲ့ စောစောအိပ်ချင်ယောင်ဆောင်ပေးပါကွာနော်. ဟီး ဟီး. ”
ရီရီကတော့ ဒီလိုပင်။ ဖြူလဲ့အား ချစ်သလို စကားကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောတတ်သည်။
“ဟုတ်ပါပြီ ဒေါ်ရီရီရေ…ဖြူလဲ့ကထားဦး၊ တစ်ရွာလုံးလန့်အောင်တော့ ငလျင်မလှုပ်စေ နဲ့ဦး…..ဟွန်း”
“ဟီး…မပြောတတ်ဘူး ဖြူလဲ့ရာ၊ ဖြူလဲ့အတွက်လည်း Live Show ပေါ့ ဟိဟိ… Live Show ကြည့်ရင်း ကိုမင်းသူနဲ့ ဖုန်းပြောရင်း…ဒန်………တန့်…..တန့်…”
“ဟဲ့…ရီရီ….ဗိုင်းနာမ…လမ်းမကြီးမှာ တိုး..….”
မျက်နှာခြင်းဆိုင်မှ ပေါက်ပြားကြီးထမ်း၍ လမ်းလျှောက်လာသူ တစ်ယောက်ကြောင့် ဖြူလဲ့သွယ် စကားမဆုံးလိုက်။
ထိုသူကား ဦးအောင်ကျော်…..။
ဆရာမလေးနှစ်ဦး မျက်နှာပိုးသတ်လိုက်ကြ၏။ အနားရောက်လာသော ဦးအောင်ကျော် မှပင် နှုတ်ဆက်စကားဆိုသည်။
“ဆရာမလေးတို့ပျော်လို့ရွှင်လို့ပါလား၊ ထမင်းစားပြန်တာလား ဆရာမလေး”
စကားဆိုသော်လည်း အကြည့်က ရီရီဦး၏ မျက်နှာဆီ၌သာ၊ မကောင်းတက်၍သာ ဆရာမလေးတို့ဟု ပထမဦးစွာနှုတ်ဆက်သော်လည်း ဒုတိယအကြိမ်တွင်မူ ဆရာမလေး ရီရီဦးကိုသာ ရည်ရွယ်နှုတ်ဆက်သည့်သဘော။
“ဟုတ်တယ် ဦးကျော်…..အဲ ဦးကြီးအောင်ကျော်၊ ထမင်းစားပြန်လေ”
ရီရီဦးက ရင်းနှီးစွာ စကားပြန်၏။
“ဟားဟား…ရပါတယ်ဆရာမလေးရာ၊ ကျုပ်ကို ဘယ်လိုခေါ်ခေါ် ရပါတယ်ဗျာ၊ ဒါနဲ့ ဆရာမလေး အမျိုးသားအလည်ရောက်နေတယ်ကြားပါ့၊ ဧည့်သည်ကို ကျုပ်တို့ရွာက ဧည့်မခံနိုင်ဘဲဖြစ်နေတာ အားနာပါတယ်ဗျာ၊ ညနေတော့ ဆရာမလေးအမျိုးသားကို ဧည့်ခံဖို့ လုပ်ကြရမယ်ဗျို့”
“ကျွန်မအမျိုးသားက နိုင်ငံခြားမသွားခင် ဒီရွာလေးကို အလည်လိုက်လာတာပါ အထွေအထူးလုပ်မနေပါနဲ့ အားနာစရာကြီးရှင်….”
“ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ ဆရာမလေးရာ၊ သေသေချာချာ ဧည့်ခံရမှာပေါ့၊ ကျုပ်တို့ရွာလေးအပေါ် ဆရာမလေးကျေးဇူးတွေက အများကြီးဟာ”
“ကျေးဇူးပါရှင်”
“ကဲ..စကားကောင်းနေတာနဲ့ ဆရာမလေးတို့ထမင်းစားနောက်ကျနေမယ်၊ သွားကြပါဗျာ၊ ညနေမှ တွေ့ပါမယ် ဆရာမလေး”
ဦးအောင်ကျော် ရီရီဦးအား နှုတ်ဆက်စကားဆို၍ ထွက်သွားသည်။ ဖြူလဲ့သွယ်အား ရှိသည်ဟုပင်မထင်သည့်သဘော၊ တစ်ချက်ကလေးမျှပင် မကြည့်ချေ။ ဖြူလဲ့သွယ်ကား နားထောင်သမားသပ်သပ်၊ အပိုလူလိုပင်။
“ဦးအောင်ကျော်နဲ့စကားကောင်းနေတာ ရီရီတို့လည်း နောက်ကျနေမယ်၊ သွားရအောင် ဖြူလဲ့ရေ၊ မောင်လည်းစောင့်နေလောက်ပြီ”
ရီရီဦးကလော်ဆော်၏။ ဖြူလဲ့သွယ်စကားမဆို တိတ်တဆိတ် လိုက်လာခဲ့သည်။ စိတ်ထဲတွင်မတော့ ဦးအောင်ကျော်အား နည်းနည်းလေးမှ မကျေနပ်။ ဘာကိုမကျေနပ် သည်ဆိုတော့လည်း ရေရေရာရာမသိပေ။
အိမ်ရောက်တော့ ဥက္ကာကျော်က ထမင်းပွဲကို အဆင်သင့်ပြင်ထား၏။
“စားကြ၊ ရီရီလည်း စား၊ ဖြူလဲ့ကိုလည်း ထည့်ပေးဦး ရီရီ၊ မောင်လည်း တစ်ယောက်တည်း ပျင်းနေတာနဲ့ မထူးပါဘူးဆိုပြီး ချက်ပြုတ် ပြင်ဆင်ထားတာ၊ ဖြူလဲ့ လည်း အားမနာနဲ့နော် စား…”
