ဆန္ဒ - အခန်း(၃၀)

ဆန္ဒ (ကြိုက်ကုန်းဆရာမလေး)

Cuckold

"မြကျွန်းညို"

အခန်း (၃၀)

ဖြူလဲ့သွယ် အစောကြီးထသည်။ ရေတဝကြီးချိုးသည်။ အလှပြင်သည်။ ရင်တသိမ့် သိမ့် တုန်ရသည်။ သည်ကနေ့ မန္တလေးသို့သွားမည်။ ကိုနှင့်တွေ့ရမည်။ အဆင်ပြေလျှင် ဦးအောင်ကျော်နှင့်ပါ…..။

မကြာမခင် ရင်ဆိုင်ရမည့် အဖြစ်အပျက်အတွက် တဏှာရမ္မက်က တတ်ကြွနေရသည်။ ထိုနည်းတူစွာ လက်တွေ့ကြုံတွေ့ရမည့်အရေးလည်း စိုးတထိတ်ထိတ်။

“ဖြူလဲ့ရေ…လာ…တော့..လာ… မနက်စာ…စားသွားဦး”

ရီရီဦးအသံကြားမှ အတွေးကိုရပ်ကာ ထမင်းစားပွဲစီသို့ သွားသည်။

“အမယ်…ဖြူလဲ့တို့ ဝိရီယကောင်းချက်ကွာ..အလှတွေတောင်ပြင်လို့ပါလား… …”

“.ဟီးဟီး ဒါပေါ့ ရီရဲ့…ဘဲ…ဘဲ…နဲ့တွေ့ရမှာလေကွာ….”

ဖြူလဲ့သွယ် အားကျမခံ ပြန်စ၏။

“ဟိ..ဘဲ..ဘဲလေးလား….ဘဲကြီးကြီးလားကွ…ဟေ…ဘဲကြီးကြီးဖို့ လှလှပြင်ထားတာနဲ့ တူပါရဲ့ကွာ….ခစ်…ခစ်…”

“ဟာ…မိရီမ….ပေါက်ကရ…သွား”

ရီရီ၏ အတည်ပေါက်နှင့် ပြောသောစကားတွင် ဖြူလဲ့သွယ် ရင်တုန်းပန်းတုန်ဖြစ်ရသည်။ ရီရီများ သိနေသလားအတွေးဖြင့် မသိမသာအကဲခပ်မိသည်။

“ကဲပါ..စတာပါ…ရော့ရော့…ဦးအောင်ကျော်ကြီးပေးသွားတဲ့ နွားနို့ ကျိုထားတာ ပူပူလေး၊ သောက်စေချင်လို့ပေးထားတော့ ကျိုပေးထားရတာပေါ့တော်….နွားနို့…နွားနို့ အား…ရှိတယ်မလား…အားရှိမှ…အကြာကြီးခံ….”

ရီရီဦးက ကြော်ငြာသီချင်းကိုဆို၍ စပြန်သည်။

“အာ….တကယ်ကွာ…ရီနော်….ဖြူလဲ့ ငိုလိုက်တော့မှာ စနေ…”

“ခစ်…ခစ်….ငိုတော့ မငိုပါနဲ့ ဒေါ်ဖြူလဲ့ရယ်…တော်ကြာ….”

“ဘာဖြစ်လည်း…တော်ကြာ…”

“ဟီး…ဟီး…ဟိုဘဲကြီးလုပ်လို့နာရင် ငိုစရာ မျက်ရည်မရှိဘဲ နေမစိုးလို့ပါကွ….ဟိ..”

