" စုတ်ပြတ်သတ်သွားသော နုပျိုအိစက်ခြင်း "
ရေး~ သိုးနက်
အပိုင်း(၄)
ရာဂဘီလူးကိုအစာကျွေးကြည့်ခြင်း
ဦးအောင်ထူးတစ်ယောက်မနက်၅ နာရီခန့်တွင်နိုးလာခဲ့သည်။ မနေ့ကလုပ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စကိုပြန်တွေးကြည့်လိုက်
တော့သူ့ရင်ထဲ ကောင်းနေသလိုလိုလန့်နေသလိုလိုနဲ့အဲ့ဒီခံစားချက်ကိုပဲ ကျေနပ်နေမိလားတော့မဝေခွဲ
တတ်ပေ။သမီးဖြစ်သူကိုကြည့်လိုက်တော့
ပတ်လက်အနေအထားလေးအိပ်နေတယ်။
နို့အုံလေးတွေက
လက်တစ်ဆုပ်သာသာပေမယ့်ဆူစပြုနေပြီ။ သူ့စိတ်က သူ့သမီးဘော်လီလေးကိုဆွဲချွတ်နို့အုံလေးကို
တပြွတ်ပြွတ်စုပ်လိုက်ချင်သေးပေမယ့်သမီးဖြစ်သူမနက်အိပ်ယာနိုးခါနီးနေပြီဖြစ်တာကြောင့်အကြည့်ကိုလွှဲ
ပြီး မျက်နှာသစ်ဖို့ထထွက်လာလိုက်တော့တယ်။ ထို့နောက်မနက်စာအတွက်လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ
ဝယ်စရာရှိတာတွေထွက်ဝယ်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တော့သမီးဖြစ်သူစားဖို့အတွက်ပြင်ဆင်ပေးနေချိန်
သူ့အခန်းတံခါးပွင့်လာပြီး အိပ်ချင်မူးတူးစူပုပ်ပုပ်ရုပ်လေးနဲ့သမီးဖြစ်သူကိုချစ်စရာအမူအရာလေးနဲ့တွေ့လိုက်
ရတယ်။ "သမီးလေး ....နိုးပြီလား ....မျက်နှာသစ်ပြီးရင်မနက်စာလာစားလေ" ဆိုပြီးပြောလိုက်တော့ အိလှသူက "ဟုတ်ကဲ့ဖေဖေ သမီးမျက်နှာသစ်လိုက်ဦးမယ်နော်" ဆိုပြီး ပြောရင်း ရေချိုးခန်းဘက်
ထွက်သွားတယ်။ ဦးအောင်ထူးရဲ့အကြည့်တွေက လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ဖြစ်နေတဲ့သမီးဖြစ်သူရဲ့
တင်သားဆိုင်
ကြီးကိုကြည့်ရင်း "ငါမနေ့က လွှတ်ထားခဲ့တဲ့သုတ်ရည်တွေ ကိုသမီးလေးရဲ့ဖင်နှစ်လုံးကနှဲ့ပြီး ပွတ်ခြေ
နေတာပဲ ဆိုပြီး စဉ်းစားမိလိုက်တာနဲ့သူ့ရဲ့လီးကြီးတောင်လာလို့
ခပ်ကုန်းကုန်းနေနေလိုက်ရတယ်။
သူထမင်းစားပွဲမှာထိုင်နေရင်း စဉ်းစားနေတယ်။ "အင်း....ဒီအတိုင်းသာဆိုငါ့ရာဂစိတ်ကြီးက ဒီကောင်မလေး
ကိုအတင်းအနိူင်ကျင့်ပြီးလိုးဖို့နေ့တိုင်းဆွနေတော့မယ်။ ငါလဲ ဒီလိုလှပြီး နုအိတုံခါနေတဲ့ကောင်မလေးရဲ့
ခန္ဓာကိုယ်လေးကိုအတင်းအနိူင်ကျင့်ပြီး လိုးပစ်ချင်နေပေမယ့်မဖြစ်သေးဘူးလေ....