ဥက္ကာဖြိုးကား ဖြူဖြူ ချောချော လူရည်သန့်တစ်ဦးပင်။ အပေါင်းအသင်းဆန့်သော ပညာတတ် ခေတ်လူငယ်တစ်ဦးပီသစွာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဖြူလဲ့သွယ်နှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးသွားရသည်။
“စား….ဖြူလဲ့ရေ…မောင်ကစိတ်ကူးပေါက်မှ တစ်ခါတစ်လေချက်ကျွေးတာ၊ ခုက ဖြူလဲ့မျက်နှာကြောင့် ရီရီပါ သူ့လက်ရာစားရတော့တာပဲ”
“ကို ဥက္ကာက ဟင်းချက်တော်သားပဲ ဖြူလဲ့ချက်တာထက်တောင် ကောင်းနေသေး”
“ဟား…ဟား ဒါဆို ချက်ကျွေးရတဲ့သူ အားရှိတာပေါ့ဗျာ၊ ရီရီကတော့ သူ့သူငယ်ချင်း အကြောင်း ပြောပြောနေတာနဲ့ ရင်းနှီးနေပါပြီ၊ အခု အပြင်မှာတွေ့တော့ ရီရီ ပြောတာ မမှားဘူး ချောချောလှလှ သဘောကောင်း မနေကောင်းဆိုတာ သိရပါပြီဗျာ”
“အမလေးတော်…ကြည့်စမ်းဖြူလဲ့ရေ…ယောကျ်ားတွေ မကောင်းဘူးတွေ့လား .မိန်းမဘေးထားပြီး ဖြူလဲ့ကို မြှောက်နေလိုက် တာ၊ မောင်ရေ…အမြှောက်တွေလျော့… .ဖြူလဲ့က ပိုင်ရှင်ရှိပြီးသား ဟွင်း…နံပတ်ထိုးပြီးသားကြီးရှင့်…..”
“အာ…ရီရီကလည်း” ဖြူလဲ့ထမင်းလုတ်ပင် နင်သလို ဖြစ်သွားရ၏။
“ဟော..ရီကလည်း သိပ်မစပါနဲ့ ဖြူလဲ့ရှက်နေပြီ၊ ထမင်းကောင်းကောင်းစားပါစေ”
ဥက္ကာဖြိုးကပင် ဝင်၍တားရသည်။ ရီရီကတော့ လျှာလေးတစ်လစ်ဖြင့် ရီ၍သာနေ၏။
“ဟုတ်တယ် ကိုဥက္ကာရေ၊ ကိုဥက္ကာမိန်းမက အဲလိုပဲ ပေါက်တက်ကရ သိပ်ပြော၊ သိပ်စ တတ်တာ၊ ဖြူလဲ့ဖြင့် အရည်ထူနေပြီ သိလား”
“အမယ်၊ ဖြူလဲ့ကို ချစ်လို့ ရီရီ က စတာပါနော်”
စားရင်းသောက်ရင်း ထမင်းဝိုင်းလေးကား စိုစိုပြည်ပြည်ရှိလှသည်။ ရီမောသံ၊ စနောက်သံ တို့ဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ။ ရီရီတို့လင်မယားကိုကြည့်၍ ဖြူလဲ့ပင် အပျော်တွေကူးစက်သွားရ သည်။ ရှိန်မနေတော့ဘဲ ခပ်နောက်နောက်ပင် ပြန်၍ ပြောဖြစ်သည်။
ထမင်းစားပြီး ဥက္ကာဖြိုး အသင့်ဖျော်ထားသည့် သံပုရာရည်အေးအေးလေးကို သောက်ရင်း ရီရီက
“ဖြူလဲ့ရေ၊ ရီရီတော့ ခဏနားဦးမယ်ကွာ၊ ကျောင်းသွားရင် ဖြူလဲ့သွားနှင့်လိုက်နော် နောက်ကလိုက်ခဲ့လိုက်မယ်”
“ရီရီကလည်း ဖြူလဲ့လည်း နားပါစေ၊ အားနာစရာကွာ” ဥက္ကာဖြိုးက ဝင်၍ ဟန့်ပြောပြောသည်။
“အမလေး ဒေါ်ရီရီ..ငါးစိမ်းမြင်တော့ ငါးကင်ပစ်ပြီပေါ့လေ၊ မနှင်လဲသွားမှာပါတော်၊ ကျုပ်ကသူများလင်မယားကြား ကန့်လန့်ကန့်လန့်မနေတတ်ပေါင်၊ သံပုရာရည်လေးတော့ ကုန် အောင်သောက်ပါရစေတော်…” ဖြူလဲ့သွယ်က သောက်လက်စ သံပုရာရည်ခွက်ကို ချရင်း ပြန်၍ စ လိုက်၏။ ရီရီက ငြိမ်မခံပါ။
“သူများလင်မယားကြား ကန့်လန့်ကန့်လန့် မနေတတ်ရင် အလယ်မှာဝင်လှဲလေ ဖြူလဲ့ရဲ့ ရီရီတို့ အိပ်ယာက ကျယ်ပါ့ ဟီး…ဟီး..မောင်ကရော လက်ခံတယ်မလား ဟီး..”