တကယ့်အစအနောက် သန်သော ရီရီဦး ဖြစ်တော့သည်။

“ဟာ…တကယ်ကွာ…တော်ပြီကွာ…ရီမခေါ်တော့ဘူး…..သူများကို…အတင်းစနေ”

“ဟိ…ကဲပါ…ရီကချစ်လို့စတာကိုးကွာ…ကဲ..ကဲ မန္တလေးမယ် ကိုမင်းသူစောင့်နေ လိမ့်မယ်၊ မြန်မြန်စား…မြန်မြန်သွား ဖြူလဲ့ရ”

ရီရီဦးပြင်ပေးသော မနက်စာကိုစားသည်။ အထုပ်အပိုးများကိုယူ၍ ရွာထိပ်ကားလမ်းမသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ရီရီဦးက လိုက်၍ ပို့သည်။

“ရီ…ဖြူလဲ့အတန်းက ကလေးတွေကို ဂရုစိုက်နော်… တစ်ခုခုဆို ဖြူလဲ့ဆီ ဖုန်းဆက် ပေး၊ မောင်သူရ ဆိုတဲ့ကလေးက နည်းနည်းဆိုးချင်တယ် သိလား”

ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ကလေးများကို သံယောဇဉ်မပြတ်၊ စိတ်မချစွာ တတွက်တွက် မှာ၏။

“ကဲပါ…ဖြူလဲ့ရယ် စိတ်ချလက်ချသာသွား ဟုတ်ပြီလား…ဟော ဟိုမှာ ကားလာပြီ ဖြူလဲ့ရ….ဖြူလဲ့ကိုလည်း မှာရဦးမယ်…”

ရီရီဦးက ဖြူလဲ့နားနားသို့ ကပ်၍ တီးတိုးပြောသည်။

ဖြူလဲ့သွယ် မျက်နှာရဲ သွားရသည်။

“ရီ..ရီ..နော်…ဟွန့်….”

ရီရီလက်မောင်းလေးများကို ထု၍ ကားပေါ်သို့ ရှက်ကို့ရှက်ကန်းလေးတက်သွားရသည်။ ရီရီဦးပြောသောစကားများကို နားထဲတွင်ကြားယောင်ရင်း စိတ်တွေလှုပ်ရှားရ၏။ ရီရီဦး ပြောသော စကား မှာ…

“ဘဲကြီးက အရမ်းသန်တာ၊ ဖြူလဲ့တော့ သနားပါတယ်ကွာ၊ အနောက်ကိုချခံရရင် အစားတင်ရှောင်ရတာ မဟုတ်ဘူး ဖြူလဲ့ရ…ချောဆီသုံးပေး….ဟိ…ဟိ….”

ကားလေးကား မန္တလေးမြို့သို့ အရှိန်ဖြင့် မောင်းနှင်နေတော့သည်။ ထိုကားပေါ်တွင် လိုက်ပါလာသူ ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်မှာမူ စိတ်အလျဉ်မှာ ကားထက်မြန်တော့သည်။

ရောက်ချင်လွန်းလှပြီ။ ကိုနှင့်တွေ့ချင်လှပြီ။

ထို့ထက်ပိုသည်ကား……။

ဦးအောင်ကျော် နှင့်………..။

“ဟင်း…….” ရှက်ပြုံးလေးတစ်ပွင့် ဖျပ်ခနဲပွင့်သည်။

ရှက်ပြုံးလေလား၊ ရမ္မက်ပြုံးလေလား၊ ကြောက်ပြုံးလေလား ဝေခွဲမရ….။

ဖုန်းလေးကိုထုတ်၍ မက်ဆေ့တစ်စောင်ပို့လိုက်သည်။

“ဦးကြီး……ဖြူလေး…မန္တလေး…လာနေပြီ…”

သိပ်မကြာ…..မက်ဆေ့ပြန်ရောက်လာ၏။

“ဖြူလေးရောက်တာနဲ့တွေ့ကြမယ်၊ နောက်ရက်စောင့်မနေချင်တော့ဘူး”

ဖြူလဲ့သွယ်မှာ မင်းသူဆီမက်ဆေ့ပို့ရပြန်သည်။

“ကိုရေ…သဲ ထွက်လာနေပြီနော်…သူက ဒီနေ့ပဲ တွေ့ကြမယ်တဲ့..သိလား..”

