ဆန္ဒ (ကြိုက်ကုန်းဆရာမလေး)
Cuckold
"မြကျွန်းညို"
အခန်း (၁၅)
ဖြူလဲ့သွယ် အိပ်ခန်းလေးထဲဝင်ကာ မင်းသူအားဖုန်းခေါ်သည်။ ဖုန်းမကိုင်။ စိတ်ဆန္ဒတွေက ပြင်းပြလွန်းသည့်အတွက် ဖုန်းမကိုင်သည့် မင်းသူအား ဒေါသပင်ထွက်ရ ၏။ တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်…သုံးကြိမ်….။ ဖုန်းဝင်သော်လည်း မကိုင်။
“ဟင်း…ကိုကလည်းကွာ..အရေးအကြောင်းဆို ခေါ်ကိုမရ”
မကျေမနပ်တီးတိုးရွတ်ဆိုမိသည်အထိ။
မင်းသူအားဖုန်းခေါ်၍ ရီရီနှင့်ဥက္ကာဖြိုးတို့ လင်မယားဖြင့် တူယှဉ်ပျော်မည့်အကြောင်း ပြောလျှင် မင်းသူ လက်ခံမည်ဟု ယူဆသည်။
ကိုယ်တိုင်လည်း ဆန္ဒရမ္မက်က တောင့်တလွန်းလှပြီ။ အခြေအနေတွေကလည်း လုံခြုံမှု ရှိသလို အဆင်သင့်နေ၏။
မင်းသူဖုန်းမကိုင်သည်က ခက်နေရသည်။ မပြောဘဲနှင့်လည်း မပျော်ပါးခြင်။ သစ္စာဖောက်သလို ခံစားရ၏။ ဆိုတော့ တတ်ကြွသည့်စိတ်မှ အလိုမကျ ဒေါသစိတ်သို့ ကူးပြောင်းသည်မှာမဆန်း။ မကိုင်သော ဖုန်းကိုသာ ဆက်တိုက်ခေါ်နေရင်းမှ ကုတင်ပေါ်ချ၍ အပေါ့သွားမည်ဟု အထွက်….
“အို…………”
ဧည့်ခန်းမှ မြင်ကွင်းကား ရင်တုန်လှိုက်ဖိုစရာ…
သဲအူကြိုးပြတ် စိတ်ဇောရမ္မက် တတ်ကြွစရာ...
ဥက္ကာဖြိုးက ပုဆိုးချွတ်ကာ ကုလားထိုင်တွင် ပေါင်ကား၍ထိုင်နေသည်။ ရီရီဦးမှာ ကြမ်းပြင်တွင်ကျုံ့ကျုံ့ကလေး….. ဥက္ကာဖြိုးပေါင်ကြားထိုင်၍ ထောင်မတ်နေသော လီးတန် ကြီးကို စုပ်နေခြင်းဖြစ်၏။
ဖြူလဲ့သွယ်တစ်ယောက် အိမ်သာသို့မသွားနိုင်တော့၊ တံခါးဝလေးတွင်ရပ်၍ ရီရီဦးတို့ လင်မယား၏ အချစ်ပွဲကို ငေးကြည့်မိ၏။
“ပြွတ်..ပြိ..ပလပ် ပြိ ပြိ”
ရီရီဦးပါးလေးခွက်ကာ ဥက္ကာဖြိုး လီးဒစ်ကြီးကို အားရပါးရစုပ်နေသည်။ ကလေးငယ်လေး ရေခဲချောင်းကို မက်မက်စပ်စပ် စုပ်နေသည့်အလား...။
လက်တစ်ဖက်က ဂွေးဥလေးတွေကို ပွတ်သပ်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်က လီးတံအရင်းကို တင်းတင်းဆုပ် ထားသည်မှာ တန်ဖိုးရှိပစ္စည်းတစ်ခုကို တယုတယ ကိုင်တွယ်နေသည့်နှယ်။
ထဘီလှန် အလိုးခံဖူးသည်ကလွဲ၍ ကာမကိစ္စတွင် ဆယ်ကျော်သက်သာသာ အတွေ့အကြုံမရှိသော ဖြူလဲ့သွယ်အဖို့ မျက်စေ့ရှေ့တည့်တည့်တွင် အပြာကားကြည့်နေရသည့်အလား။
လီးစုပ်ခြင်းဟူသည် ညစ်ညမ်းခြင်းမဟုတ်..ကာမအမှုကိစ္စ လိုးကြဆော်ကြရာတွင် မိန်းကလေးအဖို့ တတ်မြောက်ထားသင့်သော ပညာရပ်ပါလားဟု တွေးမိသည်။
ချစ်သူနှင့် လိုးကြစဥ်က မင်းသူ မှ လီးစုပ်ခိုင်းဖူးသည်...။ မိမိမှ စုပ်မပေးခဲ့။ ရှက်သည်လည်းပါသည်။ မစုပ်တတ်သည်လည်း ပါသည်။ မင်းသူမှ သေချာစွဲဆောင်စည်းရုံး သင်မပေးတတ်သည်လည်းပါမည်။ သည်တစ်ခါတော့ သေချာလီးစုပ်ပေးမည်ဟုစဥ်းစားရင်း ရီရီဦး၏ လီးစုပ်ပုံ လီးစုပ်နည်းများကို သေချာကြည့်ကာ သင်ယူမှတ်သားနေမိ၏။
ဟော...... လီးတံကြီးတလျောက် လျှာနဲ့ယက်ပြီ...။
လီးဒစ်ကြီး နမ်းပြီ....။
အို.......ပါးစောင်ထဲလီးကြီးထိုးငုံနေပါလား..။ အို ရီရီပါးစောင်မှာ လီးဒစ်ရာကြီး။အာ..အသဲယားစရာကြီး....။
ဟင့် .....လီးတန်ကြီးကို နှုတ်ခမ်းလေးစုပြီး စုပ်သွင်းပြန်ပြီ။...အမလေး...လီးတဝက်ကျော် ပါးစပ်ထဲရောက်နေပေါ့...ဟင့် ပါးစပ်ထဲ လီးတန်းလန်းကြီး.......အိုးးး ဘလိုကြီးလဲကွာ.... လီးစုပ်ရတာ အဲလောက်ကောင်းနေကြလား...။
ဖြူလဲ့သွယ် ကြည့်ရင်း ထန်သထက် ထန်ရသည်။
ထို့နည်းတူစွာ ရီရီဦးတို့မှာလည်း.......။
“အား..ကျစ်…ကျစ် ကောင်းလိုက်တာ ရီရာ..အိုး…စုပ် စုပ်… ရီ စိတ်ကြိုက်စုပ်..ကျသ် ကျစ်…”
ဥက္ကာဖြိုးက မျက်လုံးမှိတ် ခေါင်းမော့ရင်း ရီရီဦးဆံပင်လေးတွေကို ဆုပ်ကာ ညည်းညူနေ၏။
လီးစုပ်ခံရ၍ ဖီလ်းတတ်နေသည့်အမူအရာက အထင်းသား။
“အီး...ရှီးးး ကျစ်.... ကြိုက်လား ရီ... လီးစုပ်ရတာ အားးး...အိုး...”
“အွင်း…ပြိ အိ စွိ ပလပ်ပြပ်..ပြပ် ကြိုက်….ပြိပြိ တယ်…..”
လီးဒစ်ကြီးငုံထားသော ရီရီဦး ဖြေသံက မပီမသ။ သားရည်တွေက လီးတံထိပ်မှ စီးကျလာ ရသည်။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လီးတံတလျှောက် သားရည်တွေရွှဲနေအောင် သုတ်လိမ်းရင်း
ရီရီဦးလျှာလေးက မင်းသူလီးဒစ်ထိပ်မှ အကွဲရာလေးကို ဖွဖွကလိ၏။
“အိုး…အား…ရီ..ကျစ်..”
မင်းသူမရတော့ ဖင်ပါကြွလာကာ ရီရီဦးပါးစပ်လေးထဲသို့ လီးကိုထိုးထည့်သည်။
“အု..အွတ်..အာ့ အဟွတ်..ဟွတ်”
“အမလေးး......လေး...အဟွတ်...”
အသံကျယ်ကျယ်နှင့် တီးတိုးသံလေးက ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ထွက်လာရသည်။
ပထမအသံကား ရုတ်တရက် လီးတန်တချောင်းလုံး ပါးစပ်ထဲဝင်၍
ရီရီဦးတစ်ယောက် လီးပျို့သွားရာမှ ထွက်သောအသံ။ လီးနင့်သောအသံ။
အမလေး လေးး..အဟွတ် ဆိုသော အာမေဋိတ်သံကား ချောင်းကြည့်နေသော ဖြူလဲ့သွယ်ထံမှ။ ပါးစပ်ထဲ လီးတန်ကြီးတချောင်းလုံး ဝင်သွားသောကြောင့် အံ့သြ လနိ့ဖြတ်စိတ်ဖြင့် ထွက်လာသောအသံ။
အဟွတ်ဆိုသော နောက်ဆက်တွဲချောင်းဟန့်သံမှာ
ရီရီဦးနေရာဝင်ခံစားမိနေရာမှ မိမိပါးစပ်ထဲ လီးတချောင်းလုံးဝင်သလို ဖြစ်၍ ချောင်းဟန့်မိခြင်းပင်။
တစ်စုံတစ်ရာကို အာရုံစူးစိုက်ခံစားနေရာမှ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်နေသလိုခံစားမိခြင်းဖြစ်၏။ ဓါတ်ကူးသည့်သဘော၊ စီးမျောခံစားသည့်သဘောဟုဆိုရမည်။ ရုပ်ရှင်ကြည့်ရာတွင် မင်းသားမင်းသမီးနေရာမှ ဝင်၍ခံစားသည့်သဘော။
ကြည့်နေဆဲမှာပင် ရီရီဦးတယောက် ခေါင်းကိုအတင်းရုန်းကာ ပါးစပ်မှလီးတန်ကြီး ထုတ်ကာ ချောင်းတဟွတ်ဟွတ်ဆိုးနေသည်။
“အဟွတ်..ဟွတ်..မောင်က မပြောမဆို..အတင်းထိုး..ဟွတ်.ဟွတ်..ပျို့သွားတာပဲကွာ”
“ရီ လီးစုပ်တာ အရမ်းကောင်းလို့ မထိန်းနိုင်တာ ဆောရီး …ရီရာ….”