“အဲတော့….” ဖြူလဲ့သွယ် သည်လိုသာ ပြောနိုင်တော့သည်။ ရီရီအား ထပ်၍မစရဲတော့။ ရီရီအား စနောက်တိုင်း မိမိပင် နောက်ဆုံး အရှုံးပေး၍ ပြေးရသည်။ ယခုလည်း ထိုနည်းတူ။
“မနောက်ပါနဲ့တော့ ရီရယ်၊ ဖြူလဲ့လည်း ရှက်နေပြီကို”
ဥက္ကာဖြိုးက အားနာစွာဆိုသည်။ ဖြူလဲ့သွယ် မနေရဲတော့ပါ။
“သွားပြီ ကိုဥက္ကာ၊ ရှင့်မိန်းမကို ရှင်ပဲထိန်းတော့၊ မဟုတ်ရင် လူလည်း ရစရာမရှိတော့ဘူး”
ဖြူလဲ့သွယ် ခပ်မြန်မြန်ပြော၍ ခပ်မြန်မြန်ထွက်လာလိုက်သည်။ ရီရီစကားက ယခုပင် အိပ်ယာပေါ်ရောက်နေချေပြီ။ အနှောင့်မလွတ် အသွားမလွတ်။ ထပ်ပြောလျှင် မလွယ်၊ ပိုဆိုးတော့မည်။
“ရစရာ ရှိပါတယ် ဖြူလဲ့ရ၊ ခုမှ အိပ်ယာပေါ်လာလှဲခိုင်းသေး၊ ရီရီတို့ကို ကြောက်လို့ ပြေးပြီမလား…ဟီး..ခုလို အလိုက်တသိရှောင်ပေးလို့ ကိုမင်းသူနဲ့ မြန်မြန်ပေါင်းရပါစေ..”
ဒါတောင် ရီရီစကားသံက နောက်မှလိုက်ပါလာခဲ့သေး၏။ တတ်လည်းတတ်နိုင်သည့် ရီရီ၊ အစအနောက်သန်သည့် ရီရီပင်။
ဘာပဲပြောပြော ဖြူလဲ့သွယ်၏ တင်းကြပ်၍ မကျေမနပ်ဖြစ်နေရသော စိတ်တို့ ပြေလျော့ သွားသည်ကား အမှန်။ ရီရီတို့ကတော့ အပြောနှင့်အလုပ်တကယ်ပင်ညီသည်။ နေ့ခင်း ခနအားချိန်ပင် အပြတ်ကဲနေတော့မည်ဟု တွေးမိသည်။ ကောင်းတော့လည်း ကောင်း သည်။ ရီရီတို့ လင်မယား နေ့ခင်းအပြတ်ကဲထားတော့ ညကျ မကဲနိုင်ပါက နားအေးပါးအေး အိပ်နိုင်မည်လေ။
ကိုဆိုလျှင် မိမိကို တစ်ချီကောင်းလိုးပြီးပါက တစ်နေ့စာ လုံလောက်သွားချေပြီ။ ထပ်မတောင် တော့သလို ထပ်လည်းမပူဆာတော့။ ရီရီတို့လင်မယားလည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်မည်ထင်ပါ သည်လေ။ ဖြူလဲ့သွယ် အတွေးနှင့်လမ်းလျှောက်လာရင်း ချစ်သူအားသတိရကာ ဖုန်းခေါ် လိုက်သည်။
“ကို…ဘာတွေလုပ်နေလည်း…သဲ ကို ဖုန်းလည်းမဆက်ဘူး”
“သဲရေ..ကိုက ထမင်းစားရင်းနဲ့ဖုန်းခေါ်မလိုပဲသဲရေ..အဲဒါ သဲ ပို့ထားတဲ့ မက်ဆေ့တွေဖတ် နေတာနဲ့ စျာန်ဝင်သွားလို့ မခေါ်ဖြစ်သေးတာ”
“ဟွန့်…ဒါမျိုးဖတ်ရရင် သဲကို မေ့တယ်ပေါ့လေ ကိုကိုကပ်ကိုးကြီးက ဟင်းနော်…သဲ ပြောစရာရှိတယ်ကွ”
“ဟား..ဟား…သဲ ပြောလေ”
“ရီရီပေါ့…သူ့ယောကျ်ားအလည်လိုက်လာတယ်ကိုရ၊ နိုင်ငံခြားမသွားခင်လေးကို အမုန်းဆွဲခြင်လို့တဲ့ ကိုရေ ကဲချက် ရီရီတို့များ”
“ဟုတ်လား သဲရ အဲဒါ”
“အဲဒါကိုရာ နှစ်ညအိပ်ကို အခုသဲတို့ဆီမှာပဲနေမှာပေါ့၊ ရီရီကတော့ ပြောပါတယ်၊ သဲ အဆင်မပြေရင် ရွာထဲကတစ်အိမ်အိမ်နေမယ်လို့တော့၊ အဲလိုကျ သဲက ဘယ်ကောင်း မလဲ ကိုရာ”
“အင်းပေါ့..သဲရ သူ့အခန်းမှာပဲ နေမှာမလား”
“သူ့အခန်းပေါ့ကိုရာ ဒါပေမယ့်ကွာ သဲတို့အခန်းတွေက ဝါးထရံကာတွေကိုရ၊ ကြားနေရင် အနေခက်ပါတယ်ကွာ”
“ဟား…ဟား..သဲရာ နှစ်ရက်တည်းပဲ သည်းခံနေလိုက်ပါ ခဏပဲကိုး”
“သည်းခံနေပါတယ်ကိုရ၊ အဲဒီ မိရီမလေ…သဲကို ဘာပြောတယ်မှတ်လဲ….Live 8Show ကြည့်ရင်း ကိုနဲ့နေတဲ့…”
“ဟေ…မဆိုးဘူးပဲ သဲရ…ဟီး…ဒီခါတော့ ရီရီတော်တယ်..”