ကိုယ့်သမီးကိုယ်ပြန်လိုး
လိုက်ရင်ငါလဲခွေးဖြစ်ပြီပဲ....ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ......ဟုတ်ပြီ
ငါ့မှာပိုက်ဆံတွေသုံးလို့မကုန်နိူင်အောင်ရှိတော့
ငါစိတ်တိုင်းကျလိုးဖို့
ခပ်ငယ်ငယ်ကောင်မလေးတွေကို
ပိုက်ဆံအများကြီးပေးပြီး စိတ်တိုင်းကျခေါ်လိုးရင်
ကောင်းမယ်ထင်တယ်။ ငါ့ဂုဏ်ရှိန်နဲ့တော့ငါကိုယ်တိုင်လိုက်ခေါ်နေလို့မဖြစ်ဘူး။ ဒီတော့ငါ့ရာဂအရသာ
အတွက်နုနုပျိုပျိုကောင်မလေးတွေ ခေါ်ပေးမယ့်လူယုံတစ်ယောက်တော့ရှာမှပဲ" ဆိုတဲ့အတွေး
ဖြစ်လာပြီး ကျေနပ်ပြုံးပြုံးလိုက်တော့တယ်။ ထိုအတွေးကိုတွေးနေတော့သမီးဖြစ်သူရေချိုးခန်းကထွက်လာ
ပြီး မနက်စာလာစားနေတာတောင်စကားစမြည်မပြောဖြစ်ခဲ့ဘူး။အိလှသူကလဲ သူမအဖေ စီးပွားရေးကိစ္စ
စဉ်းစားနေတယ်အထင်နဲ့အလိုက်တသိ
တိတ်တဆိတ်နေနေလိုက်တယ်။ဦးအောင်ထူးတစ်ယောက်
သူ့အတွေး ရေယဉ်ကြောမှာ ဘယ်လောက်မြောနေမိမှန်းမသိသမီးဖြစ်သူခေါ်သံကြားမှအသိဝင်လာပြီး
လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ "ဖေဖေ....ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ သမီးကျောင်းသွားဖို့အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီလေ"
ဆိုပြီးနှုတ်ခမ်းလေးစူပြီးပြောလိုက်တယ်။ဦးအောင်ထူးက အယောင်ယောင်အမှားမှားနဲ့"ဪ! ဖေဖေက
စီးပွားရေးအကြောင်းစဉ်းစားနေလို့ပါ .....လာ....ဖေကြီးလိုက်ပို့ပေးမယ်" ဆိုပြီးပြောလိုက်မှအိလှသူတစ်
ယောက်ပြုံးစစနဲ့မျက်စောင်းလေးထိုးလိုက်တယ်။အိလှသူက ဦးဆောင်ပြီးကားရှိရာ ထွက်သွားတဲ့
အခါ ဦးအောင်ထူးရဲ့မျက်လုံးတွေက ကျောင်းစိမ်းထမိန်ကိုတင်းနေအောင်ဝတ်ထားတဲ့သူမရဲ့
ဖင်အိုးလေးဆီရောက်နေတယ်။သူမရဲ့ဖင်အိုးလေးနှစ်တုံးက နွဲ့ခါနွဲ့ခါနဲ့လှုပ်ရမ်းနေတဲ့ခါးလေး လှုပ်တိုင်း တစ်လုံးတက်လိုက်တစ်လုံးဆင်းလိုက်
တိတိကျကျလေးဖြစ်နေတာကိုရာဂထန်နေတဲ့
ဦးအောင်ထူးတစ်ယောက်အတွက်တော့
အနှေးပြကွက်နဲ့ကြည့်နေရသလိုလှုပ်ရှားမှု့တိုင်း မြင်နေရတယ်။
အဲ့ဒီဖင်တုံတုံလေးကိုမနေ့က သူ့လီးကြီးနဲ့ပွတ်ခဲ့ပုံ စအိုကိုဒစ်ထိပ်ကြီးနဲ့ထောက်ခဲ့ရပုံတွေကို
ပြန်မြင်ယောင်ကြည့်မိတိုင်း သူ့ဒစ်ပြဲကြီးဟာ တဆစ်ဆစ်နဲ့ရုန်းထနေတော့တယ်။ အိလှသူရဲ့ဖင်လေးကလဲ ဘယ်လောက်လှ
သလဲဆိုရင်နောက်ကလိုက်ကြည့်နေမိတဲ့
အဖေအရင်းဖြစ်သူရဲ့လီးကြီးဟာ သူမအိုးလေးတစ်လုံးတက်
လို့တစ်လုံးပြန်ဆင်းတိုင်း တစ်ခါရုန်းနေရတော့တယ်။
"အပျိုစစ်တုံတင်ပါးဆုံ