လင်မယားနှစ်ဦး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိမထားသလို အချစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲနေသည်။
ကြည့်နေရသော ဖြူလဲ့သွယ်အဖို့ မျက်တောင်ပင်မခပ်မိ။ ရီရီဦး စိတ်ဆိုးပြီး လီးမစုပ်တော့ဟု ထင်လိုက်မိသည်။ဒါဆို လိုးတော့မလား မသိ။ စောက်ပက်လေးမှ အရည်တွေ စိုရွှဲကာ ပေါင်လေးလိမ်ကာ အသေအချာပင်ကြည့်နေမိသည်။ ဆယ်ပေပင်မဝေး သော အနေအထားမို့ မြင်ကွင်းက ထင်ထင်ရှားရှား။
တစ်ကယ်တော့လည်း ရီရီဦးတို့လင်မယားကား ဖြူလဲ့သွယ်ကြည့်နိုင်စေရန် တမင် ဧည့်ခန်းတွင် ချစ်ဗျူဟာခင်းနေခြင်းပင်။ ဥက္ကာဖြိုးကလည်း ဖြူလဲ့သွယ်လို ပိန်သွယ်သွယ် အချောအလှလေးကို လိုးချင်သည်။ ရီရီဦးကလည်း ဖြူလဲ့သွယ်ကို လင်တော်မောင်လိုးသည်ကို ကြည့်ချင်သည်။
ဆိုတော့ ဖြူလဲ့သွယ်ကို မြူဆွယ်သည့်သဘော ဧည့်ခန်းတွင်ပင် ချစ်တလင်းခင်း လိုက်ကြခြင်း။ ဖြူလဲ့သွယ် အခန်းဝဘေးမှ ရပ်ကာ ကြည့်နေသည်ကို ရီရီဦးတို့လင်မယား အစကတည်းက သိ၏။
ရီရီဦးအနေဖြင့် အစက အပရိကမြူဆွယ်သည့်သဘောသာ ဧည့်ခန်းတွင် ဖတ်ယမ်းနှိုက် ပွတ်လောက်သာ လုပ်မည်တွေးထားသော်လည်း လင်တော်မောင်က အရမ်းထန်နေသည်။ မိမိ ကိုယ်တိုင်လည်း ဖြူလဲ့သွယ်ကြည့်နေသည့်အတွက် လီးစုပ်ရသည်မှာ ပုံမှန်ထက်ပို စိတ်ပါနေတော့ စိတ်ကိုလွှတ်ပေးလိုက်မိ၏။
ဖြူလဲ့သွယ်အဖို့ကာ ချစ်နည်းလမ်း အဖုံဖုံကို ရင်တခုန်ခုန် အဖုတ်တယားယား အားပါးတရငေးကြည့်မိတော့သည်။
“ကဲလာ..ဟောဒီကောင်ကြီးက ရီပါးစပ်ကိုလိုးချင်နေတာမလား၊ မောင်ထကွာ”
ရီရီဦးက လီးပျို့၍ချောင်းဆိုးပြီး အသက်ပုံမှန်ရှုနိုင်သည်နှင့်ပြော၏။ သည်စကားသံက မင်းသူတစ်လက်ကိုင် လှေကြီးထိုးရိုးရိုး မီးပိတ်လိုးသည်သာခံဖူးသော လီးဆာနေသည့် ဖြူလဲ့သွယ်အား အကြီးအကျယ် ရင်ခုန်စေသည်။
“ဟင်…ရီရီက လီးစုပ်ပေးရုံမကဘူး ပါးစပ်ကိုပါလိုးခိုင်းတာ…အိုး…ဘယ်လိုကြီး ပါလိမ့်နော်. စိတ်မဆိုးတဲ့အပြင် .ဟင့်..ပါးစပ်ကို လီးကြီးနဲ့လိုးမှာတဲ့နော်…ဟင့်”
ဖြူလဲ့သွယ်တွေးမိသည်။ သားရည်လေးပင်စိုလာ၍ လျှာလေးသပ်၊ တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်အထိ။
အချဉ်စားနေသော လူတစ်ယောက်ကိုမြင်သော ဘေးလူတစ်ယောက်အဖို့ ပါးစပ်ချဉ်ကာ သားရည်များ စိုလာ သကဲ့သို့။ အခုက အချည်မဟုတ်…လီး… လီးစုပ်နေခြင်း....။ ကာမမီးတောက်လောင်နေသည့်အချိန်တွင် ရီရီ နေရာတွင် မိမိရောက်နေ သလိုလို။
ဖြူလဲ့သွယ်ကြည့်နေစဉ် ဥက္ကာဖြိုးက လီးကြီးတယမ်းယမ်းဖြင့် မက်တပ်ထလိုက် သည်။ ဖြူလဲ့သွယ်အကြည့်တွေက ဥက္ကာဖြိုးလီးဆီမှ မခွာနိုင်။ ရီရီဦးစုပ်ပေးထားသဖြင့် သားရည်တွေစိုရွှဲနေသည်။ ထန်နေ တောင်နေသည်မို့ လီးကြီးက ငေါငေါထောင်ထောင်၊ လီးကြော များပင် အထင်းသား။ စိုစိုရွှဲ မတ်မတ်တောင် ထောင်ထနေသည့် လီးကြီးက ငေးချောင်းကြည့်နေသော ဖြူလဲ့သွယ်အား တည့်တည့်ချိန်နေသယောင်။
ဖြူလဲ့သွယ် ပါးစပ်လေးဟ မိသည်။ လီးဒစ် ရဲရဲ ငေါ့ခနဲတုန်တုန်နေသည့် လီးတန်ကြီးကို ကြည့်၍ တံတွေးတွေမြိုချမိသည်။ ရီရီ လိုပင် လီးကြီးကို အားရပါးရ စုပ်လိုက်ချင်စိတ်တွေက တားမရ။
ရီရီဦးက ထိုင်ခုံကိုကျောမှီကာ ဖြူလဲ့သွယ်ကြည့်နေရာဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ ကြမ်းပေါ် ထိုင်လိုက်သည်။ ဆံပင်များအား လက်ဖြင့်သပ်ကာ ခေါင်းကို ခပ်မော့မော့လေးလုပ်ကာ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ခေါင်းမှီလိုက်သည်။ ပါးစပ်လေးအား လီးသွင်းလိုးခံရန် အသင့်အနေအထား။
“ပါးစပ်ဟထား ရီ…”
ဥက္ကာဖြိုးက ရီရီ ဘက်လှည့်ကာ လီးကို ဆုပ်ကိုင်ပြောရင်း ပုဆိုးကို လုံးကာ ရီရီဦးခေါင်းမှီရာ ခုံနောက် ခုလိုက် သည်။ ပါးစပ်ကို အပီအပြင် လိုးတော့မည့်သဘော။
“မောင် ဖြေးဖြေးနော်..စစချင်း တစ်ဆုံးကြီး မလိုးနဲ့ဦး၊ ခစ်ခစ်..မောင်ဒီည အရမ်းထန် နေ..ဖြူလဲ့ကို လိုးချင်နေလို့မလား”
ရီရီက မျက်လုံးလေးတစ်ဖက်မှိတ်ကာ ခပ်ကျယ်ကျယ်လေးပြော၏။ ဥက္ကာဖြိုးလည်း နားလည်ပါသည်။
“အင်း..ဟုတ်တယ်ကွာ ဖြူလဲ့ကိုလည်း လိုးချင်တယ်၊ ရီကိုလည်းလိုးချင်တယ်၊ နှစ်ယောက်စလုံးကို အသေကျုံးလိုးချင်တယ်ကွာ”
စကားသံတွေကပီပီသသ။ ထို့အတူ ဖြူလဲ့သွယ်ကိုယ်လေး ဆတ်ခနဲတုန်သွားရသည်က လည်း သိသိသာသာ။
ရီရီဦးတို့လင်မယားအနေဖြင့် ခုချိနိထိ ဖြူလဲ့သွယ် ထွက်မလာသေးသည့်အပေါ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။ ဖြူလဲ့သွယ်စိတ်ပါနေသည်ကိုလည်း သိ၏။
လုံခြုံစိတ်ချစွာ ပျော်မြူးနိုင်မည့်အခြေအနေ။ ချောင်းကြည့်နေရင်း စီးမျောခံစားနေသော ဖြူလဲ့သွယ် ထွက်မလာသည့်အတွက် မလိုးသေးဘဲ စောင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။
“ကဲ လီးလိုးပေါက်လေးဟ...ရီ…လျှာလေးပါထုတ်ထားကွာ၊ မောင့်လီးနဲ့ ရီ လျှာလေး ပွတ်ချင်လို့”
ပြောပြောဆိုဆို ဥက္ကာဖြိုးက ရီရီဦးအပေါ်မိုးရပ်ကာ လီးဒစ်ကြီးဖြင့် ပါးတွေကို တဖပ်ဖပ် ရိုက်လိုက်သည်။
“အို..ဟင့်..မောင်က ထန်လိုက်တာ၊ ဖြူလဲ့ကိုလိုးချင်ရင် ရီကို ဖြူလဲ့လို့သဘောထားလိုး လေမောင် ခစ်ခစ်…”
“အိုး…ဖြူလဲ့လား…ပါးစပ်လေးဟထားကွာ ဖြူလဲ့ပါးစပ်သွယ်သွယ်လေး မောင့်လီး ထည့်လိုး ရင် အုအုနဲ့ ဖြစ်နေမှာ”
ဥက္ကာဖြိုးနှင့်ရီရီဦးတို့လင်မယားမှာ လိုက်ဖက်ညီစွာ ရိုးပလေးဆန်ဆန် ပြောဆိုနေကြသည်။
ဥက္ကာဖြိုးအပြောတွင် မိမိကိုပြောသကဲ့သို့ ဖြူလဲ့သွယ်တစ်ယောက် ယောင်ယမ်း၍ ပါးစပ်လေးဟကာ လျှာလေးထုတ်မိသည်။ မိမိရှေ့တွင်ပင် ရီရီအား မိမိဟုသဘောထား၍ လိုးတော့မည်မှာ မကြုံစဖူး တဏှာရမ္မက်ထူးပင်။ လိုးသည်ကလည်း ပါးစပ်ကို။ လီးတန်ငေါငေါကြီးဖြင့် မျက်နှာလေးကို ပွတ်သပ် ရိုက်နေသည်က ကြောက်စရာ အသဲယားစရာ။ မိမိမှာ လီးပင်သေချာမစုပ်ဖူးသေးပဲ ပါးစပ်အလိုးခံရမှာလားး ဟင့်....အမလေးနော်.....။တွေးလည်းတွေး.သည်။ အကြည့်တွေလည်းမလွတ်စေရ...။
ရီရီဦးမှာတော့.....ဥက္ကာဖြိုးပေါင်ကြားမျက်နှာအပ်ကာ
တောင်တောင်ရွှဲရွှဲ လီးတန်ကြီးဖြင့် မျက်နှာအနှံ့ ထိုးပွတ်ခံနေသည့် ရီရီဦး ပုံစံက ကျုံ့ကျုံ့ပုံ့ပုံ့လေး။
သိမ်ငယ်လွှမ်းမိုးမှုအတိပြီးသော ခြေထောက်ကြားထိုင် လီးတန်ကြီးအောက် မျက်နှာလေးမော့၍ လီးနှင့်မျက်နှာလေး ထိုးပွတ် ခံရမှုက ဖြူလဲ့သွယ်အဖို့ အားကျစွာ ခံစားလိုလှသည်။
ဖြူလဲ့သွယ်ကား စိုးမိုးချယ်လှယ်ခံလိုခြင်း၊ ရှက်ရွံ့သိမ်ငယ်စွာ ပြမုမူဆက်ဆံခံရခြင်း၊ ရိုကျိုးလိုက်နာလိုခြင်း ရောယှက်သော ကာမတဏှာ ကို မသိစိတ်မှ လိုလားတောင့်တသူ ဖြစ်လေသည်။
ဒါကိုလည်းအပြစ်မဆိုသာ။ လောကသဘာဝ မိန်းကလေးတိုင်းလိုလိုတွင် လွှမ်းမိုးခံရခြင်းအား သာယာကျေနပ်သော စိတ်က အနည်းနှင့်အများရှိကြသည်။ အခြေအနေ အချိန်အခါ၊ လွှမ်းမိုးသူနှင့် စိတ်ခံစားချက်တို့အပေါ်မူတည်၍ ဖွင့်ထုတ်ခံစားခြင်း၊ ထိန်းချုပ်ထားရခြင်းတို့သာ ကွာခြားပေ၏။