“အွန်း….တော်တယ်လုပ်နေ အဲဒီပေါက်တက်ကရမက သူတို့လင်မယားနဲ့ လာအိပ်တဲ့ စသလိုလို နောက်သလိုလို ပြောနေတယ် ကိုရေ….ကို့မိန်းမကို ခေါ်နေတာ သိရဲ့လား.ဟွင့်…”
ဖြူလဲ့သွယ် စကားက မင်းသူကို စိတ်လှုပ်ရှားစေ၏။
“ဟေ…ဘယ်လို… သဲ”
“ကို.ခဏ..”
ဖြူလဲ့သွယ် မင်းသူနှင့် ဖုန်းပြောနေရင်းချလိုက်၏။ မလှမ်းမကမ်းတွင် ခေါင်းငုံ့၍ ပေါက်တူးအား မြေဆောင့်နေသော ဦးအောင်ကျော်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်။ ဖုန်းကို ဆွဲခြင်းလေးအတွင်းထည့်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားကို ပြင်လိုက်၏။ ထဘီကို ဆန့်ဆန့်ရပ်ရပ် ပြင်ဝတ်လိုက်သလို အင်္ကျီတို့ကို ဆွဲချ၍လိုက်သည်။ ဘေးဘယ်ညာသို့ မသိမသာလှည့်ကြည့်၍ လူရှိမရှိ သေချာ အကဲခပ်လိုက်သည်။
လူမရှိသည်မှာ သေချာသည်။ ဦးအောင်ကျော်ရှေ့နားသို့ ရောက်တော့မည်။
ဦးအောင်ကျော်ကား ခြေသံကြား၍ ပေါက်တူးအရိုးအား ကျောက်တုံးဖြင့် ဆောင့်နေရာမှ ရပ်၍ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်၏။
ဦးအောင်ကျော် ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဖြူလဲ့သွယ်ဖင်ကို အနည်းငယ်နောက်ပစ်၍ ခြေနှစ်ဖက်အား မော်ဒယ်များ ကဲ့သို့ မျဉ်းတစ်ကြောင်းတည်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်သလို တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်လိုက်သည်။ ဖင်လုံးလေးက တင်းတင်းကျစ်ကျစ်လေး ထဘီစိမ်းလေးအောက် တွင် လှိုင်းထသလိုလို။ ထဘီးစိမ်းလေးအောက်မှ ပေါ်နေသော ပင်တီရာ ထင်းထင်းလေးက တမျိုးတဘာသာ တဏှာကြွချင်စရာ။
နို့လေးအစုံကို သိသိသာသာ ကော့၍ ဟန်မူကျော့ကျော့လျှောက် လိုက်မိသည်။
ကိုယ်ဟန်သော့သော့ ခေါင်းလေးမော့ကာ ရင်လေးချီ၍ တစ်လှမ်းပြီး တစ်လှမ်း။
ဘယ်ခြေလှမ်းက ဘယ်ဖက်ဖင်လုံးလုံးလေးက နိမ့်တုန်မြင့်တုံ တစ်မျိုး၊
ညာခြေလှမ်းက ညာဖက် ဖင်သားတစ်တစ်လေးက ဘယ်ညာယိမ်းသည့်တစ်သွယ်။
မြင်သူလှိုက်ဖိုစေမည်မလွဲ။
မသိစိတ်က မိမိကို အဖတ်ပင်မလုပ်သော ဦးအောင်ကျော်ကို ရှိသည့်အလှများ ထုတ်ပြ၍ ကြွားဝါသည့်သဘော။ တစ်နည်းမြူဆွယ်ခြင်းပင်။ မိန်းကလေးတို့သဘာဝ တစ်ရွာလုံးက တစ်လေးတစ်စား ပျူပျူငှာငှာ ဆက်ဆံကြသည်။ ထိုလူကြီးက မိမိကို နည်းနည်းမှ ဂရုမ စိုက်တော့ စိတ်ကမကျေနပ်ချင်။
ထိုအထဲ ချစ်သူက ထိူလူကြီးလိုးသည်ဟု ပြော၍ ညတိုင်း ဖုန်းပြော၍ လိုးသည်ကို သဘောကျနေသည်။ မိမိကလည်း စိတ်တွေထန်၍ ထိုလူကြီးလိုးသည်ကို မှန်း၍ခံရင်း အရည်တွေ ထွက်ရသည်။ အပြင်တွင်တော့ ထိုလူကြီးက မိမိအား နည်းနည်းမှ အဖက်မလုပ်တော့ ခံပြင်းစိတ်ဖြင့်လုပ်မိလုပ်ရာ လုပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်၏။ မိမိအား သတိထားစေလိုခြင်းကြောင့်။