နိမ့်တုံမြင့်တုံခုံလတံ့
အပျိုမစစ်ထိုကာတစ်
တင်ဆစ်ရမ်း၍ ခါလတံ့"
ဆိုသလိုအိလှသူရဲ့ တင်အစုံက နိမ့်သွားတဲ့အခါတိုင်း တုံ မြင့်သွားတဲ့အခါတိုင်းမှာလဲ တုံနေပြီး
အပျိုစစ်တာမှတစစ်စစ်နဲ့မည်နေလောက်အောင်တင်သားအနိမ့်အမြင့်တွေက တိတိကျကျနဲ့
ပွင့်ဖူးစပန်းက ပျားပိတုန်းတွေကိုဆွဲငင်သလိုအဖေအရင်းကြီးရဲ့ ရင်ကိုတလှပ်လှပ်လှုပ်ခါသည်အထိ
ဆွဲဆောင်နေလေတော့တယ်။
အချိုကြိုက်သူအနေနဲ့ချိုမြတဲ့သကာရည်ကိုအနည်းငယ်မျှစုပ်နမ်းရယုံလောက်နဲ့အာသာမပြေသလိုရာဂရူး
ဦးအောင်ထူးအနေနဲ့လဲ ပျိုမြစ်တဲ့အဆီအနှစ်ပြည့်တဲ့အိလှသူရဲ့ နုလှအိလှတဲ့ခန္ဓာကိုယ်လေးကိုအနည်းငယ်
သုံးသပ်ရလိုက်တာဟာ ရာဂဆိပ်တွေကအငန်းမရနဲ့သူ့ရင်ထဲထိတပ်မက်မှု့တွေပြည့်စေခဲ့တော့တယ်။
ထိုတက်မက်မှု့တွေကိုအစာကျွေးဖို့သားကောင်ရှာရန်အတွက်နယ်မြို့တစ်ခုကနေ ရန်ကုန်တက်ပြီး
သူ့ဆီခြံစောင့်အလုပ်လာရှာတဲ့ဦးမာမူဆိုတဲ့ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ကုလားကြီးတစ်ယောက်ကို
ခေါ်ယူလိုက်တယ်။ဦးမာမူက လူရည်လည်တာက တစ်ကြောင်း ၊ ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းနဲ့ဆိုတော့
လူရှိန်တာကတစ်ကြောင်း ခြံစောင့်အလုပ်ကိုမလုပ်စေပဲ အဝတ်အစားသန့်သန့်ဆင်ပြီး သူ့ရဲ့ကိုယ်ရေးအရာရှိအဖြစ်ခန့်အပ်လိုက်တယ်။ နံမည်ကသာ ကိုယ်ရေးအရာရှိဆိုသော်ငြားလဲ သူတကယ်ခိုင်းတာက သူ့ရဲ့ရာဂ
အမှောင်တွေအတွက်သားကောင်ရှာတဲ့အလုပ်ပါပဲ။ ငွေလိုနေတဲ့မိန်းကလေးငယ်တွေ ၊ ကျောင်းသူတွေကို
မက်လောက်တဲ့ငွေကြေးတွေပေးပြီး သူ့သမီးကျောင်းသွားနေချိန်သူ့အိမ်ခေါ်ပြီး အပီလိုးတယ်။
ကောင်မလေးတွေကလဲ ပိုက်ဆံအများကြီးရလို့သာလိုက်လာရတယ်
ဦးအောင်ထူးနဲ့တွေ့ပြီးတိုင်း
သူ့ရဲ့ရက်စက်စွာအလိုးကြမ်းမှု့ကြောင့်ယိုင်နဲ့နေတဲ့ခြေလှမ်းတွေနဲ့အိမ်ပြန်ရပြီး အိပ်ယာထဲ တစ်ပတ်လောက်
ဆေးကုခဲ့ရတာကြီးပဲ။ အပျိုစစ်စစ်လေးတွေကိုပါကင်ဖောက်ပြီး ဖင်ပါလိုးတတ်တဲ့ဦးအောင်ထူးနဲ့တွေ့ဖူးတဲ့
အပျိုစင်တိုင်း ရဲ့အော်သံတွေ ငိုသံတွေဟာ တစ်အိမ်လုံးအနှံ့ပျံ့နှံ့ခဲ့တယ်။သို့သော်ကျယ်လွန်းလှတဲ့သူ့
ခြံကြောင့်ပတ်ဝန်းကျင်က အနည်းငယ်တောင်ရိပ်မိခြင်းမရှိခဲ့ဘူး။ဦးမာမူကလဲ သူခေါ်လာတဲ့ကောင်မလေး
တွေကိုမှန်လုံကားနဲ့တင်လာပြီး ကားဂိုထောင်ထဲရောက်မှ အပြင်ထွက်စေတာကြောင့်ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့
ရိပ်မိခြင်းမရှိခဲ့ဘူးလေ။
အပိုင်း (၅) ဆက်ရန်>>>
Comments
Post a Comment