အတော်ကြာမှ မင်းသူဆီမှ စာဝင်လာ၏။

“အင်းပါ….ရောက်မှ ပြောကြမယ်လေ သဲ…”

ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ကားပေါ်တွင် မျက်လုံးလေးမှိတ်လျက်။ အိပ်စက်မရသည်က အသေအချာ။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို သက်သာလိုသက်သာငြား မျက်လုံးလေးမှတ်ထားခြင်း ဖြစ်တော့၏။

+++++++++++++++++++++

တစ်ကယ်တော့ မင်းသူ မန္တလေးရောက်နေသည်မှာ မနက်အစောကတည်းက။ သို့သော် ဟိုတယ်က နေ့ခင်း ၁၂ ကျော်မှ Checkin ဝင်၍ရသည်။

“…………….” ဟိုတယ်။ နာမည်ကြီးသည်။ ဈေးကြီးသည်။ ကျုံးနားနီးသည်။ အချက် အခြာကျသည့် နေရာ။ မန္တလေး၏ နာမည်ကြီးဟိုတယ်များထဲတွင် ထိပ်ဆုံးထဲပါလိမ့် မည်။

အခန်းတွေလည်း ကျယ်လှသည်။ လုံခြုံသည်။ ရေပူရေအေး၊ အဲကွန်း၊ Bathtub …အစစအရာရာ လိုလေသေးမရှိ။

မင်းသူ စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်ထားသည့် ဟိုတယ်။

လေးလွှာ အခန်းနံပတ် (---) အစွန်ဆုံးအခန်း။ မိမိချစ်သူလေးအား တစ်ခြားလီးဖြင့် ရက်ရက်ရောရော လိုးခွင့်ပြုမည့်အခန်းအား မင်းသူ စိတ်ကြိုက်တွေးကာ ရွေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကုတင်ကြီးကား King Size၊ Double Bed ကောင်းလှပေခြင်း၊ အိစက်ညက် ညောလှပေခြင်း။ သန့်ရှင်းတောက်ပြောင်၍ ကျယ်ဝန်းလှသည်။

ထိုအခန်းနှင့်ကပ်ရပ်အခန်းက (---)။ မင်းသူ နေမည့်အခန်း။

မင်းသူ ထိုဟိုတယ်တွင် စိတ်ကြိုက်အခန်းနှစ်ခန်းကိုယူသည်။ Checkin ဝင်သည်။

အခန်း (---) တွင် သေချာစိစစ်၍ ဈေးကြီးပေးဝယ်ထားသော Spy Camera သုံးလုံးကို နေရာချထားသည်။

တစ်လုံးကို အိပ်ယာခေါင်းရင်း ပန်းချီကားဘေးဘောင်နား မမြင်သာသောနေရာ….။

နောက်တစ်လုံးကား ကုတင်ခြေရင်း တီဗွီအောက်ခြေနား။

နောက်တစ်လုံးမှာမူ မျက်နှာကြပ်တွင်။ သေချာကြည့်သည့်တိုင် Smokey Alarm တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ အခန်းတစ်ခုလုံး အပေါ်စီးမှ မြင်ရသည့် မြင်ကွင်း။

ဓာတ်ခဲသုံး နိုင်ငံခြားဖြစ် Spy Camera အသေးစားလေးများ။

Tablet ကိုဖွင့်သည်။ ဟိုတယ်ဝိုင်ဖိုင်ကို မသုံးဘဲ၊ ဖုန်း Wifi ဖြင့် ချိတ်ဆက်သည်။

Tablet တွင် မြင်ကွင်းသုံးခုပေါ်လာသည်။

သေးငယ်သလောက် စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းလွန်းလှသည်။ ရုပ်ထွက်ကြည်လှသည်။ အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရသည်။ လှုပ်ခြင်း၊ ထစ်ခြင်း၊ မှုန်ဝါးခြင်းမရှိ။ ဈေးကလည်း မနည်း ပေးရသည်ကိုး…။