ထိုသို့ လုပ်ပြမိခြင်းကို ရှက်စရာဟု ဖြူလဲ့သွယ် တွေးမိပါသည်။ မကောင်းသော မိန်းမများ ဖောက်သည်ရှာသောအခါ လုပ်ပြသောပုံစံများအနက်မှ တစ်ခုဟု ထင်မြင်သိထား၏။ သို့ပင်ငြား အပေါစားနှယ် လုပ်ပြခြင်းကပင် စိတ်ကိုလှုပ်ရှားစေသည်။
“ငါက ဖာသည်မလေးလို ဦးအောင်ကျော်ကို ဖင်တွေရင်တွေ ကော့ကောတ်ပြပြီး မြူဆွယ်နေရတာလား....ဟင့်”
ထိုအတွေးကြောင့် လမ်းလျှောက်နေရင်းကပင် အဖုတ်အတွင်းသားလေးတွေ စိုစွတ် ယားယံမှုကို ခံစားမိ၏။ နို့သီးထိပ်လေးတွေ စူတင်းလာသလိုလို၊ ဖျစ်ပဲညှစ်ပစ်လိုက်ချင်သလိုလို။
ဖြူလဲ့သွယ် မိမိ၏ မသိစိတ်တွင် ပုန်းကွယ်လျှိုးနေသော အမှောင်ဘက်ခြမ်း၏ ဆန္ဒတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက် သည်။ မိမိ၏ အရှက်တရားများကို နင်းချေခံရလျှင်…… အနိုင်ထက်စီး ပြုမှုခံရလျှင်၊ အပေါစားဆန်ဆန် ပြုမှုမိလျှင် ထကြွလာသော ကာမစိတ်။
ရှက်နေရင်းကပင် ရင်ခုန်ရသည်။ ရင်ခုန်ရသည့် ခံစားချက်ကိုပင် သဘောကျ စွဲလမ်းမိပြန်၏။ သဘောကျစွဲလန်းမှုကြောင့်ပင် အသိစိတ်ကိုကျော်လွန်ကာ ခံစားမှုကိုဦးစားပေးကာ လုပ်မိပြန်၏။ ခက်တော့သည်။ သည်လူကြီးကိုမှ စိတ်ဆန္ဒတွေက ခံစားထကြွမိသည့်အဖြစ်။
အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် ဖြူလဲ့သွယ် တလှမ်းခြင်း လျှောက်နေသော်လည်း ဦးအောင်ကျော်က တစ်ချက်မျှသာ ငဲ့ကြည့်၏။ ဖြူလဲ့သွယ် လမ်းလျှောက်သည့် အမူအယာဟန်ပန် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိထားမိပါသည်။ သတိထားမိမည်ပေါ့။ ဦးအောင်ကျော်က ဟို အဝေးဆီမှပင် ဖြူလဲ့သွယ် လမ်းလျှောက်ရင်းဖုန်းပြောလာသည်ကို မြင်နေရသည်။ တမင် ပင် မသိချင်ယောင်ဆောင်၍ ပေါက်တူးရိုးအား ပြင်သည့်နှယ် ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်၏။
ဦးအောင်ကျော်ကား မကြမ်းကျေသူပီပီ ဖြူလဲ့သွယ် သူ့အပေါ်တွင် မကျေမနပ် အလို မကျဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိသည်။
ဟိုတစ်နေ့က ဖြူလဲ့သွယ်ရှေ့တွင် အပျို၊ အအိုတစ်သိုက်နှင့် လယ်ထဲအသွား ပရောပရီရေားထွေးကာ ရီရီမောမော ပြောဆို ပြီးနောက် အကဲခပ်ကြည့်တော တစ်ယောက်တည်း ခဲကိုခြေဆောင့်၍ အလိုမကျ သော အသွင်ကို မြင်ရသည်။ ရင်ခုန်ချင်စရာ….. ဖင်လေးပင် ခပ်တုန်တုန် ဖြစ်သွားသည်လေ။ လိုးပစ်လိုက်ချင်စရာလေး။ မပတ်သက်တော့ပါ ကတိပေး ထား၍သာ ရှေ့ဆက်ချင်စိတ်ကို
ထိန်းထားခဲ့ရသည်။
