ဆန္ဒ - အခန်း(၆)

 

ဆန္ဒ (ကြိုက်ကုန်းဆရာမလေး)

Cuckold

"မြကျွန်းညို"

အခန်း(၆)

ဦးအောင်ကျော် ထွက်လာရင်း တွေးမိသည်။ အခြေအနေတွေက ထင်တာထက်ပို၍ ကောင်းနေသည်။ ဆရာမလေး၏ အခြေအနေဟန်ပန်ကို အကဲခပ်ရန်လာခဲ့သော်လည်း ဆရာမလေး၏ အိန္ဒြေသိက္ခာကို တစ်ဆင့်ချင်းစီ ချွတ်ခွာနိုင်ခဲ့၏။ ဒီ လောက်မြန်မြန် ခရီးရောက်မည်ဟု မှန်းမထား။ ဆရာမလေးကိုယ်တိုင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခံစားမှု ပြင်းထန်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။ ထန်းသီးကြွေခိုက် ကျီးနင်းခိုက် ပဲဆိုဆို၊ ဘုန်းကြီးရူးနှင့်လှေရူးကြုံသည်ပဲပြောပြော ဆရာမလေးကိုတော့ အရူးအမဲသားကျွေးသလို ဖြစ်အောင် လုပ်ရပေမည်။ ယုတ်မာသည် ဟုတော့ မိမိကိုယ်မိမိ လက်မခံ။ လိုအပ်နေသည့် ဆရာမလေး၏ ကွပ်လပ် တစ်စုံတစ်ရာအား ဖြည့်ဆည်းပေးသည့် အနုပညာဖန်တီးမှုတစ်ခုဟုသာ သတ်မှတ်သည်။ သူပုံဖော်ဖန်တီးသည့် ပုံစံခွက်လေးထဲတွင် ဆရာမလေးဖြူလဲ့သွယ် ပျော်ရွှင်မြူးထူးစွာ၊ လိုလားတပ်မက်စွာ အံဝင်ခွင်ကျစွာ ကူးခပ်နေစေရမည်။ ဆရာမလေးကိုယ်တိုင် လိုလိုချင်ချင် ဖြစ်နေစေရမည်။ သို့တိုင် ထိုမိန်းကလေး၏ ဖြစ်တည်မှု၊ ရပ်တည်မှုကို လေးစားရမည်။ တန်ဖိုးထားရမည်။ တဏှာရာဂက သပ်သပ်၊ အလုပ်နှင့်ဖြစ်တည်မှုက သပ်သပ်။ သို့မှသာ ရေရည် အဆင်ပြေနိုင်ပေမည်။ အိန္ဒြေသိက္ခာနှင့် နေရသော မိန်းမသားများအား အိန္ဒြေသိက္ခာကိုခွာချ ပေးနိုင်ပါက ပုံမှန် မိန်းမသားများထက် ပို၍ထန်သော၊ တဏှာရာဂအား ပြင်းပြင်းပြပြ ခံစားသော မိန်းမသားများ ဖြစ်သွားတတ်ကြသည်ကား သူ့ လက်တွေ့။ မိဘမှ ထိန်းချုပ်လွန်သော သား၊ သမီးများ …မိဘအုပ်ထိန်းမှုအောက်လွတ်သည်နှင့် တာတေလံအောင် ဆိုးသွားကြ သည်၊ အရက်သောက်၊ ဖဲရိုက် မလုပ်ဘူးရာ မှန်သမျှ အကုန်လုပ်ကြသည်မှာလည်း သည်သဘော။ ထို့နည်းတူတူ ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်သည်လည်း ဆရာမလေးဆိုသည့် သိက္ခာ၊ တစ်ရွာလုံးမှ လေးစာသည့် ဂုဏ် စသည့်စသည့်…. တို့အောက်တွင် သွေးသား၏ လိုလားတပ်မက်မှုက ပြာဖုံးမီးခဲလို အထဲတွင် တရဲရဲလှိုက်စား နေ၏။ သူက ပြာလေးဖယ်ရုံ၊ လောင်စာလေးထည့်ရုံမျှသာ… တရှဲရှဲနှင့်မီးတောက်လေး ဖြစ်လာသည်။ သည် မီးတောက်လေးကို မီးတောက်ကြီးဖြစ်အောင်၊ ကောတ်ရိုးမီးမဖြစ် အောင် ကြိုးကိုင်ထိန်းသိမ်းပေးရမည်က သူ့အလုပ်။ တစ်နည်း သူ ကျွမ်းကျင်သော