ဆိုတော့ကာ... လက်တွေ့ ရှင်းရှင်းဗွင်းဗွင်း မြင်နေရသည့် မျက်နှာ လီးပွတ်၊ ပါးစပ်လီးထိုး လိုးသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ဖြူလဲ့သွယ် ကိုယ်တိုင် ဝင်၍ ပါးစပ်အလိုးခံချင်သလို ဖြစ်မိသည်မှာ သဘာ၀ကျပေသည်။ မိန်းကလေးဟူသမျှ ရမာမက်တက်ကြွ၍ သူသူကိုယ်ကိုယ် အနည်းနှင့်အများ စမ်းချင်စိတ် ဖြစ်ကြမည်သာ။
ဥက္ကာဖြိုးက လီးဒစ်ကြီးကို ရီရီဦးနှုတ်ခမ်းအား နှုတ်ခမ်းနီဆိုးသကဲ့သို့ ပွတ်ထိုးသည်။ ထွက်လာသော လျှာပေါ်တွင် လီးတန်ကိုတင်ကာ တဖက်ဖက်ရိုက်သည်။
“ဖက်..အင့်..ဖက် ဖက်..အိုး လှလိုက်တဲ့ပါးစပ်လေး ဖြူလဲ့ရာ ရှီးရှီး…”
“ဝိုဝုကာ..အိ အင့်….ဝူလဲ့….ပါးဝပ်ထဲ ရီး …ထည့်…ဝေး” ရီရီဦးက ဖြူလဲ့သွယ်အနေဖြင့် ကိုဥက္ကာ ဖြူလဲ့ပါးစပ်ထဲ လီးထည့်ပေး ဟုပြောသည်။ ပါးစပ်ဟ လျှာထုတ်ကာ လီးဖြင့် ပွတ်ခံနေရသည်မို့ စကားတွေက မပီ။
ဖြူလဲ့သွယ် တယောက် စိတ်အထကြီးထရသည်။ စောက်ပက်အရွကြီးရွရသည်။ စောက်ရည်အကျကြီးကျရသည်။
ပါးစပ်လေးဟ လျှာလေးသပ်ရင်း ရှေ့တူရှုမှ ပါးစပ်လိုးပွဲတွင် နစ်မျောခံစားနေမိ၏။ ရီရီ လိုပင် လီးငေါငေါကြီးဖြင့် မျက်နှာအနှံ့ အပွတ်ခံလိုက်ချင်သည်။ လျှာထုတ်ကာ လီးပုတ်ခံလိုက်ချင်သည်။ ဥက္ကာဖြိုး သာ မိမိကို ပါးစပ်လိုးလျှင်...... အားးးး.... ကျစ်...။ သိမ်ငယ်ရှက်ရွံစွာဖြင့် လိုးမည့်လီးအတွက် ပါးစပ်ကိုဟပေးရမည်ပေါ့....ဟင့်....ဟင့်...။
“အိုး ကျစ်…..စွိ အု…အိ အု…ဟွတ်”
ဥက္ကာဖြိုးကရီရီဦးဆံပင်တွေကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲချုပ်ရင်း မျက်နှာလေးအား ပေါင်ကြားဆွဲကပ်၊ လီးတန်ကြီးကို ပါးစပ်လေးထဲ တအိအိ ထိုးလိုးသည်။ လီးတန်တဝက် ကျော်ဝင်သည်။ လီးဥနှစ်လုံးက ရီရီဦးမေးဖျားတွဲရရွဲ။
“အု အွတ် ဝု အု ဟွတ်..အု”
ရီရီဦး လက်နှစ်ဖက်က ဥက္ကာဖြိုးဖင်တွေကို ဆုပ်ကိုင်သည်။ တအုအု တဝုဝု လီးသွပ်ခံရသည့်တိုင် တွန်းဖယ်ခြင်းမဟုတ်။ ပွတ်သပ်နေခြင်း၊ အားပေးနေသည့်သဘော၊ လီးဆက်ထည့်ဆိုသည့်သဘော။
“အိုး..ရှီး တောက်..ကောင်းလိုက်တဲ့ပါးစပ် ဖြူလဲ့ရာ၊…အသက်အောင့်ထား လီးကအာခေါင်ထောက်နေပြီ တဆုံးလီးလိုးသွပ်မှ အာခေါင်ကျော်ပြီး စောက်ပက်လိုးသလို ပါးစပ်လေးအဝင်အထွက်လိုးကောင်းမှာ”
ပြောပြောဆိုဆို လီးတန်ကြီးကို နှဲ့ကာ တရစ်ချင်း အာခေါင်ကိုဖြဲ လီးသွင်းသည်။
“အွိ အု..အု..စွိ အွင့်”
“တောက်..အိုးးး ရှီး ကောင်းလိုက်တာကွာ ဖြူလဲ့ပါးစပ်လိုးရတာ...အင့် အင့်....ကွာ..အိုးးး”
ပါးစပ်လီးလိုးသံတွေက တအိအိတအုအု။ မျက်နှာလေးအား ပေါင်ကြားခွ၍ ပါးစပ်လေးအား လီးထည့်လိုးနေသော ဥက္ကာဖြိုး ၏ မာန်ထ သံတွေက တရှီးရှီး တအားအား...။
ကြည့်ရှုခံစားနေသော ဖြူလဲ့သွယ်မှာ လည်း သနားစရာ။ တကယ် မခံစားရပါဘဲ အလိုလို အသက်အောင့်မိရသည်။ မဆန့်မပြဲ ပါးစပ်လီးတန်းလန်းအသွင်း ခံနေရသော ရီရီဦးနေရာတွင် မိမိကိုယ်တိုင် ပါးစပ်လီးသွင်းခံရသကဲ့သို့ အုအုဟုပင် မပီမသ တိုးတိုးမြည်မိသည်။ စောက်ပက်ကလည်း အဆမတန် ယားယံစွာ အရည်တွေ တစိစိ ထွက်ရသည်။ စိတ်တွေထ ရွ နေသည်မို့ ဥက္ကာဖြိုးမှ ရီရီဦးအား မိမိအမှတ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုး ခံရသည်ကိုပင် ကျေနပ်မိ၏။
ရီရီဦးကတော့ အသက်အောင့်ကာ တိုးဝင်လာသော လီးဒစ်ကို မျိုချသည်။ အခက်အခဲမရှိ သော်လည်း တစ်ပျို့ပျို့ လီးဆို့ခံရသောပါးစပ်က သားရည်တွေတွဲကာစီးကာကျရသည်။ လီးမထုတ်ပေးသေးသဖြင့် အသက်အောင့်ကာ လီးကိုငုံရသည်။
“အိ… အု စွိ..ပြွိ ဝု့ အွတ်..အင့်”
ရီရီဦးခမျာ တတိတိ အာခေါင်ထောက်ကျော်၍ လည်မျိုထိ ထိုးသွင်းလာသည့် လီးဒစ်ကြီးကြောင့် ပါးစပ်မှ သံစုံမြည်လာရသည်။ သို့သော် ရုန်းဖယ်ခြင်း မပြုရုံမက နှုတ်ခမ်းလေးကို ခပ်ဝိုင်းဝိုင်းစုကာ လီးတန်တွင် စုကပ်ပေးနေ၏။
ဥက္ကာဖြိုးလည်း ကျေနပ်အားရစွာ လီးကို တရစ်ချင်း လိုးသွင်းရာ တအုအုတပြိပြိ တဝုဝု တအိအိ ဖြင့်လီးတဆုံး ဝင်လေပြီ...။ လမွှေး များက ရီရီဦး နှာခေါင်း မေးဖျားတို့ဖြင့် ထိကပ်နေ၏။
ရီရီဦး မျက်ရည်တွေပါဝေ့လာ သည်အထိ ဥက္ကာဖြိုးက လီးမထုတ်ဘဲ လည်မျိုထိ လီးစိမ်ဆဲ။ လည်မျိုညှစ်အားကြောင့် ခံစားရသော တင်းကြပ်သည့်လီး၏အရသာကို ခံစားဆဲ။
ဖြူလဲ့သွယ်မှာ လီးတချောင်းလုံးပါးစပ်ထဲသွပ်ထားသည့်မြင်ကွင်းကို ရမက်ထန်စွာ ကြည့်နေဆဲ။
ရီရီဦး မျက်နှာနီရဲလာရသည်။ အသက်ရှုမဝတော့။
“အု ဝူး…ဟွတ်..အု အု” ရီရီဦး လက်က ဥက္ကာကျော် ဖင်ကို တရစပ်ပုတ်သည်။
ဥက္ကာကျော် လီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဆွဲထုတ်သည်။ တွင်းဝမှ ထွက်သော မြွေကြီးနှယ်။ လီးတစ်ချောင်းလုံး သားရည်နှာရည်၊ လည်ချောင်းမှထွက်သော အကျိချွဲရည်တွေ စိုရွှဲလျက်သား ထွက်လာသည်။ လီးဒစ်ထိပ်ကြီး ထွက်လာသည်။
“အို…ဟင့်…ထွက်ပြီ…ထွက်နေပြီ လီးတန်ကြီး ပါးစပ်ထဲက ထွက်နေ...အို...ကွာ....ဟင့်. ရီရီလို.... ခံကြည့်ချင်တယ်. အမလေး..နော်...ငါ့ပါးစပ်လေးထဲ လီးကြီးပြည့်နေမှာလား.... အုအု နဲ့ ဖြစ်နေရမှာလား အို..... ဟင့် ဟင့်......”
အမြင်ရမ္မက်ကို ခံစားရခက်စွာ တောင့်တလိုလား အတွေးများနေရသည့် ဖြူလဲ့သွယ် အဖြစ်။
ရီရီဦးမတော့ ကုန်းပေါ် ရောက်သော ငါးနှယ် ပါးစပ်ဟက အသက်ကိုလုလုရှုနေရသည်။ ပါးစပ်မှစီးကျသော သားရည်တန်းကာ အမျှင်မပြတ် ဥက္ကာဖြိုးလီးဒစ်ထိပ်နှင့် သွယ်တန်း လျက်သား။ ကာမအနုပညာ၏ မှော်ဆန်စွာ လှပသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှယ်။
ကြည့်နေသော ဖြူလဲ့သွယ် အသက်မရှုမိ၊ မိမိပါးစပ်မှ လီးကြီးထွက်သကဲ့သို့၊ သားရည် တွေပင် ပါးစပ်ထောင့်မှ စီးကျလာရ၏။ ရီရီဦးနှင့်အတူ ပါးစပ်အလိုးခံဖို့ ပြင်မိသည်။...စိတ်တွေက ထိန်းမရတော့....သို့သော်.... သိပ်ချစ်ရသော ကို့အားမပြောဘဲ..မလုပ်ချင်။ ကိုခွင့်မပြုပဲ လုပ်ရမည်ကို ၀န်လေးနေမိသော စိတ်က သွားမည်ဟန်ပြင်သော ခြေလှမ်းတို့ကို ရပ်စေ၏..
ရီရီဦး အသက်ကို အငမ်းမရရှုသည်။ ဥက္ကာဖြိုးက သားရည်များ စိုနေသည့် လီးဖြင့် မျက်နှာအနှံပွတ်သည်။ နှာခေါင်း၀သို့ လီးတေ့ပေးသည်။ လီးကိုနမ်းခိုင်းရှုခိုင်းခြင်းဖြစ်၏။ သည့်နောက် ပါးစပ်ပြန်ဟခိုင်း၍ လီးသွင်းပြန်သည်။
လီးတဆုံး၀င်ထားသော အပေါက်လေးက လျောခနဲ။
လီးတဝက် ပါးစပ်တန်းလန်းထိုးရင်း ခနရပ်သည်။ ရီရီဦးက မော့အကြည့်
“ဖြူလဲ့ပါးစပ်လေးကို စောက်ပက်လိုးသလို လိုးမလို့ ” ဥက္ကာဖြိုးက တစ်တစ်ခွခွကြီး ပြော၏။ ဥက္ကာဖြိုးလည်း ထန်ချေပြီ။
“အို...ငါ့ပါးစပ်လေးကို စောက်ပက်လို လိုးမှာတဲ့လား ရှီး...ကျစ်...ကြောက်စရာကြီး အာ့့ အ....ရီလို အုအု ဝုဝုနဲ့ လီး၀င်ရင် အသံတွေမြည်နေမှာ.... အမလေး...ရှက်စရာကြီး....နောက်ပြီး ကိုဥက္ကာ လီးအောက် မော့နေရမှာ....အိုး.......” ဖြူလဲ့သွယ် တယောက် ဥက္ကာဖြိုးအပြောတွင် စီးမျော ခံစားနေရသည်။ ပါးစပ်ထဲ လီးသွင်းအလိုးခံရတာ အဲလောက်ကောင်းသလား....ထန်ရသလား.....။ တကယ်သာဆို ခုထက်ပိုထန်မာလား...။
“ကောင်းလိုက်တဲ့ လီးလိုးပေါက်…အားး……….ရှီး…..အိုး .. လီးထည့်လိုးမှတော့ စောက်ပက်ပဲပေါ့ကွာ... ဟင်...တောက်...ဖြေစမ်းဖြူလဲ့... အခုလီးသွင်းခံနေတာ ဘာလဲ...”