ကနေ့လည်း ဆရာမလေး ရီရီဦးအား အလေးထားပြောဆို၍ ဖြူလဲ့သွယ်ကို ခပ်ကင်းကင်း နေခဲ့သည်။ မကျေမနပ်အမူအရာ အထင်းသား။ ယခုလည်း ဟန်ပန်အမူအရာပြောင်းသွားပုံ၊ ဖင်ကော့ကော့ ရင်မော့မော့ လေးဖြစ်အောင် တမင် လမ်းလျှောက်၍ မိမိအား မကြည့် ကြည့်စေရန် လုပ်လေပြန်ပြီ။ ဒီပိုးဖလံလေးကတော့ မီးကိုမှတိုးချင်နေ သည်။ တမင်ရှောင်ပေးမှ တမင်ပင် တည့်တည့်လာတိုးနေ သလိုပင်။
ဖြူလဲ့သွယ်၏ လုပ်မိလုပ်ရာ မြူဆွယ်သောဟန်ပန် လမ်းလျှောက်ပုံကား ဦးအောင်ကျော် စိတ်အစဉ်ကို လှုပ်ရှားစေသည်။ ထို့အတူ ကလေးဆန်သော ဖြူလဲ့သွယ်အမူအရာလေးများအား သဘောကျ၍ တစ်ချက်ပြုံးရင်း ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပေါက်တူးကိုသာ ပြင်နေလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
တစ်ကယ်တော့ ဦးအောင်ကျော်လို အတွေ့အကြုံရင့် လိုးပါးဝနေသူအဖို့ ဖြူလဲ့သွယ် စိတ်ခံစားချက်များကို သေချာသိပါသည်။
အသက်အရွယ်အရ သွေးသားဆာလောင်မှုကို ငတ်မွတ်နေသူ။
အလိုးခံထားဖူးပြီးသား ဖြစ်၍ပင် မခံရသည်မှာကြာ၍ စိတ်ဆန္ဒတွေ ပြင်းပြနေသူ။
အလုပ်အကိုင်အရရော၊ ပတ်ဝန်းကျင်အနေအထားအရ ရော အိန္ဒြေသိက္ခာအပြည့်ဖြင့် နေရသော်လည်း စိတ်ဆန္ဒ၏ အမှောင်ဘက်ခြမ်းမှာကား ရိုကျိုးနာခံလိုစိတ် အပြည့်ရှိသူ။
အိပ်ယာထက်တွင် ကြိုးဆွဲရာသို့ ပျော်ရွှင်တပ်မက်စွာ လိုက်ပါကပြမည့်သူ။
ဖြူလဲ့သွယ် အားထိုသို့ ကောတ်ချက်ချမိသလို လိုးလည်း လိုးချင်မိပါသည်။ သို့ပေမင့် သနားစိတ်လေးလည်းရှိနေသေး၏။ ထို့ကြောင့်ပင်လျှင် ဖြူလဲ့သွယ် ကိုယ်တိုင် ရှေ့မဆက်လိုဟု ပြောသည့်ချိန်မှစကာ ရှောင်ဖယ်၍ ခပ်ကင်းကင်းနေ ပေးခဲ့ခြင်းပင်။ ဒါကိုပင်လျှင် ဆရာမလေးမှာ အလိုမကျ ဖြစ် ရပြန်သည်။ မိန်းကလေးတွေ စိတ်ကလည်း အခက်သား။
သူ့အဖို့ လိုးစရာ မိန်းမ မရှား။ ဖြူလဲ့သွယ်အား လိုးမည်ဆို သိပ်ဖန်တီးဆရာမလို။ ကရုဏာစိတ်နှင့်အတူ ဖြူလဲ့သွယ်၏ လွန်ဆွဲနေသော စိတ်ကို သိ၍သာ သူမအား လိုးရန် မကြံတော့ခြင်း ဖြစ်၏။
ဒါကိုပင် ဒီကလေးမက ဟန်ရေးတပြပြ လိုလားပါသည် ပူဆာနေချေပါကောလား။ ကဲ...သည်လိုဆိုမှတော့ ဆရာမလေးဆန္ဒ သူမအလိုရှိသလောက် ဖြည့်ဆည်းပေးရသေးသပေါ့။ ဦးအောင်ကျော် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
ဖြူလဲ့သွယ် စိတ်တိုရချေပြီ။ မိမိအလှတွေကို လှုပ်ခါကော့ပြလျက် ထိုလူကြီး ဂရုစိုက်စေရန် အရှက်ကုန် လုပ်ပြမိသည်။ ဒါကို ဒင်းက တစ်ချက်မျှသာငဲ့ကြည့်ကာ ခပ်ပြုံးပြုံးလုပ်၍ သူမကို အဖက်မလုပ်။ ဒီအပြုံးသည်ပင် လှောင်ပြုံးပြုံးတာ ဖြစ်ချေမည်။ မတူမတန်သလို ခြင်းပင်။ ခံပြင်းစိတ်များက တလှိုက်လှိုက်ထလာရသည်။
မျက်လုံးထောင့်မှ နောက်နားခပ်စောင်းစောင်းတွင် ကျန်ခဲ့သော ဦးအောင်ကျော်ကို ခိုးကြည့်မိသည်။
“အိုး……”