အလုပ်။ အရှက်သည်းစေရမည်။ ရမ္မက်ကဲစေရမည်။ ပြင်းပြသောဆန္ဒတို့ တညီးညီး လောင်မြိုက်နေစေရမည်။ ထို့အတူ လုံခြုံမှုကို ခံစားစေရမည်။ လူအများကြားတွင် အရှက်သိက္ခာကို တစ်စက်လေးမျှ မပေစွန်းစေရဆိုသော ခံစားမှုကို ရရှိစေရမည်။ အချိန်၊ နေရာ၊ အခြေအနေ၊ လုံခြုံမှု၊ အရှက်သည်းမှု၊ ရမ္မက်ကဲမှု၊ ပြင်းပြဆာလောင်မှု လောင်စာများ အချိန်ကိုတ်ထိုးပေးပါက ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်ဟူသော ဖယောင်းရုပ်လေး အရည်ပျော်ရမည်မှာ ဧကန်မလွဲ။ သည်သို့ဆိုလျှင် ထိုင်ဆို ထိုင်၊ ထဆို ထ၊ ကဆို ကမည့် ကြိုးဆွဲရုပ်လေး နောက်တစ်ရုပ်ကို သူပိုင်ဆိုင်ပေမည် မဟုတ်ပါလား။ ဦးအောင်ကျော် တွေးရင်း လမ်းလျှောက်နေရာမှ ရုတ်တရက် ရပ်ကာ နောက်လှည့်ကြည့် လိုက်၏။ ဖြူလဲ့သွယ် ဦးအောင်ကျော် ကျောပြင်ကို သတိလက်လွတ် ငေးကြည့်နေရာမှ ဆတ်ခနဲ တုန်သွားရသည်။ ဦးအောင်ကျော် တစ်ခဏမျှ ဖြူလဲ့သွယ် မျက်လုံးအား စူးစိုက် ကြည့်ရင်း လက်ဟန်ဖြင့် အိမ်ထဲဝင်ရန် ညွှန်ပြလိုက်၏။ ဖြူလဲ့သွယ် မျက်လုံးလေး ချလိုက်ရသည်။ ဦးအောင်ကျော်၏ စူးစိုက်ကြည့်မှုကို ရင်ဆိုင် မကြည့်ရဲ။ ခန္ဓာကိုယ်လေးက ဖြေးညှင်းစွာလှုပ်ရှားလာရသည်။ လဘက်ပန်းကန်နှင့် ရေ နွေးအိုးကို ယူ၍ အိမ်သို့ သွား၏။ စေးကပ်စိုထိုင်းသော အဖုတ်လေးနှင့် ပေါင်းကြားအသားတို့က တစ်လှမ်း လှမ်းတိုင်း တစိစိဟုပင် မြည်နေသလို…ဟင် ဒါဆို အရည်တွေထွက်တာ ဖင်နောက်မှာများ ကွတ်စိုနေ မလား၊ သူမ ဖင်တွေကို ဦးအောင်ကျော်များ ကြည့်နေမလား….။ သည်အတွေးက သူမစိတ်ကို လှုပ်ရှားစေသည်။ ဒူးတွေပင် မခိုင်ချင်သလို တုန်ယင်ရသည်။ ဒါကလည်း မိန်းကလေးတွေ၏ မွေးရာပါ အာရုံသိ။ တစ်စုံတစ်ဦးက မိမိ၏ ဖင်၊ရင်၊ တင်တွေကို ကြည့်နေပါက အလိုလိုသိနေတတ်သော သဘော။ ထို တစ်စုံ တစ်ဦး၏ လီးညိုထွားကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ့ရှေ့မှာပင် စောက်ပက်ညှစ်ကာ တစ်ချီတစ်ခါ ပြီးခဲ့ရသော မိမိလို ဆရာမလေး အနေဖြင့် အရှက်ကုန်ခဲ့ပြီးချေပြီ။ သို့သော် ထိုလူက မိမိ ဖင်တွေကို စူးစိုက်ကြည့်နေသလား…. ဖြူလဲ့သွယ် ခေါင်းလေး ငဲ့စောင်း ကြည့် လိုက်မိသည်။ “အို….” အဲဒီလူကြီး သူမ ဖင်တွေကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေပါလား။ ဖြူလဲ့သွယ် ဖင်ပေါက်လေး ရှုံ့ခနဲ အဖုတ်လေးက စူပွပွ တင်ပါးလေးတွေပါ တင်းတင်းလေး ဖြစ်ရ၏။ ခြေလှမ်းတွေမှားကာ ခလုတ်တိုက်မိ မလိုလို။ မျက်စောင်းကြီး ထိုးပစ်လိုက်သည်။ ရှက် မျက်စောင်း….