ဆန္ဒ (ကြိုက်ကုန်းဆရာမလေး)
Cuckold
"မြကျွန်းညို"
အခန်း (၃)
ထူးခြားဆန်းပြားသော ကာမအာရုံတွင် ဖြူလဲ့သွယ်နှင့်မင်းသူတို့ ချစ်သူနှစ်ဦး ပျော်ရွှင်မြူး စွာ ကူးခက်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်ဦးသား အဆုံးစွန်ချစ်ခဲ့လိုးခဲ့ဖူးသော်လည်း ညကကဲ့သို့ တတိယလူတစ်ဦးကို အစားထိုးမှန်း၍ ဖုန်းပြောရင်းလိုးရသည့် ခံစားချက်ကလည်း တစ် မျိုးတစ်ဘာသာ ဆန်းသစ်ထူးခြားသော ခံစားမှုကို ခံစားရသည်သာ။ နှစ်ဦးသား မရည် ရွယ်ပါဘဲ ကာမအာရုံ၏ခေါ်ဆောင်ရာသို့ တစ်စိုက်မက်မက်လိုက်ပါစီးမျောရင်း ဖွင့်မပြော သော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာကို ပွင့်လင်းစွာသိနေကြသလိုပင်။ ချစ်လိုက်ကြ ပြောလိုက်ကြ ဖြင့် တစ်ညလုံးနီးနီး ဖုန်းပြောရင်း လိုးကြသည်မှာ အာရုံအသစ်အဆန်းတွင် ပျော်မွေ့စွာ ခံစားခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ ငယ်တုန်းရွယ်တုန်း သွေးသားကောင်းတုန်းဆိုတော့ လည်း အကြိမ်ကြိမ်ပြီးသည့်နောက် အိပ်လိုက်သည်မှာ တစ်ချိုးတည်း။ ဖြူလဲ့သွယ်ဆို အင်္ကျီပင် ပြန်မဝတ်နိုင် အရည်တစိုစို ထဘီစိမ်းလေး ရင်ပေါ်လွှား၍ အိပ်လိုက်သည်မှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်…..။
“ဒေါက်….ဒေါက်…..ဒေါက်…ဆရာမ…ဆရာမ…”
တံခါးခေါက်သံနှင့်ခေါ်သံကြားသည့်တိုင် ဖြူလဲ့သွယ် တော်တော်နှင့်မနိုး၊ အိပ်မှုံစံမွှားဖြင့် ယောင်နန ဖြစ်နေသေးသည်။ အိပ်ယာပေါ်ထိုင်၍ နာရီကြည့်တော့ နေ့ခင်း ၁၁ နာရီ ကျော်ချေပြီ။
“ဆရာမ….ဆရာမ….ဆရာမ” တရစပ်အော်ခေါ်နေသည့် ကလေးမလေးအသံကိုကြား ရပြန်သည်။
“အေး..အေး…ဘယ်သူလဲကွယ်”
“သမီး တတိယတန်းက စုစုထွေးပါ ဆရာမ၊ အိမ်က ဘုန်းကြီးကျောင်းဆွမ်းချိုင့်ပို့လို့၊ ဆရာမကိုပါ လာပို့တာပါ ဆရာမ”
ဒီရွာလေးက ဒီလိုပင်။ ဖြူလဲ့သွယ်တို့ ဆရာ၊ဆရာမတွေကို လေးစားချစ်ခင်ကြသည်။ ဦးစားပေးကြသည်။ အမြဲလိုလို ဟိုအိမ်သည်အိမ်မှ တစ်ခုခု လာပို့ပေးကြသည်။ ကလေး မလေဆိုတော့လည်း ဆံပင်ကိုလက်ဖြင့်သပ်၊ ကျောင်းစိမ်းလုံခြည်ကို ရင်ရှား၍ ထွေထွေ ထူးထူး ပြင်မနေဘဲ တံခါးဖွင့်၍ ယူလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ သမီးအဖေအမေတို့ကို ပြောလိုက်နော်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာမ၊ သမီးချိုင့်ကို ညနေမှ ပြန်လာယူပါမယ် ဆရာမ၊ အခုပြန်လိုက်ဦး မယ်၊ သမီးသူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ကစားနေလို့ပါဆရာမ”
ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဒါကြောင့်မို့ သည်ကလေး သူမနိုးမချင်း တကြော်ကြော်အော်ခေါ်နေသည်ကိုး။ အဆော့မက်သည့် အရွယ်မို့ပေလား။ စတီးချိုင့် လေးကိုဆွဲ၍ တံခါးပိတ်မည်အပြု။
“ဗျို့..ဆရာမလေး….”