ဖြူလဲ့သွယ် တီးတိုးရွတ်ဆိုမိသလို ခြေလှမ်းများပင် မှားသွားရသည်။
လှိုက်ဖိုရင်မောသော ခံစားချက်တို့က အသွေးအသားတစ်လျှောက်ပျံ့နှံ့လာရသည်။
ဖိုအထိအတွေ့ အလိုးခံလိုသော ကာမဆန္ဒတို့ ထကြွလာရည်။
ကြည့်ဦးလေ….။ ဦးအောင်ကျော်က မြေပြင်တွင် စောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ပေါက်တူးရိုး ကို စိတ်ဝင်တစား ပြင်ဆင်နေသည်။ ဦးအောင်ကျော်၏ ခပ်တိုတို ပုဆိုးစအောက်မှ လီးညိုထွား ငေါတောတောကြီးက အတောင်လိုက်ကြီး ပြူးထွက်နေသည်။
ဦးအောင်ကျော်ကတော့ ပေါက်တူးရိုးပြင်ခြင်းကလွဲ၍ ဘာမှ စိတ်မဝင်စားသည့်အသွင်။ ဆရာမလေးဖြူလဲ့သွယ်အဖို့မှာကား ရင်တုန် လှိုက်မော၍ မျက်တောင်မခပ်မိဘဲ တစ်ခနမျှ ငေးမောကြည့်မိသည်။
“သည်လူကြီးက အမြဲလို လီးကြီးတောင်မက်နေတာပဲလား၊ လီးကြီးကလည်း ကြောက်စရာ တုတ်တုတ်ကြီး၊ အို... ငါ့လက်ကောတ်ဝတ်လောကိတောင် ရှိမှာ....ဟင့်... ထိပ်ကြီးကလည်း ပြူးပြောင်နေတာ အလုံးကြီးလို ည်ုညိုရဲရဲကြီး....ဒါကြီးနဲ့သာ အလိုးခံရရင် အားးး....”
လက်မောင်းတလျှောက်ကြက်သီးဖုလေးများပင် ထလာရသည်။
လည်ပင်းများခြောက် အာခေါင်များ ပူလာရသည်။
ယားယံလှိုက်ဖိုမှုများ က ခန္ဂာကိုယ်အနှံ့အပြားမှ တစ်စစ်စစ်ဖြင့်။
လမ်းလျှောက်ရင်း ပေါင်ကြားမှ ဖောင်းကြွလာသော စောက်ပက်လေးအား ပေါင်နှစ်ဖက်စေ့ချိန်လေး အပြေးအလွှား ညှစ်ရသ ည်။
စောက်ပက်ဖောင်းဖောင်းလေးက အရည်လေးတွေ စိမ့်ကျလာသေး၏။
ပင်တီဂွကြားပင် စိုစွတ်လာရသည်။ ကော့ထိုးတွန့်လိမ် အော်ညည်းချင်စိတ်ကို ထိန်းရသည့်အတွက် နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုတ်ထားရသည်။
လမ်းလျှောက်နေရင်း ပြီးလုလု။
လက်ဖြင့် ခဏမျှ ပွတ်လိုက်လျှင် ပြီးတော့မည်။
ဟူး ကနဲ သက်ပြင်းချကာ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပွတ်လိုက်ချင် စိတ်ကို ထိန်းရသည်။ မျက်နှာ ဖြူဖြူလေးကား ရဲလာသလို ချွေးစလေးတို့ စိုလာရ၏။ ကာမရမ္မက် ထိန်းရခက်လှပါလား။
တစ်ကယ်တော့ ဦးအောင်ကျော်ကား ဆုံးဖြတ်၍ ဒီယုံမြင်၍ ဒီခြုံထွင်လိုက်ခြင်းသာ။ ဖြူလဲ့သွယ် မကျေမနပ်ဖြင့်ခိုးကြည့်လိမ့်မည်ဟုတွေးသည်။ ကြည့်လျှင် သူ့လီးကြီးကို အမှတ်တမဲ့ သဘော မြင်စေရန် တမင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ ပြထားခြင်းပင်။ မကြည့်လည်း အရင်း။ သည်သဘောဖြင့် လီးညိုထွားကြီးကို တမင်ငေါပြထားခြင်း။
ဖြူလဲ့သွယ်၏ အာမေဋိတ်သံတိုးတိုး၊ ခြေလှမ်းများပျက်သွားခြင်း၊ ခေတ္တရပ်၍ ငေးမော ကြည့်ခြင်းများကို ဦးအောင်ကျော် သတိထားမိ၏။ သို့သော် ဘာဆိုဘာမှ မသိ၊ စိတ်မဝင်စားသည့် အသွင်။ ဖြူလဲ့သွယ် မလှမ်းမကမ်းသို့အရောက်မှ.....