ဥက္ကာဖြိုးက ခပ်ကြမ်းကြမ်းမေးသည်။
“အု...အောက်ဟပ် အု အွတ်အွတ်...ဝု့.. ရူဝဲ့ ဝေါက်ပက်..အု”
ပါးစပ်ထဲ လီးတန်းလန်းစိုက်ခံထားရသော ရီရီဦးမှ ဖြူလဲ့စောက်ပက် ဟု ဗလုံးဗထွေးဖြေသည်။ ထို့အတူ ကြည့်နေသောဖြူလဲ့သွယ်လည်း
“ဟင့်. ကိုဥက္ကာလိုးနေတာ ..ဖြူလဲ့စောက်ပက်လေးပါ....” တီးတိုးဖြေမိသည်။ မိမိပါးစပ်လေးအား စောက်ပက်သဖွယ် အလိုးခံ အနှိုင်းခံ အပြောခံရခြင်းကိုပင် သာယာမိရသည်။ ကျေနပ်ရသည်။ စောက်ပက်အတွင်းတဆစ်ဆစ်ယားရသည်။
“ကဲကွာ တောက် အို အု....စွိ ဖွပ် အု ဝု ဝု... ဇွိ အွတ်
အု အိုး.... ဘွတ် အင့် အု အု ဝု”
လီးတန်ကြီးကား ရီရီဦး ပါးစပ်လေးထဲ အဝင်အထွက် ကြမ်းကြမ်းဖြင့် လိုးတော့သည်။
လက်တဖက်က ဆပင်ကိုဆုပ်ကိုင် လက်တဖက်က လည်ပင်းကိုဆုပ်ကိုင်ကာ အားရပါးရ လိုးခြင်း ဖြစ်ရာ ညည်းညူသံ မာန်သွင်းသံ ပါးစပ်ထဲ လီး၀င်သံ လီးပျို့သံများဖြင့် လိုးပွဲကာ မာန်ပါလှတော့သည်။
“အိုး......အမလေး..လေး..တကယ်ကြီး စောက်ပက်လိုးသလို ဆောင့်လိုးတာကြီး... ဟင့် ပက်ပက်စက်စက်ကြီးကွာ....အို.....ရှစ်...
” ကြည့်ရင်း ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ကိုယ်တိုင် လီးပျို့ခံရသည့်နှယ် တတွေးမျိုချရသည်။
ပက်ပက်စက်စက် အားရပါးရ လိုးခြင်းဖြစ်ရာ ရီရီဦးခမျာ ကြာကြာမခံနိုင်။ လက်နှစ်ဖက်က ကြမ်းကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းပုတ်ကာ ရုန်း၏။ သည်တော့မှ ဥက္ကာဖြိုးက လီးထုတ်ပေးသည်။
ဖုတ်လှိုက် ဖုတ်လှိုက်ဖြင့် ရီရီဦးမှာ အတော်ကြာ အမောဖြေရ၏။
“ရလား ရီ... မောင် အရမ်းလိုးမိ....”
ဥက္ကာဖြိုးစကားမဆုံးခင် ရီရီဦးက ဥက္ကာဖြိုးဂွေးဥနှစ်လုံးကို လှမ်းဟပ်၍ စုပ်လိုက်သည်။ ဥက္ကာဖြိုး ထန်သည်မှာ ရီရီဦး ကိုမမှီ။
“ရှီး ….အိုး …….” ဥက္ကာဖြိုး တွန့်ခနဲဖြစ်ကာ အားရစွာ ညည်းညူလိုက်ခြင်း။
“ဟင့်….အို ဂွေးဥတွေ စုပ်ပြန်ပြီ...ရှီး” ရီရီဦး၏ လဥနှစ်လုံးကို စုပ်ငုံလိုက်သောကြောင့် ဖြူလဲ့သွယ် ထံမှ အံ့ဩသင့် ရင်ခုန်စွာ အသံထွက်လာခြင်း။
“ပြွတ်..စွိ…ပြွတ်..စွိ…စွိ.ပလပ်” ရီရီဦးမှ တပြပ်ပြပ်တစွိစွိ ဖြင့် လဥများကို စုပ်သံယက်သံ များ ထွက်လာခြင်း။
ဘော နှစ်လုံးကို ငုံသည်။ လျှာဖြင့်ထိုးသည်။
တလုံးခြင်းစုပ်သည်။
လျှာအပြားလိုက်ထုတ်ကာ ဘောနှစ်လုံးကိုယက်သည်။ စုံလင်လှသည့် လီးစုပ်နည်းများပင်။
“အိုး…အား…ရှီး ကောင်းလိုက်တာ..ရီ..မောင်မရတော့..လိုးချင်ပြီ ထ”
“ပြွတ်…ဟင့်.. စုပ်လို့ မဝသေးဘူး..မောင်ရယ်”
နောက်မှစုပ်…ပြောပြောဆိုဆို လီးကို အတင်းဆွဲထုတ်ကာ ရီရီဦး ကိုယ်လုံးတစ်တစ် လေးကို မကာ လေးဘက်ကုန်းသကဲ့သို့ ပြင်သည်။
ရီရီဦး၏ ဖင်လုံးထွားထွားညိုညို လေးက လေပေါ်ထောင်လျက်သား။
ခါးနှိမ့်
ဖင်ကော့
ခေါင်းဝပ်
ပေါင်ကား
စောက်ပက်ဖြဲ နှိုက်
ဖင်ဖြဲ
ဖင်ဝတည့်တည့် ထွီကနဲတံတွေးထွေး
လီးအရင်းမှကိုင် အပေါ်စီးမှ လီးဒစ်ဖူးကြီးဖြင့် ဖင်ဝစူစူဟဟလေးတေ့
မြင်ကွင်းက ပယ်ပယ်နယ်နယ်.....။
တစ်ဆင့်ခြင်း ရုပ်ရှင်အနှေးပြကွက်သဖွယ်…။ ပြုလုပ်သွားပုံက အစီအစဉ်တကျ။ အနေအထားက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြတ်ပြတ်သားသား။ နှစ်ယောက်သားကလည်း အတွဲညီညီ.. ။
ဖြူလဲ့သွယ်ရှေ့မလှမ်းမကမ်းတွင် ရီရီဦး၏ စောက်ပက်မို့မို့ဖောင်းဖောင်းညိုညိုလေးကား အပြူးသား၊ အရည်တွေက စိမ့်ကျလျက်၊
ဖင်လုံးထွားထွားကြီးကြားမှ ဖင်ပေါက် ညိုညို စူစူလေးကား မဟတဟ စူတူတူပွတတ။ အာတိအာတာ...။ ဖင်လိုးခံဖူးခြင်း၏သရုပ်သဏ္ဍန်။
ဥက္ကာဖြိုးက လီးတန်ဖြင့် ဖင်ကြီးကို တဖပ်ဖပ်ရိုက်လိုက်၊
လီးဒစ်ကြီးဖြင့် စောက်ပက်လေးပွတ်လိုက်၊
ဖင်အကွဲကြောင်းတစ်လျှောက် လီးတန်စိမ်ကာ ဖင်နှစ်ခြမ်းကို လက်ဖြင့်ဖိကာ ဖင်ပေါက်စူစူအား လီးတန်နှင့်ပွတ်လိုးလိုးလိုက်
ဖင်ဝစူစူလေးအပေါ် ထွီကနဲတံတွေးထွေးချလိုက်
လီးဒစ်ဖြင့် သာသာဖွဖွ ဖင်ဝထိုးကာ တံတွေးဆွတ်လိုက် ဖြင့်။
ဖင်မြောင်းကြား လီးကြီး လျောလျောထိုးလိုက်။
လီးကြောတွေက ဖင်စုစု စူစူ ဟဟပွင့်ပွင့်လေးအား ပွတ်လိုက် ရိုက်လိုက်။
ဖင်လိုးခြင်းအနုပညာ၏ အစပထမ နူးဆွ၍ ဖင်ကြောလျော့ခြင်း။ ဖင်လိုးခံမည့်မိန်းကလေးအား ထန်သောရမ္မက် ကုန်သောအရှက် ဖြစ်စေရန် ပြုလုပ်ခြင်း။
ရီရီဦးခမျာ..တဟင့်ဟင့် တအင့်အင့်ညည်းညူကာ ဖင်ကြီးယိမ်းကာယမ်းကာနွဲ့ကာ ဖင်အလိုးခံခြင်လှပေပြီ။ ကြည့်နေရသော ဖြူလဲ့သွယ်မှာလည်း ထို့နည်းတူစွာ။ ရီရီဦးက ဖင်ဖွင့်ကာ လီးကိုငံ့လင့်ပေမင့် ဖင်အပျိုဖြစ်သော ဖြူလဲ့သွယ်ခမျာ ဖင်ကြောရှုံ့ကာ ဖင်၀ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ရှုံ့ညှစ်နေမိသည်။ လက်တွေ့ခံရသူသာမက ကြည့်နေသူ ဖြုလဲ့သွယ်ပါ ရင်တဖိုဖို ဖင်ပေါက်လေးစိုတိုတိုယားတားတား...။
“ဟင့်..လိုးတော့လေ မောင် ထည့်တော့လို့…ရီ ခံချင်လှပြီ ဟင့်..”
“ရှီး…မောင်လိုးမှာ ရီမဟုတ်ဘူးလေ... ရီသူငယ်ချင်း ဖြူလဲ့လေ....”
“ဟင့် လိုးကွာ မောင်... ရီ ဖြစ်ဖြစ် ဖြူလဲ့ ဖြစ်ဖြစ် မောင် လိုးချင်တဲ့သူလိုးကွာ ဟင့်... လိုးပါ ဖြူလဲ့ကို လိုးပေးပါ ကိုဥက္ကာ”
ရီရီဦးက ဥက္ကာဖြိုးအကြိုက်လိုက်၍ လီးရှိရာ ဖင်ယမ်းရင်း ပြောသည်။ ဖင်ယားလွန်းလှ၍ လီးဝင်လိုဝင်ငြား ဖင်ကိုယမ်းကာ နောက်ပြန်ဆောင့်မိခြင်း။
လီးဒစ်ရှိရာ ဖင်ဆောင့်ပါလည်း ဖင်ပေါက်ဘေးသား ခရေပွင့်ပမာ စူစူအာသည့် ဖင်ဝပတ်လယ်ကိုသာ လီးနှင့်ထိုးမိသည်။ ဖင်ပေါက်သို့ကား မဝင်။
သည်တော့ ဖင်ခံချင်လှပြီဖြစ်သော ရီရိဦးခမျာ အားမလိုအားမရ။ ကုန်းကုန်းကွကွ.....။
“အို့ အ ဟင့်....မောင်.... ရယ်....အင့် လုပ်...လုပ် ပါတော့...ရီ ဖင်ထဲ လီးထည့်ပေးတော့ နော်.... မောင်...လို့ နော်.....ဟင့်...”