။ “ဟွန်း” ပြုံးပြုံးကြီး ကြည့်နေတာ မုန်းစရာကြီး။ ဖြူလဲ့သွယ် ဖင်လေးရှုံ့ကာ အိမ်ထဲ အပြေးဝင်ခဲ့ရတော့သည်။ “ဟင်း…..” အိမ်ထဲရောက်မှ သက်မကို ရဲရဲချရတော့သည်။ ဦးအောင်ကျော်ကို တံခါးကြား မှ ချောင်းကြည့်တော့ ငိုက်စိုက် ငိုက်စိုက်ဖြင့် သွားချေပြီ။ ဖြူလဲ့သွယ် ကုလားထိုင်ပေါ် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဦး အောင်ကျော် ရှေ့မှောက်တွင် အနေခက်လှသည်။ သို့သော် ထိုအနေခက်ရသည်ကိုပင် မသိစိတ်က လိုလားနှစ်သက်နေမိပြန်သည်။ စိတ်ကလည်း အခက်သား။ ယခု လွတ်လွတ်လပ်လပ် အေးအေးဆေးဆေးနေရတော့လည်း ပေါ့တော့တော့ ကြီး။ ဆားမပါသော ဟင်းကိုစားရ သလိုလို။ အဆီထုတ်ထားသော လုံးတီးဆန်ကိုပဲ စားရ သလိုလို၊ ဖွယ်တယ်တယ် ဟာတာတာ။ ဦးအောင်ကျော်၏ အသံကိုပဲ ကြားမိသလိုလို၊ အကြည့်စူးစူးတွေကိုပဲ မြင်ယောင်မိသလိုလို…။ ဖြူလဲ့သွယ် ချစ်သူဖြစ်သူ မင်းသူဆီ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ ဖုန်း မကိုင်။ ထိုင်ရာမှ ထကာ ရေသောက်လိုက်၏။ အိမ်သာသို့သွားကာ ရှုး ပေါက်လိုက်သည်။ အဖုတ်လေးအား ရေဆေးမည် ပြင်စဉ် ဦးအောင်ကျော်စကားကို သတိရလိုက်မိ၏။ “အို..ငါ့ ဘာသာ ဆေးတာ ဘာဖြစ်လဲ၊ သူ့စကားနားထောင်စရာကြလို့…၊ နောက်ပြီး သေးပေါက်ပြီးတိုင်း ဆေးနေကြပဲဟာ…” တစ်ကိုယ်တည်း တီးတိုးပြောရင်း ရေခွက်လေးကို ကိုင်လိုက်၏ ပေါင်စုံခွကြား အဖုတ်က လေးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကြည့်မိသည်။ စေးကပ် စေးကပ် အဖြူနှစ်လေးတွေက လတ်လတ်စက်စက်…။ “ဆရာမလေး..ပြီးသွားပြီ မလား၊ အနံ့လေးက သင်းနေတာပဲ၊.. အော်… အရည်လေးတွေ မဆေးနဲ့ ဒီအတိုင်း လေးနေနော်၊ ညနေကျုပ်ပြန်လာရင် မနက်က လုံခြည်စိမ်းလေး ဝတ်ထား ဖြူလဲ့၊ ဟုတ်ပြီနော် ဆရာမလေး” ဦးအောင်ကျော်စကားသံတွေကို ကြာယောင်မိ၏။ အရည်လေးပေနေသော လက်က အဖုတ်လေးဆီမှခွာကာ နှာခေါင်းလေးဆီ ရောက်လာ၏။ နမ်းရှိုက်မိသည်။ အဖြူအရည်လေးတွေကညှီသလိုလို.. သေးနံ့သင်းသင်း လေးတွေက စူးရှရှ..