နေရာကိုစိတ်တိုင်းကျချိန်သည်။ ဟိုဟိုသည်သည်ရွှေ့သည်။ Spy Camera များကို မမြင် သာစေရန် သေချာ နေရာပြန်ချသည်။ မြင်နိုင်၊ မမြင်နိုင် အထပ်ထပ်စစ်ဆေးသည်။

သည်လောက်ဆို မိမိချစ်သူလေးအား ဟိုလူကြီးလိုးခြင်းကို တစ်ဖက်ခန်းမှ သေချာကြည့် နိုင်၊ မြင်နိုင်၊ ကြားနိုင်ချေလေပြီ။

ကုတင်အိအိစက်စက်ကြီးပေါ်ထိုင်ကြည့်၏။ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ လူက တုန်တုန်ယင်ယင် ပင် ဖြစ်ရ၏။

“အင်း…ဒီကုတင်ကြီးပေါ် သဲလေး…သူများလိုးတာခံရမှာပါလား….” အတွေးနှင့်ပင် ရင်က တဒိတ်ဒိတ်ခုန်ရ၏။ လီးကတောင်မတ်လာရ၏။ ထုလိုက်လျှင် ပြီးချေမည်။ မဖြစ် သေး သေချာအောင် လုပ်ရဦးမည်။

မိမိနေမည့်အခန်းသို့ပြန်၍ သေချာစေရန် ချိတ်ဆက်ကြည့်သည်။ မြင်ကွင်းက ကြည်လင်ပြတ်သားနေ၏။ အားလုံးအိုကေသည်။

ထိုသို့ မိမိချစ်သူအလိုးခံရသည်ကို စိစဉ်ပေးရခြင်း၊ ချောင်းကြည့်ခွင့်ရရန် စီမံနေရင်းက ပင် လီးကတောင်ရသေးသည်။ အစက ဖြူလဲ့သွယ်အား စပိုင်ကင်မရာများ တပ်၍ ကြည့် နေမည့်အကြောင်း ပြောမည်စိတ်ကူးသည်။

သို့သော်…မလွတ်မလပ် ရှက်နေမည်စိုးရိမ်သည်။ နောက်တစ်ချက်က သူ့မမြင်ကွယ်ရာ တွင် ဖြူလဲ့သွယ် မည်မျှစိတ်ထန်၍ စိတ်လွတ်လက်လွတ် အလိုးခံသည်ကို အမှန်အတိုင်း သိချင်သည်။ သည်လိုးပွဲပြီးမှ ဖြူလဲ့သွယ်ကို ပြောပြမည်စိတ်ကူးထား၏။

အားလုံးပြီးတော့ နှစ်နာထိုး လုလု။ ထိုစဉ် ဖြူလဲ့သွယ်ဆီမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။

နောက် နာရီဝက် ဝန်းကျင် မန္တလေးရောက်လိမ့်မည်။ ကားဂိတ်ထိမလိုက်ခိုင်းဘဲ လမ်းမှာ ပင် ဆင်းခိုင်းလိုက်သည်။

ရေမိုးချိုးသည်။

Hotel Reception တွင် နှစ်ခန်းလုံးစာ သော့အပ်သည်။ အခန်း (---) အား သည်နေ့ညနေတွင်ပင် ဦးအောင် ကျော်နှင့်ဒေါ်ဖြူလဲ့သွယ် အမည်ဖြင့် Checkin ဝင်မည့် အကြောင်းပြောကာ ငွေရှင်းထားလိုက်သည်။ Tip Money များများ ပေးလိုက်သည်။ အားလုံးအဆင်ပြေသည်။ ကားလေးကို မောင်း၍ ဖြူလဲ့သွယ်နှင့် ချိန်းဆိုထားသောနေရာ သို့ ထွက်လာခဲ့၏။

အခန်း(၃၁) ဆက်ရန်>>>