ဖင်လိုးမည့် လင်တော်မောင်အား တောင်းပန်ခယ ဖင်လိုးပေးရန် တောင်းပန်ရ၏။ ဒါသည်ကားထုံးစံ။ ဖင်ခံဖူးသူအဖို့ ဖင်ပေါက် လီးတေ့ပြီး အသွင်းမခံရမခြင်း... လီးသွင်းပေးရန် တပူပူတဆာဆာ ပြောရသည်။ တကယ်တန်း လီးသွင်းဖင်ချခံရလျှင်လည်း နာကြင်မှုရောသော ကာမအရသာဖြင့် ဖင်လိုးမည့်လီးအား ဖြည်းဖြည်း လိုးရန်ဆော်ရန် ညည်းညူတောင်းပန်ရသည်သာ။ သည်လိုဖြင့် တောင်းပန်ရင်း ညည်းညူရင်း တင်းကြပ်နာကျင်ခံရခက်ခြင်း ကျေနပ်အားရခြင်းတို့ဖြင့် ဖင်ဆော်ခံရ၏။ ဖင်ခံရခြင်း အမှုကို စွဲလန်းရ၏။ နောင်သောအခါ ကာမဆက်ဆံ အလိုးခံသည့်အခါတိုင်း တစ်ချီတစ်မောင်းတော့ ဖင်ပေါက်ဟောင်းလောင်းဖြစ်အောင် ခံမိကြသည်။ ဖင်ထဲလီးသွင်းမခံရတာ ကြာလျှင် ဖင်၀စူစူပွပွဖြင့် လိုးမည့်လီးအား တောင့်တမျော်လင့်မိကြသည်သာ။ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖင်လိုးခံခြင်း မခံခြင်းကား ပဲ့ကိုင်သူ အမျိုးသား၏ လိုးခြင်း စွဲဆောင်ခြင်းပေါ်သာ မူတည်ပေသည်။
ဖင်လိုးခံမိနိးကလေး၏ အရှက်ကုန် ရမ္မက်ထန် ဖင်ထဲလီးသွင်းရန် အပြောကိုကြားပါက ဖင်လိုးမည့် ယောကျ်ားသား ဘယ်လိုများ စိတ်ထိန်းနိုင်ပါမည်နည်း။
“ အားးး တောက် ..လှလိုက်တဲ့ဖင် ဖြူလဲ့ရာ... ဖင်စလိုးရမယ်... ကဲ...... ဖြူလဲ့ ဖင်ကုန်းရင်း စောက်ပက်ကို လက်နဲ့ပွတ်စမ်း... ဖျန်း...ဖျန်း....”
ဖင်ထောင်ကုန်း၍ ညိုထွားစွင့်ကားနေသည့် ရီရီဦး၏ ဖင်နှစ်ခြမ်းအား တဖျန်းဖျန်း ခပ်စပ်စပ် ရိုက် ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ပြောလိုက်သည်က ရီရီဦးကိုသာ။ သို့သော်....
“အ....အာ့... မောင်ရယ် ဟင့်... ထပ်ရိုက်ပေး.....ဆို...လီးလည်းသွင်း....ဟင့်...မောင်ရယ်..... ” ဖင်နှစ်ခြမ်း အတီးခံရသော ရီရီဦးက ဖင်လေး ဘယ်ညာ ယမ်းကာ ရမ္မက်သံနှင့်ညည်းညူကာ လက်တစ်ဖက်က စောက်ပက်ဆီသို့။ ဖင်ထောင်ကုန်းကာ ဖင်ပေါက် လီးတေ့ခံရရင်း ကိုယ့်စောက်ပက်ကို ကိုယ်ပြန်ပွတ်နေရသည့်အနေအထား။
သို့သော်...ဥက္ကာဖြိုး၏ အမိန့်သံဆန်ဆန်စကားက ခဲတစ်လုံးတည်းပစ်၍ ငှက်နှစ်ကောင်မှန်ခြင်း ဖြစ်တော့သည်။
.........
အိပ်ခန်းဝမှ ဖြူလဲ့သွယ်အဖို့ ဥက္ကာဖြိုးစကားသံ အဆုံးမှာ စိတ်ညှို့ခံရသူပမာ....။
ထဘီလေးက ခြေရင်းအစုံ ကွင်းလုံပုံကျ....။
ခြေထောက်လေးကားလိုက်သည်။
မက်တပ်ရပ်ရာမှ ခါးကိုကိုင်းလိုက်သည်။
လက်တဖက်က ဘေးနားရှိ စားရေးစာပွဲပေါ်လက်ထောက်သည်။ ခေါင်းမှောက်၀ပ်သည်။
ခါးကို ခွက်သည်။
ခြေကိုကွသည်။
ဖင်ကိုကော့သည်။
မက်တက်ကုန်းသည့်ပုံစံ......။ ကုန်း၍ကွ၍......။
ဒါတင်မကသေး
လက်တစ်ဖက်က ပေါင်ကြားမှ စိုရွှဲနေသည့်၊ ဖောင်းတင်းနေသည့်၊ စောက်ပက်မို့မို့ဖောင်းဖောင်းအာအာလေးဆီသို့...။ ဥက္ကာဖြိုး ခိုင်းသလို ဖင်ကုန်းရင်း စောက်ပက်ကို လက်ဖြင့် ပွတ်တော့သည်။
ပထမဦးစွာ...ဆီးအုံကို လက်ထိပ်လေးများဖြင့် လျောတိုက်ဖွထိုး.....။ ကျွမ်းကျင်လှသော စန္ဒယားဆရာ၏ လက်ကလေးများသဖွယ် စည်းချက်ညီစွာပြေးလွှားလှုပ်ရှား......။
စောက်ပက်အုံ....
ပေါင်ဆုံကြား...
စောက်ပက်နှုတ်ခမ်းသား လေး နှစ်ဖက်
စောက်စေ့ လုံးလုံးမာမာလေး....
တချက်တချက် ဖင်၀စေ့စေ့ နီရဲလေးအား လက်ညှိုးထိပ်လေး ဖွဖွတို့ သာသာဖိ....
အိကနဲ....အိကနဲ....တွန့်ကာ တုန်ကာ ယိမ်းနွဲ့စွာ... ယားယံစွာ...။
“အို...အားးး အီး ဟင့် ရှီးးး ကျစ်..အာ အ့...ဟင်း....အမေ့........”
ကိုယ့်စောက်ပက်ကိုနှိုက် ကိုယ့်ဖင်ကိုပွတ်ရင်း အမေ့ တရသည်။ ခံစားမှုက အားကောင်းလွန်းသည်။ ဖြူလဲ့သွယ် ကိုယ်က တွန့်ကနဲ ခါကနဲ။ ညည်းသံလေးတွေ ထွက်ရသည်။
ဘာကိုမျှ မသိတော့....။ အသိစိတ်ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်ချေပြီ...။ မျက်လုံးအစုံမှိတ်ထား၍ မှောင်အတိကျနေချိန်တွင် စိတ်အာရုံက ဖင်ပေါက်ဝတတွေးထွေး၍ လီးဖြင့် ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် တေ့ဖိထားသောမြင်ကွင်း.......။ ဖင်ကုန်းခံနေသော မြင်ကွင်း။
ထ်ုမြင်ကွင်းကြောင့် ကာမစိတ်တွေ ထကြွရသော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင်မူ ဖင်လိုးခံရခြင်းထက် စောက်ပက်ကိုသာ ပို၍အလိုးခံခြင်မိသည်။ တစ်ခါမျှမခံဘူးျသာကြောင့် စ်ုးရွံ့လှ၏။လူတစ်ကိုယ်အကြိုက်တစ်မျိုးစီမို့ ဖင်လိုးခံရမည်ကို ကြိုက်မည်မကြိုက်မည် မသေချာ။ သေချာပေါက်ကြိုက်မည်ဖြစ်သော စောက်ပက်လေးသာ အလိုးခံလိုစိတ် ပြင်းပြစွာ ဖြစ်ရသည်။
“အား...မောင်.....လိုး လိုး..ဟင့်...အို...ကိုဥက္ကာ လိုး ဖြူလဲ့ကို လိုးပေး...လီးကြီးနဲ့ ဟင့်...ကျစ်..”
ညည်းညူသည်။ ခြေတွေက ပို၍ကွရသည်။ ဖင်ကပို၍ကော့လာရသည်။ အားမရ....။
ပွတ်နေသော...လက်ခလယ်က စောက်ပက်လေးထဲ ဘွိ စွိ ကနဲ ဖြည်းညှင်းစွာ တိုးဝင်သည်။ ပထမ လက်ထိပ်ကလေး...နောက် လက်တဆစ်ထိ..တအိအိ တတိတိ ၀င်သည်။ ဝင်လေ ကောင်းလေ ညှစ်လေ ပို၍ ထန်ရလေ....။ဆာလောင်တောင့်တနေသော စောက်ပက်လေးက တိုးဝင်လာသော လက်ချောင်းလေးကို အငမ်းမရ ညှစ်၏။ ခါးလေးပင်ကုန်းကာ ကုန်းကွကွ။ ခံစားရသည့် အရသာက အတိုင်းအဆမရှိ။ ကိုယ်တိုင် မိမိစောက်ပက်လေးထဲ လက်သွင်း၍ ရယူရသော ကာမအရသာ.....။
“အီးးး...ဝင်ပြီ.... ဟင့် လီး....လီးးး..ကြီးး ဟင့်.. ကိုဥက္ကာလီးကြီးဝင်ပြီ...အာာအာ့ ဟင့်ဟင့်...”
ဖြူလဲ့သွယ် လက်က တစွပ်စွပ် အဝင်အထွက်အဖုတ်ကိုနှိုက်ကာနှိုက်ကာ လိုးသည်။ ဆီးခံကိုအားပြုကာ အဖုတ်ကို ညှစ်သည်။ ထိမိလွန်းလှသည်။
အဖုတ်က ယားလွန်းလှသလို...ဖင်ပေါက် နီရဲလေးကလည်း စူစူစေ့စေ့...။ ဖင်၀စူစူလေးမှာ ရေထိပန်းပမာ လန်းဖြာလှသည်။ ဖင်အပျိုဖြစ်သည့်အထဲ အသားဖြူ၍ သန့်ရှင်းလှသူမို့ ဖင်ပေါက်လေးကား နီနီစွေးစွေး စုစုထွေးထွေး....။ ကုန်းဖြဲထားသော်ငြား ပွင့်ခြင်းအာခြင်း အလျင်းမရှိ။ စေ့စေ့စီးစီး...... လီးဖြင့်သာ ဖင်ဖွင့်ခံရလျှင်......။
သို့တိုင်ငြား ဖင်ကိုကား မနှိုက်ရဲ၊ ဖင်အပျို တံခါးဝကို ထိကာတို့ကာ ပွတ်ရုံမျှ ဖင်ကြောစိမ့်ရသည်။ ဖင်ဝအပျို ခရေပန်းကို ရင်တဖိုဖို ထိကာစမ်းမိတော့ ဘယ်ဝှေ့ကာညာတိမ်း ဖင်ဆုံလေး ဝှေ့ကာယိမ်းရတော့သည်။
ကုန်းရာမှကွ ခါးကြွကာ ကြွတတဆွတတ ဖြစ်ရ၏။ ဒါက ကိုယ့်စောက်ပက် ကိုယ်နှိုက် ကိုယ့်ဖင်ကို ကိုယ်ပြန်တို့ပွတ်မိရင်း လီးဆာလွန်းသည့် သဘော။
“အားးးးး ဟင့်......ကြောက်တယ်.....အရမ်းနာမှာ.....ငါ့ဖင်ပေါက်လေး သေးသေးလေး.....ဟင့်.....လီး ဝင်မှာလား.....အိုး... အ...မ...လေး........ ခံရ.ခက်မှာ အဟင့်..ဟင့်....”
ပတ်ဝန်းကျင်ကို မသိတော့....ဘာကိုမျှလည်း မကြားတော့။
လက်အ၀င်အထွက် အရှိန်မြန်လာသလို စောက်ပက်ကလည်း ညှစ်လို့ကောင်းလှသည်။စောက်ရည်တွေကလည်း တစွပ်စွပ်တစွိစွိ ထွက်လွန်းလှသည်။ စောက်ပက်တဝိုက် အိုင်ထွန်းနေသလို ပေါင်တစ်လျောက်ထိ စီးကျနေရ၏။ ထွက်လွန်းလှသော အရည်တို့ကြောင့် စောက်ပက်နှိုက်သံ တစွိစွိ တဇွပ်ဇွပ်ကြားရသည်ကိုက ပို၍ စိတ်ဇောထရသည်။
သို့အတွက် ပို၍ နှိုက်မိလေ....ပိုထွက်လေ....။ အဆုံးမရှိ သံသရာ ဆက်ကာလည်ရသည်။
“ဆွပ် ဇွီ...ဟင့် ..ဘွိအားးး ...စွိ ...အို အ အ.စွပ်....အင့်....စိစိ ”
“အားးး လိုးလိုးး...ဟင့် ကိုဥက္ကာ လီးနဲ့လိုး....အိုးဟင့်ဟင့်.... ဦးကြီး....ကြီး...ဦးကြီး လီးညိုထွားကြီးရော လိုးးအာ...လိုးးးး ဖြူလဲ့ကိုလိုး ဦး...ကြီး....”