။ “ဟွန်း… မွှေးတာလဲ မဟုတ်ဘဲ” ဘာရယ်မသိ လက်ကလေးပဲဆေးကာ အိမ်သာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အနံ့လေးတွေ စုံနေ သော ပေါင်ကြားတစ်ဝိုက်နှင့် အဖုတ်လေးကြောင့် စိတ်ထဲတစ်မျိုးလေး ခံစားရသည်။ မနေတတ်သော်လည်း စိတ်ထဲကျေနပ်နေမိသလိုလို…။ အိပ်ယာထက်လှဲကာ မင်းသူဆီဆက်သော်လည်း ဖုန်းမကိုင်ပြန်။ ဖြူလဲ့သွယ် မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ လှဲနေမိသည်။ အိပ်ကားမပျော်။ သည်တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်အတွင်း အဖြစ်အပျက်တွေကို တွေးမိ၏။ ကို့သူငယ်ချင်းဖြစ်သူအား အမွှေးရိတ်သည့်ကိစ္စ မမျှော်လင့်ဘဲ ပြောမိရာမှ မိမိတို့ချစ်သူ နှစ်ဦး၏ စိတ်ဆန္ဒ အထူးအဆန်းတွေကို သိလိုက်ရသည်။ ကို့သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ကိုထူးခန့် အား မှန်း၍ အလိုးခံသည်အထိ ကိုနှင့်ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောကြ၊ လိုးဖြစ်ကြသည်။ ကိုက အရမ်းကျေနပ်အားရနေသလို မိမိလည်း စိတ်ဆန္ဒတွေ ပြင်းထန်ရသည်။ ဟော…သည်နေ့ကျတော့ အညာသာ မုဆိုးဖိုကြီး ဦးအောင်ကျော်ရှေ့ ထဘီကျွတ်ကျ သည်မှစကာ အိမ်ရှေ့ တမာပင်အောက် သူ့လီးကြီးကြည့်ကာ စောက်ပက်လေးကိုညှစ်၍ ပြီးခဲ့ရသည်။ မိမိကိုယ်တိုင်က အရှက်ပိုသော ကိစ္စများတွင် စိတ်တွေထန်နေသလား။ က လေးတွေကို အမိန့်ပေးစာသင် နေကြမိမိက ၊ အမိန့်ဆန်ဆန် စကားသံတွေကို နာခံရင်း အရှက်ပိုရသည်ကို သဘောကျနေပြီလား…။ ဦးအောင်ကျော်လို မိမိထက် ထက်ဝက်မကကြီးသော အညာသာကြီးရှေ့တွင် စိတ်ဆန္ဒ တွေ ထိန်းမရ သိမ်းမရ ဖြစ်ရသည်။ ဒီလူကြီးက စကားအပြောကောင်းလှသည်။ မိမိကို လွှမ်းမိုး၍ တစ်ဆင့်ခြင်း အရှက်ကုန်စေခဲ့သည်။ ဆရာမလေးဟူသည့် အသိကိုပင် မေ့စေသည်ထိ စိတ်ဆန္ဒတွေကို ပြင်းပြစေသည်။ မိမိ၏ အရှက်သိက္ခာတွေ သူ့ရှေ့တွင် လုံးဝကွာကျရ၏။ သူကတော့ ဘယ်သူမျှ မပြောပါဆိုသော်လည်း မိမိကထိန်းရမည်လေ။ ဦးအောင်ကျော်လို အသက်ကြီးကြီး အညာသားမုဆိုးဖိုကြီးအား မချစ်သည်မှာ လုံးဝသေချာသည်။ ဦးအောင်ကျော်နှင့် ပတ်သက်သမျှမှာ ငုံ့လျှိုးနေသော ကာမဆန္ဒသက်သက်ပင်။ မိမိမှာလည်း ရည်ရွယ်ထားသော ချစ်သူရှိ သည်ပဲ မဟုတ်လား။ ဟုတ်သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သည်ထက်ပို၍ နယ်မကျွံအောင် ထိန်းရမည်။ မိမိကာမဆန္ဒတွေကို ထိန်းသိမ်းရမည်။ ချစ်သူအား အကျိုးအကြောင်း ပြောပြရမည်။ အရှိန်ပြင်းပြင်းစီးဆင်းနေသော တောင်ကျရေပမာ ကာမတဏှာတွေကို တာတမံနှင့်တူ သော အသိစိတ်ချွန်းဖြင့် ထိန်းအုပ်တားဆီးနိုင်မည် ထင်ပါသည်လေ။ တွေးရင်းတွေးရင်းဖြင့် ဖြူလဲ့သွယ် မှေးကနဲ အိပ်ပျော်သွားရသည်။

အခန်း(၇) ဆက်ရန်