“ဆရာမလေး”
မထင်ထားသော အချိန်တွင် ဦးအောင်ကျော် ဆီမှ အသံထွက်လာသည်။ ဖြူလဲ့သွယ် ကိုယ်လုံးလေး ဆတ်ခနဲ တုန်သွားရ၏။ အနည်းငယ်တော့ ကျေနပ်သွား ရသည်။ မျက်နှာလှည့်ကာ မေးဆတ်ပြ၏။ ဘာလဲ ပြော ဆိုသည့်သဘော။ ပို၍ကျေနပ်သော ခံစားမှုကို ခံစားမိသည်။ သူချေတော့ ကိုယ်ချေသည်လေ။
ဦးအောင်ကျော် ရီချင်စိတ်ကို မြိုသိပ်လိုက်ရသည်။ သည်ဆရာမလေးနှယ် ကလေးကလည်းဆန်သည်။ ခံချင်တာလည်း တပိုင်းသေတော့မည် ဟုသာ ခပ်ရိုင်းရိုင်း ပြောရပေတော့မည်။
“ဆရာမလေးကို စကားမပြောဖို့ရာပါဘဲ၊ ဒါပေမယ့် ဆရာမလေး အရှက်ရစေမယ့် ကိစ္စဆိုတော့ ကျုပ်လည်း မပြော မဖြစ် ပြောရတော့တာပါပဲ၊ တစ်မျိုးလည်း မထင်ပါနဲ့၊ စေတနာ သက်သက်ပါ”
ဦးအောင်ကျော် နိဒါန်းချီတော့ ဖြူလဲ့သွယ် စိတ်ဝင်စားမိသလို မျက်မှောင်လည်း ကျုံ့လိုက်မိသည်။ အာပလာ တွေ လာပြောနေသည်ဆိုသော သဘော။
“ဆရာမလေးဟာက အရည်တွေ ဖင်မှာ ကွတ်စိုနေတယ်၊ ထဘီလှည့်ဝတ်ပါဦး”
ဦးအောင်ကျော် ပြောပြောဆိုဆိုလှည့်ထွက်သွားသည်။ မျက်နှာပေးက ပြုံးတုံ့တုံ့။ ဖြူလဲ့သွယ်အား မှတ်ပလား ဆိုသည့်သဘော။
“အာ.....”
ဖြူလဲ့သွယ် အရှက်ကုန်ရပြန်ပါပြီ။ မျက်နှာလေးက နီနီရဲရဲ။ ရမ္မက်သွေး ကြောင့်လား အရှက်သွေး ကြောင့်လား မပြောတတ်။
သည်လူကြီးနှင့်တွေ့တိုင်း
အရှက်ပိုစရာ တခုမဟုတ် တခုကြုံရသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားရင်ခုန်ရသည်။ ကာမစိတ်တွေ နိုးကြားထကြွလွန်းရသည်။ ဒါကိုပင် သာယာမိပြန်၏။
သည်ကြားထဲ ကျေနပ်မှု ကိုလည်း ခံစားရသေး၏။ ဒီလူကြီး သူမဖင်ခိုးကြည့်လို့ သိတာပေါ့၊ သူများတွေ သိပြီး သူမရှက်မှာစိုးလို့ ပြောတာပေါ့။ ဘာနေနေ သူမကို အဖက်မလုပ်သလိုနေပေမယ့် ကြည့်နေ ဂရုစိုက်နေတာပေါ့။
“ဟင်...ဒါဆို သူမ ဖင်ကိုကြည့်ပြီး သူ့လီးကြီး တောင်နေတာပေါ့....အာ... ရှက်လိုက်တာ”
ရှက်ယောင်လွှမ်းသော ကျေနပ်ခြင်း။
ဖြူလဲ့သွယ်အဖို့မှာကား……ငါးမြှားချိတ်အား ပါးစောင်တွင် ဟပ်မိသောငါးလေးပမာ။ ငါးမြှားသူ စိတ်အလိုကျ ကြိုးတန်းလန်းလေးဖြင့် ဖမ်းလျှင်လည်း ခံရမည်သာ။ မဖမ်းသေးဘဲ ကြိုးလျော့ပေးက ကူးပြေးရပြန်သည်။ လွတ်သော်ကား မလွတ်။ ကြိုးအားတင်းတင်းဆွဲက ယက်ကန်ယက်ကန် ကြိုးဆွဲရာဆီ ပါရပြန်၏။ လှိုက်ဖိုမောစွာ ခံစားရသည်။
ဦးအောင်ကျော်ဆိုသည့် အညာသားကြီး၏ ငါးမြှားကြိုးသို့ ဖြူလဲ့သွယ်မည်သော ဆရာမလေးကား တမင်ပင် ဟပ်လေရော့သလား။
ထိုသို့ ကြိုးတန်းလန်းဖြင့် ရင်ခုန်လှိုက်မော ဆော့ကစားခံရခြင်း ကိုပင် ဖြူလဲ့သွယ်တစ်ယောက် တောင့်တလိုလားနေခြင်းပေလား။
………
အခန်း(၁၂) ဆက်ရန်>>>
Comments
Post a Comment