“ဟင်....ရှီး.....လိုးပါ...လိုး..လိုးပေး...ကြ..ပါ....ဟင့် ဖြူလဲ့ ခံချင်လို.့.....ရှီး ကျစ်...”
အတွေးထဲတွင် ဥက္ကာဖြိုးသာမက ဦးအောင်ကျော် အလိုးခံရသည်ကိုပါ မှန်းဆမိသည်။ သည်တော့ ပို၍ ဆန္ဒရမ္မက်များ ထကြွရသည်။
“ဟင့်.... ဦး....ကြီး..... လီး....ညိုညို..ထွား..ထွား ကြီး... အာ့ စွပ်... စွိ အိ.အ. လိုး..လိုး...အင့်... လိုးပါ ဟင့်....”
သည်အချိန် ဖြူလဲ့အား မည်သူလိုးလိုး.... လီးဖြစ်ပြီးရော ခံမိမည်သာ။ မည်သူမည်ဝါအရေးမကြီး...။ လီးတန်ဖြင့် စောက်ပက်လေးအား ထိုးသွပ်ခံလိုလှသည်။ ထိုလီးတန်အား စောက်ပက်လေးမှ အားပါးတရ ညှစ်ပစ်လိုက်ချင်သည်။
လီးနှင့်စောက်ပက် ဂဟေဆက်ကာ ဆောင့်လိုး၊ ခွလိုး၊ ပင့်လိုး၊ ချုပ်လိုး အမျိုးမျိုးကို မရိုးအောင် ခံလိုက်ချင်တော့၏။
လီးထိုးဆောင့်ခံရ၍ ကုန်းကွကွ ခုန်ဆွဆွ ဖြစ်နေချင်သည်။ ငယ်သံပါအောင်အော်ကာ ဟစ်ကာ ပေါက်ကွဲလုလု ဖောင်းတင်းနေသော စောက်ပက်လေးအား ဖွင့်ထုတ်ပစ်လိုက်ချင်၏။ အနီးဆုံး လိုးပေးမည့်လီးရှိရာ ဥက္ကာဖြိုးဆီသို့သာ အပြေးကုန်း၍ အလိုးခံလိုက်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် တွေးမိသည်။
ဧည့်ခန်းသို့အပြေးသွားကာ တူယှဥ်ပျော်မြူးလိုသည့် ထက်သန်လွန်းလှသည့် ကာမစိတ်အား ချစ်သူအားအသိမပေးဘဲ မသွားလိုသည့်စိတ်၊ လက်ကျန်အသိစိတ်တို့က မနိုင်မနင်း တွန်းလှန်ရသည်။ အင်အားကားမမျှ.....။ ခံကတုတ်က ကျိုးလုဆဲဆဲ တည်းတည်းသာ....။ မိမိဘာသာ ပြီးအောင် လုပ်မှရပေမည်။ မဟုတ်ပါက သွေးသားဆန္ဒအရ ဧည့်ခန်းဆီသွားကာ အလိုးခံ မိတော့မည်။
ဖွင့်ဖောက်ခံစားပစ်လိုသည့်စိတ်နှင့် ထိန်းချုပ်ထားရသည့်စိတ် အစွန်းနှစ်ဖက်ကြား ဗျာများရ၏။ ချစ်သူ၏ သဘောထားကြီးမှု၊ ချစ်ခင်မှုအပေါ် အခွင့်အရေးမယူလိုမှုနှင့် ခုတွေ့ ခုလိုးခံ အညှာလွယ်ရန်ကောဆိုသည့် စိတ်ကြောင့်သာ သွား၍အလိုးမခံမိသေးခြင်းဖြစ်သည်။ နှစ်ယောက်အတူအလိုးခံရန်ကလည်း အပြောလွယ်သလောက် အလုပ်တော့ခက်လှသည်။ မည်သို့ရင်းနှီးစေကာမူ ရှက်ရမည်သာ။
သည်အချိန်မှာ ဥက္ကာဖြိုးသာ တစ်ယောက်တည်း လာ၍လိုးပါမူ ကြည်ဖြူစွာ အလိုးခံမိမည်မှာ အမှန်။ ငြင်းဆန်နိုင်စွမ်းလည်းမရှိ၊ ငြင်းဆန်လိုစိတ်လည်းမရှိ။ လီးနှင့်ဆော်သမျှ အော်ကာခံမိမည်။ လီးနှင့်တီးသမျှ ညည်းညူရပေမည်။
မိမိဆီသို့သာ ဥက္ကာဖြိုး လာလိုးပါက ကို့အားမပြောဘဲလည်း အလိုးခံမိမှာ အသေအချာ။ ကိုကနားလည်ပေးမည်သာ။ ဖြူလဲ့သွယ်လည်း စိတ်လုံသည်။ ဖြူခဲ့သွယ်ကိုယ်တိုင် သွားအလိုးခံရမည်ဆိုခြင်းကိုသာ စိတ်မလုံ။ ဥက္ကာဖြိုး လာ၍ လိုးပါစေဟု ကြိတ်ကာဆုတောင်းမိရသည်။
ဆုတောင်းကချက်ခြင်းမပြည့်သော်လည်း စောင့်မျှော်မနေနိုင်အား။ မတွေးနိုင်အား...။ စောက်ပက်အတွင်းသားမှ ယားယံမှုက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးဆီသို့။ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆောင့်သွင်းခံရကာ ညည်းညူလိုခြင်း....။ အထွဋ်အထိပ်သို့ ရောက်လိုခြင်း။ မဖြစ်ချေတော့။ တစ်ခုခုကို သေချာလုပ်မှ ဖြစ်ပေတော့မည်။
⁹
နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်သည်။ လက်နှစ်ချောင်းပူးကာ ခါးကိုခွက်...စောက်ပက်လေး
..တရစပ်ညှစ်နေသော စောက်ပက်လေးထဲသို့ ခပ်ရမ်းရမ်း ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ လက်နှစ်ချောင်းလုံး အဆုံးထိ.....ခပ်ကြမ်းကြမ်းသွင်း.....မွှေ ထိုး..... ဆွဲထုတ်.....။ သည်လို ကြမ်းမှ ရမ်းမှ အာသာပြေပေမည်။ တစ်ခါမှ မထိုးသွင်းဘူးသည့် လက်နှစ်ချောင်းပူးက
ကြပ်ကြပ်ထုပ်ထုပ် တစ်တစ်ရစ်ရစ်....စွိကနဲ ဇွစ်ကနဲ ဝင်သည်။
“အား…အမလေး....…..ကို အ..အ….ဟင့် အား…….”
တင်းကြပ်သောခံစားမှု…. သည်းကြိုးအူပြတ် အရသာ။ စောက်ပက် အတွင်းပိုင်းမှ တစ်စုံတစ်ရာ ညှစ်ထွက် ပန်းချချင်သလိုလို….။
ဒူးကိုကွေးသည်။ ကွသည်။ လက်နှစ်ချောင်းပူး ထိုးထစ်ထားသော စောက်ပက်လေးအား ညှစ်သည်။ လက်နှစ်ချောင်းအား ငါးမြားချိတ်သဖွယ် ကွေးကာ အရသာအစုစုတို့ ပေါင်းဆုံရာ စောက်ပက်အတွင်းဆီမှ ဂျီစပေါ့ဟုထင်သောနေရာအား ထိုးသည်။ မွှေသည်။ သွင်းသည်။ ထုတ်သည်။
လက်ဖမိုးက စောက်စေ့ငေါက်တောက်လေးအား ပွတ်မိ၏။ အားရလိုက်သည်ဖြစ်ခြင်း...။ ကောင်းလိုက်သည်ဖြစ်ခြင်း....။ ရေငတ်နေဆဲ ရေကြည်တစ်ပေါက် အဆာပြေသောက်လိုက်ရသလို။ အာဆွတ်ရုံမျှသာ...ပိုမို ခံစားလိုစိတ်က အငမ်းမရ...။
စောက်ပက်ရွရွ လေးက အယားပြေရုံ ထိုးနှိုက်လိုးခံရသော်လည်း တင်းတောင်နေသော နို့သီးထိပ်လေး တွေကား သနားစရာအတိ။ စို့မည်သူမရှိ...။
ကိုင်ညှစ်နယ်ဆုပ် နို့ချေလှုပ်ဆွဲမည့်သူမရှိ။ ဖြူလဲ့သွယ်ကိုယ်တိုင် လက်တစ်ဖက်က စောက်ပက်ကိုနှိုက် စောက်စေ့ကိုချေ၊ ဖင်ဝတို့ပွတ် လုပ်နေရသည်နှင့်မအား။
အခြား လက်တစ်ဖက်မှာ စားပွဲခုံပေါ် မှီထောက်ကုန်းနေရ၍ မလှုပ်အား။ သည်တော့ ဘော်လီပင်မချွတ်နိုင်အားဘဲသနားစဖွယ် ယားယံနေသောနို့လေးမှာ ဘောလီအောက်မှသာ လုံးလုံးတစ်တစ် နို့သီးတောင်တောင်လေး ဖြစ်နေရရှာတော့၏။
ဖြူလဲ့သွယ်အဖို့ရာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဘယ်လိုပင် ပွတ်ပါစေ၊ နှိုက်ပါစေ အာသာကမပြေ။ ချစ်သူ၏ အလိုးကို ခံဖူးသည်ဖြစ်ရာ လီးအစစ်အရသာနှင့် ယောကျ်ားတစ်ဦး၏ ဆုပ်နယ် ထိတွေ့ ပွတ်သပ် နှုးဆွမှုနှင့် စောက်ပက်လေးအတွင်းသို့ လီးတိုး၀င်လာမှုကိုသာ ခံစားလိုသော ဆန္ဒ လွန်ကဲရသည်။
နို့ကို အလှည့်မပေးနိုင်သော်လည်း စောက်ပက်လေးကိုမူ စိတ်ခံစားချက်နှင့်လိုက်စွာ ခပ်ကြမ်းကြမ်းနှိုက်ကာ လိုးမိသည်။ မိမိစောက်ပက် မိမိပြန်လိုး၍ ကိုယ့်ဒုက္ခ ကိုယ်ရှာသည်ပဲဆိုဆို။ ထို ဒုက္ခသည်ကား ချိုမြိန်သောဒုက္ခ...၊ ပုထုဇဥ်မှန်သမျှ ခံစားလိုသောဒုက္ခပင်။
“စွီ….အား….စွပ်..အို...ဟင့် ပြိ စွပ်လအင့်..အအ..စွိ စွပ်......ရှီး...”
မရပ်နိုင် မနားနိုင်။ တညည်းညည်းတညူညူ။ တွန့်ဖယ်လိမ်ကာတမျိုး ကုန်းကာ ကွကာတစ်သွယ်။
“ရှီး…..အီး…ထွက်….ထွက် ကုန်..ပြီ… အားးးး…ဟင့်
ကောင်း..အ.မ..လေး…..အိုးးးးဟင့်… ရှီး….အမေ့…”
နားထင်ကြောတွေထောင်ထရသည်။ မေးကြောတွေ ထအောင် အံတွေ ကြိတ်ရသည်။မျက်နှာနုနုရဲရဲလေး ချွေးစတို့ သီနေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရှိသမျှ အားအင်တို့ကို စောက်ပက်ဆီသို့ စုပို့ကာ…… နွားသိုးကြိုးပြတ် ညှစ်သွန်ချလိုက်သည်။
တစ်ချက်ညှစ်…ဖြူနှစ်နှစ်အရည်တို့ သေးပေါက်သလို ပန်းထွက်သည်။
“အား……အို့……”
လည်ချောင်းမှ ညှစ်၍ ထွက်သော ညည်းညူသံ။
နှစ်ချက်ညှစ်….ထို့အတူ။
“ဟင့် ..အ…အာ့…..အီး…..”
သုံးချီအညှစ်…. ပြွတ်…. အရည်တချို့ စင်ထွက်သည်။
လေးချက်….
ငါးချက်….
ပြီးလွန်းသည့်ခံစားချက်ကိုပင် ကြောက်ရသည်။ အားယူညှစ်ချသောကြောင့် အူအသည်းတို့ စောက်ပက်ပေါက်လေးမှ ထွက်ကျမှာပင် စိုးရွံ့သလိုလို။ တစ်ကိုယ်လုံးက တုန်တုန်ယင်ယင်။ ဆိုရလျှင် စောက်ပက်အုံလေးသည်ပင် သူ့အလိုလို ဇိုးကနဲဇတ်ကနဲ တုန်တုန် နေရသည်။
ပေါင်အစုံကို လိမ်ကျစ်ကာ စောက်ပက်လေးမှ ထွက်သောအရည်များ ရပ်လို့ရပ်ငြား လုပ်မိသည်။ ပို၍သာဆိုးတော့သည်။ လိမ်ကျစ် ညှစ်ခံရသော စောက်ဖုတ်ကလေး အရည်တွေက စိတ်တိုင်းကျမထွက်ရသည့်အခါ ပူပေါင်းလေးပမာ ဖူးကာဖောင်းကာ တင်းပြောင်လာရသည်။
“အမလေး....နော်....ဟင့်...ဟင့် အိုး......”
သနားစဖွယ် ဖြူလဲ့သွယ်လေးမှာ ပြီးရ ညှစ်ရပြန်သည်။ ကုန်းကွ လိမ်ညှစ်နေသော ပေါင်ကို စောက်ရည်တွေ ထွက်စေရန် ကားပေးရပြန်၏။ တစ်ကိုယ်တည်း အရူးမီးဝိုင်း....။ စောက်ပက်မှ အရည်တ်ု့က ဗွက်ကနဲ အန်ထွက်လာပြန်သည်။
“အို....ဟင့်...ထွက်.....ထွက်...ပြန်ပြီ....အားးး အမေ့....အင့် အင့်”
တောင်ကျချောင်းရေပမာ ပေါင်တံတလျှောက် စီးကာကျသည်။
အတောမသတ်န်ူင်သောပြီးမြောက်ခြင်း။ ထိန်းချုပ်မှူမှ လွတ်ကင်းသော ပြီးမြောက်ခြင်း။
ဘယ်လောက်ညှစ်မိသည်မသိတော့… ညှစ်လိုက်တိုင်း ကျေနပ်အားရစိတ်နှင့်အတူ စောက်ပက်လေးကား ဟကာ ပြဲကာ စောက်ရည်တွေကာ စီးကာစိမ့်ကာ….။ ကြမ်းပြင်မှာ စိုစိုရွှဲ….ဟပြဲပြဲအဖုတ်လေးမှလည်း အဖြူနှစ်တို့က ညောင်စေးကျသလို တွဲရရွဲ အမျှက်မပြတ် စီးကျလျက်။ ဖင်ဝစုစုလေးက ရှုံ့လိုက် ပွလိုက်ဖြင့်....။
ဒူးတွေက မခိုင်..ယိုင်လဲလုလု… မျော့ကာ ပြော့ကာ ညည်းသံလေးက ယဲ့ယဲ့သာ။ တဆက်ဆက်တုန်နေသော ပေါင်အစုံနှင့် အဖြူနှစ်အရည်များ သွယ်တန်း စီးထွက်နေသော စောက်ပက်လေး…..
ခန္ဓာကိုယ်တခုလုံး လွင့်မျောနေသလိုလို…တွန့်ခါ ယိမ်းထိုးနေခြင်းကို မထိန်းနိုင်။ အားတွေပျော့ မျော့၍ စားပွဲပေါ်သို့ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းအား ဝပ်ချလိုက်ရသည်။
“ဒုန်း……”
စားပွဲပေါ်မှ တခုခုပြုတ်ကျသံ။ ဖြူလဲ့သွယ် ဂရုမစိုက်နိုင်အား။ Squid ဆန်ဆန် အရည်များပန်းထွက်၍ မရပ်မနားနိုင် ပြီးမြောက်ခြင်းတွင် အကောင်းကြီးကောင်းကာ ယစ်မူးခံစားနေဆဲ။ မလှုပ်နိုင်အား….လှုပ်ရှားရန် အားလည်းမရှိ….. ကာမအာရုံ ဈာန်ဝင်စားမှုမှတပါး အခြားမသိ။
ထိုအချိန်တွင် ဧည့်ခန်း၌ဖင်လေးကုန်းနေသော ရီရီဦး…။
ဖင်နှစ်ခြမ်းအား အဖြဲခံ၊ တံတွေးအဆွတ်ခံ၍ ဖင်ပေါက် ညိုတိုတိုလေးအား လီးဒစ်အတေ့ခံကာ ဖင်လိုးခံရန် အစပျိုးနေသော ရီရီဦး….။ စောက်စေ့လေးအား ကိုယ်တိုင်ပွတ်ချေကာ ဖင်ချခံရခြင်း၏ အစပထမ နာကြင်မှုကဲသော တပ်မက်ဖွယ်ကာမအရသာကို ငံ့လင့်နေရှာသော ရီရီဦး…….။
ဒုန်း……ဆိုသည့်အသံနှင့်အတူ ညည်းညူသံတို့ ဖြူလဲ့သွယ်အခန်းဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့်
ဝပ်နေသော ခေါင်းကိုငဲ့၍ ဖြူလဲ့သွယ်အခန်းသို့ ကြည့်သည်။
“အား……..ကို….ဟင့် အား…….” တိတ်ဆိတ်သောည….နှစ်ဦးလုံးငြိမ်ေသောကြောင့် ဖြူလဲ့သွယ် အသံတို့က တိုးညှင်းသော်လည်းပီပီသသ။
“မောင်…ခန ပြီးမှလိုး….ဖြူလဲ့ ဘာဖြစ်လဲမသိဘူး.. ရီသွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
ဖြူလဲ့သွယ် တစ်ယောက် ချော်များလဲသလား။ ဒါမှမဟုတ် သည်ရွာလေးရောက်စက မိမိ မြွေကိုက်ခံရသကဲ့သို့
ဖြူလဲ့သွယ်များ မြွေကိုက်ခံရလေသလား။
စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ဖင်ကုန်းနေရာမှ ထကာ ထဘီကိုရင်လျှား၍ ဖြူလဲ့သွယ် အခန်းသို့ ခပ်လောလော ဝင်လိုက်၏။
(ဆရာမလေး ရီရီဦး ဒီရွာလေးသို့ တာ၀န်ကျပြီး သိပ်မကြာ အိမ်ရှေ့စည်းရိုးနားတွင် မြွေကိုက်ခံရဖူးသည်။ မြွေမှာ ထန်းမြွေဖြစ်ပြီး အဆိပ်မရှိသော်လည်း… မြို့သူဖြစ်သော ဆရာမလေး ရီရီဦးအနေဖြင့် ဘာမှမသိဘဲ ကြောက်ရ လန့်ရ တုန်လှုပ်ရသည်သာပင်။ ထိုစဥ်က တ်ုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆရာမလေး ရီရီဦးအား အားတွေ့၍ မြွေကိုသတ်ပြီးနောက် အားပေးပြုစုပေးသူမှာ …………..။
ထို့နောက်တွင် ….ဆရာမလေး ရီရီဦးအနေဖြင့် ထန်းမြွေကြောင့် အနည်းငယ်သာ နာကျင် ခံစားခဲ့ရသော်လည်း….လူသားစင်စစ် ထိုလူကြီး၏မြွေကြီးလက်ချက်ဖြင့် ရက်ပေါင်းများစွာ နာကျင်ခံခက် တဏှရမ္မက် ကိုက်ခဲမှုကို ကြောက်အားလည်းသဲ ပျော်ရွှင်မှုလည်းကဲစွာ… သိုသိုသိပ်သိပ်……ကြိတ်၍ နှစ်ဦးသဘောတူ ယောကျ်ားမယူခင်ထိ ရူးရူးမူးမူး ခံစားခဲ့ဖူးသည်။ ထို့အတွက် ဖင်တွေနို့တွေ ကြီးလာရခြင်းမှာ လင်ဖြစ်သူ ဥက္ကာဖြိုး လက်ချက်မဟုတ်ဘဲ စစ်ကျန်ကားကြီး စီးမိလို့ ဟု ဖြူလဲ့သွယ်အား စသလိုလို ပြောခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆရာမလေးရီရီဦး အကြောင်းအား နောင်အလျဥ်းသင့်သည့်အခါ ရေးသားဖော်ပြသွားပါမည်။)
ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ဖင်တုံးလုံး အဖွေးသားလေးကိုမှ ကုန်းကွကွ၊ ဖင်ဖြူဖြူတစ်တစ်လေးနှစ်ခြမ်းကြားမှ စောက်ပက်လှလှလေးတွင်လည်း စောက်ရည်လေးတွေက ညောင်စေးကျသလို တွဲလဲခိုကာ အမျှင်မပြတ် စီးကျလျက်….။
ထဘီလေးခြေရင်းတွင်ပုံကာ ဖင်တုံးလုံးလေး မှောက်ရက်လေး သိမ့်သိမ့်တုန်နေသည့် ဖြူလဲ့သွယ်ပုံစံလေး။
ကြမ်းပြင်တွင် စောက်ပက်မှ ပန်းထွက်သောအရည်တွေက စိုစိုရွှဲကာ ရနံ့တို့က ကြိုင်ကြိုင် လှိုင်လှိုင်….။
အခြေအနေတွေက မေးစရာမလို။ အလိုလိုသိနိုင်သည့် အနေအထား။
“အို…ဖြူလဲ့ရယ်..”
ရီရီဦး ပါးစပ်မှ ရေရွတ်ရင်း စားပွဲခုံတွင် မှောက်ရက်လေး ဖြစ်နေသည့် ဖြူလဲ့သွယ် အနားသို့ သွားသည်။
ခြေသံကြားသော်ငြား ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ခေါင်းမထောင်နိုင်အား။ အထွဋ်အထပ်ပြီးဆုံးခြင်း၏ နောက်ဆက် တွဲ မိန်းမောခံစားမှုတွင် ယစ်မူးမှိန်းဝေနေရသည်။ အားအင်တွေက စောက် ပက်လေးမှ ထွက်သောအဖြူနှစ်အရည်တို့နှင့်ပါသွားရသလို။ တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်မရှိ။ ဖြူလျော့မျောခွေ နေသည်။ ရီရီဦး အသံကြားမှ အားတင်းကာ ခေါင်းလေးထောင်ကြည့် နိုင်ရှာ၏။
ရီရီဦးက ခြေရင်းမှ ထဘီလေးကို ကောတ်ယူကာ အသာဝတ်ပေးသည်။ ညင်သာစွာထွေး ပွေ့ရင်း ကုတင်ဆီသို့ခေါ်လာ၏။
“အဟင့်…ဟင့်…ရီ …ဟင့် …ဖြူ….လဲ့…လေ……ဖြူလဲ့…..”
ရီရီဦး၏ထွေးပွေ့ခေါ်ဆောင်မှုအောက်တွင် ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ယုန်သူငယ်မလေးပမာ လိုက်ပါသွားရင်း တသိမ့်သိမ့်ရှိုက်ကာ ငိုမိသည်။
“တိတ်..တိတ်..ဖြူလဲ့..မငိုနဲ့..ဘာမှ မဖြစ်ဘူး..ရီရီ…နားလည်တယ်…နော် ဖြူလဲ့..တိတ်…တိတ်..နော် ဖြူလဲ့”
ဆရာမလေးနှစ်ဦးသား ခံစားချက်ကိုယ်စီ နားလည်စွာဖြင့် ထွေးပွေ့ဖက်မိကြသည်။ ရီရီ ဦးက မငိုပါနှင့်ပြောတော့ ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ငိုချင်လျက် လက်တို့ ဖြစ်ရသည်။ တသိမ့်သိမ့်တုန်အောင် ရှိုက်ကာပင့်ကာ မျက်ရည်တွေတွေကျရင်း….
“ဟင့်…အင့်…အင့်… ဖြူလဲ့လေ….အရမ်းဖြစ်တယ်….ဟင့်….ရီ တို့ဆီ..လာ..ဟင့် ဟင့်.ချင်တာ……ကိုက ဖုန်းဆက်မရဘူး….ဟင့်….ရီ…”
“ဖြူလဲ့ရယ်..အဲလောက်ထိ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့ကွယ်”
ရီရီဦးက ဖြူလဲ့သွယ်ကိုယ်လေးအား အိပ်ယာထက်အသာလှဲစေရင်း ပြော၏။
“ဖြူလဲ့ကလေ…..ဟင့်… ရီတို့ကို ကြည့်ရင်း…အရမ်းလေ…ပြီးသွားတာ…ဟင့်..လာချင် လိုက်တာလေ….ကိုမသိဘဲ ဘာမှမလုပ်ချင်တာ ဟင့်….ဖြူလဲ့ အရမ်း ခံစားရတယ်…အင့်..ဟင့် ဟင့်.”
ရီရီဦးတစ်ယောက် ဖြူလဲ့သွယ်အဖြစ်ကိုနားလည်ပါသည်။ ကိုယ်ချင်းလည်း စာမိပါသည်။ အချစ်ဆုံး ပြောမနာဆိုမနာ သူငယ်ချင်းနဖူးလေးကို ပွတ်သပ် ချွေးသုတ်ပေးရင်း
“ရီတို့မကောင်းတာပါကွာ..ဖြူလဲ့ကို ညှည်းဆဲသလို ဖြစ်မိတယ်၊ ရီက ဖြူလဲ့ကို သိပ်ချစ်တာ…ချစ်လို့လည်း မောင်နဲ့တောင် အတူပေးနေတာ… ဖြူလဲ့ စိတ်တွေရှိနေတာ လည်း သိတော့ကွာ…အဆင်ပြေမယ်ထင်လို့..ဧည့်ခန်းမှာ ကဲပြမိတာ…ရီ အပြစ်ပါကွာ”
“မဟုတ်ပါဘူး ရီရယ်…ဖြူလဲ့ကို နားလည်ပေးနော်…”
“စိတ်ချပါ ဖြူလဲ့ရာ… ဖြူလဲ့ဘာမှ မဖြစ်စေရဘူးနော်…အခု မောင့်ကို ရေခပ်ခိုင်းလိုက်မယ် ...မောင် ဘာမှမသိစေရဘူးနော် ဖြူလဲ့….”
အညာချည်စောင်လေးကို ဖြူလဲ့သွယ်အပေါ်လုံခြုံစွာ လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ရင်း တစ်ပါး တည်း ဧည့်ခန်းသို့လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“မောင်ရေ....သောက်ရေတစ်ခွက်လောက်.....ယူလာပေးနော် လုံလုံခြုံခြုံဝတ်ခဲ့ဦး” ဥက္ကာဖြိုးအား လှမ်းပြောကာ ဖြူလဲ့သွယ်ဆေးသေတ္တာလေးမှ အိပ်ဆေးတစ်လုံး ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ခဏအကြာမှာပင် ဥက္ကာဖြိုးရောက်လာသည်။ ရီရီဦးက အိပ်ဆေးတစ်လုံးအား ဖြူလဲ့သွယ်အား တိုက်ကာ
“မောင်ရေ…ဖြူလဲ့နေမကောင်းဘူး အားနည်းပြီးလဲတာ.အဲဒါ ဖြူလဲ့ အေးအေးဆေးဆေး နားလို့ရအောင် အိပ်ဆေးလေးပေးတာ…”
“ဟာ…ဖြူလဲ့…ဆောရီးပါဗျာ….ကျွန်တော်တို့ အားနာစရာတွေဖြစ်ကုန်ပြီ…နားပါ..ဖြူလဲ့ အိပ်ပျော်အောင်အိပ်လိုက်ပါ….တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ….”
ရီရီဦးတို့လင်မယားမှာ ခေတ်ပညာတတ်လူငယ်များပီပီ အရာရာကို ချင့်ချိန်ဆုံးဖြတ် နားလည်မှုပေးနိုင်ကြသည်။ မရည်ရွယ်ဘဲ မြူဆွယ်မိသောအဖြစ်အတွက် ဖြူလဲ့သွယ် အား ပျာပျာသလဲတောင်းပန်၏။
ဖြူလဲ့သွယ် မှာ ရီးရီဦးအား ကျေးဇူးတင်မိသည်။ နောင်မှ သုတို့လင်မယားချင်း မိမိအကြောင်းပြောစေကာမူ ယခုအခြေအနေတွင်တော့ မျက်နှာပူရ သက်သာရ၏။ ထို့အပြင် မိမိ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို နားလည်ပြီး အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းပေးသည့်အတွက်လည်း ရီရီဦးအပေါ် ပို၍ ချစ်ရ အားကိုးစိတ် ဖြစ်ရ၏။
“မဟုတ်တာ ကိုဥက္ကာရယ်…”
ဖြူလဲ့သွယ် တိုးညှင်းသာသာ ဆိုသည်။ ကိုဥက္ကာကိုတော့ ကို့အားအသိပေးခွင့်တောင်း၍ အတူနေမည်ဟု မပြောလိုပါ။ သိသာသိစေ၊ မမြင်စေနှင့်ဆိုသလို ချစ်သူ ကို့အားလည်း သိက္ခာမကျစေလိုပါ။
“ကဲ…မောင်…ဖြူလဲ့လည်း နားပါစေ၊ ရီတို့လည်း ပြန်ရအောင်”
ရီရီဦးက မဆုံးသေးသော ဇာတ်လမ်းကိုပြန်စရန် လောဆော်သည်။
“သွား…ပါ ရီရီတို့ သွားကြပါ၊ ဖြူလဲ့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး… ရီရော ကိုဥက္ကာ ရော. ကျေးဇူးပါနော်… ..”
ရီရီဦးတို့လင်မယား ပြန်သွားကြသည်။ နားထဲတွင် ရီရီဦး၏ အံကြိတ်ညည်းညူသံ၊ ဥက္ကာ ဖြိုး၏ မာန်သွင်းသံ၊ အသားချင်းပွတ်ရိုက်သံ၊ စွိ..စွိ.. ဘွိ..ဘွတ် ဆိုသည့် လိုးသံများကို သဲ့ သဲ့ကြားရသည်။ မဆီမဆိုင် ကို့ အား သတိရပြီး စိတ်တိုရသေး၏။ နွမ်းချိမောလျစွာ အသံတို့ကို နားထောင်ရင်း နားထောင်ရင်း
…..မျက်လုံးအစုံက…ဝါးတားတား….
အသံတွေကလည်း…ဝေး ဝေးသွားသလို….။
ပြင်းထန်ပေါက်ကွဲစွာ ပြီးဆုံးခြင်းနောက် ကာမလှိုင်းတို့ ခေတ္တငြိမ်သက်နေစဉ် အိပ်ဆေးအရှိန်ဖြင့် ဖြူလဲ့သွယ်မှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်စက်ခြင်းသို့…။ ဖြူဖြူလှလှ သွယ်သွယ် နုနုငယ်သည့် ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်အဖို့ ပူလောင်ပြင်းပြလှသော ရမ္မက်တို့မှ ခေတ္တခဏကင်းကွာစွာ အိပ်ပျော်နေချေပြီ။
နက်မှောင်ကျော့ကျော့ သော့သော့ဖြောင့်စင်းသည့် ဆံနွယ်တို့ကား ကပိုကရို…။ မူဟန်ကျော့သီ ဟန်ချီမို့မော့ ကော့သိမ်ခါးသွယ် နုနယ်ပျိုမြစ် အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိသော ခန္ဓာကိုယ်လေးသည်ကား ကနွဲ့ကလျှ….။ ဘယ်မှသည် ညာ၊ ညာမှသည်ဘယ်…နွဲ့နွဲ့နှောင်းနှောင်း ယိမ်းကာပြောင်းလျက်။
သည်လို အလှသည်ကား နတ်သတ်ကြွေဆင်း လူပြည့်နင်းသည့် နတ်သမီးလေးတစ်ပါး အိပ်စက် အနားယူသည့်အလား…။ လှရက်နိုင်လွန်းပါပေ့……။
(အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပင်ကိုသဘာ၀အလှကို သိလိုကြည့်လိုပါက အိပ်ယာထစ အချိန်တွင် ကြည့်ရမည်ဟု ဆိုစမှတ်ရှိကြသည်။ မဟုတ်ပါ၊ လုံးဝမဟုတ်ပါ။ ထိုသို့ပြောဆိုကြသူများမှာ ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်စက်အနားယူနေခြင်း၏အလှတရားကို မမြင်မတွေ့ဖူးသူများ (ဝါ) ထိုအလှတရားကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပုံဖော်ခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်သော်လည်း တတ်နိုင်သမျှ ရေးသားပုံဖော်ထားသည့် အထက်ပါ စာများကို မဖတ်ဖူးသူများသာ ဖြစ်ကြပါလိမ့်မည်။…..ဤကား စကားချပ်)
အပြစ်ကင်းစွာ လှပသော၊ ပျိုမြစ်နုငယ် ရွှေနှယ်အဆင်း ဖြူဝါဝင်းသည့် မျက်နှာဖြူဖြူနုနုလေးကား တစ်ချက်တစ်ချက် ပြုံးယောင်သန်းလာ၏။
တစ်ခါတစ်ခါ…အို..ဟင့်… ကို…ကိုရယ်…ဟု.. ယောင်ယမ်းမြည်တမ်းသံလေး သဲ့သဲ့ သာသာ ထွက်လာရှာသည်။
အိပ်မက်ကမ္ဘာဝယ် အဘယ်သို့များ တွေ့ကြုံခံစားရေပါလိမ့်……။
သိပ်ချစ်ကြသော ဖြူလဲ့သွယ်နှင့် မင်းသူတို့ ချစ်သူနှစ်ဦး
ရောင်စဉ်ခုနှစ်သွယ် သက်တံလယ်တွင်
ပျော်မြူးရွှင်ပျ ယုယကြင်နာ
ချစ်မိုးရွာနေကြခြင်းပေလား……။
ရောင်သွေးစုံလင် ပန်းဥယျာဥ်ကြားတွင်
ချစ်သူနှစ်ဦး
ချစ်ခွန်းပလီ
ချစ်သည်စကား
ချစ်များလွှမ်းခြုံ
ချစ်မကုန်နိုင်
ချစ်စိတ်ဖြိုင်စီး
ချစ်ခရီးကို
ချစ်များပွေ့လျက် ဖြတ်ကျော်နေလေရော့သလား….။
“ခစ်..ခစ်..ကို..ဟိ..ကို…အို…ကို နော်…အာ… ဟွင့်.......”
ဖြူလဲ့သွယ်ပါးစပ်မှ အသံတိုးတိုးလေးထွက်လာသလို မျက်နှာလေးကလည်း ကြည်ကြည်လင်လင် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်။
ဆရာမလေးဖြူလဲ့သွယ်ကား အိပ်မက်ကမ္ဘာဝယ် ချစ်သောမင်းသူနှင့် ကြည်ကြည်နူးနူး မူးမူးမေ့မေ့ ပျော်ပျော်မွေ့လျက်……။
......
အခန်း(၁၆) ဆက်ရန်>>>>
Comments
Post a Comment