ခေါ်သံကြောင့် ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်တော့ ကျောင်းဘေးအိမ်နားက ဦအောင်ကျော် ကို ကွမ်းဝါးရင်း အပြေးလေးလျှောက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဦးအောင်ကျော်က အသက် ၅၀ ကျော် မုဆိုးဖိုကြီး၊ တစ်ကိုယ်ရေတစ်ကာယသမား၊ တောသူတောင်သား ရိုးရိုးအေးအေးနေပြီး ကျောင်းနံ ဘေးတွင်နေသည့်အလျှောက် ပေါင်းနှုတ်မြေရှင်းမှစ၍ ဟိုဟို သည်သည် ကျောင်းကိစ္စ၊ ဆရာ/ဆရာမတို့ ကိစ္စများကို အမြဲလိုကူညီပေးနေသူ။ သည်တော့ ဆရာမလေးဖြူလဲ့ သွယ် တံခါးမပိတ်တော့ဘဲ စောင့်နေလိုက်၏။
“ရှိမှ ရှိပါ့မလားလို့ ဆရာမလေးရာ၊ လယ်ထဲမာ ငါးခူတွေ လတ်လတ်ဆက်ဆက်ရတာ၊ ဆရာမလေး စားစေချင်လွန်းလို့ဗျာ၊ ရော့ ရော့ ဆရာမလေး”
ပြောပြောဆိုဆို နှီးကြောဖြင့်သီလာသော ငါးတတွဲကို လှမ်းပေး၏။ ဖြူလဲ့သွယ်လည်း လူကြီးပဲလေ စောင့်ခိုင်းရမှာ အားနာပါတယ်၊ နောက်ပြီး သိနေ ကူညီပေးနေကြ လူပဲ ဆိုသည့် အတွေးဖြင့် စတီးချိုင့်လေးကို ရင်ဘက်ရှေ့ကွယ်၍
“ဟုတ်..ဟုတ် ဦးကြီးအောင်ကျော်၊ ကျေးဇူးနော်”
ဦးအောင်ကျော် အံအားသင့်စွာ ဆရာမလေးဖြူလဲ့သွယ်ကို ငေးကြည့်မိသည်။ နံမည်နှင့် လိုက်သော ဖြူဖြူလှလှ၊ သွယ်သွယ်တင်းတင်းရှိလှသော ကိုယ်လုံးလေး၊ ထဘီအစိမ်း လေးရင်ရှား၍ စတီးချိုင့်လေးဖြင့်ကာထားပုံက အသည်းယား၊ အူလှိုင်ရင်ခုန်စရာ။ ထို့အ ပြင် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးကတည်းက မရတော့သည့်အနံ့တစ်ခု၊ မှတ်မှတ်ရရ လွန်ခဲ့ သောဆယ်နှစ်က မိန်းမဖြစ်သူ ရုတ်တရက်ဆုံပါးကတည်းက မရတော့သည့် အနံ့တစ်မျိုး၊
အချစ်ရည်ဆိုသောရနံ့၊ ဦးအောင်ကျော်နှာခေါင်းဖြင့် သေချာအနံ့ခံကြည့်သည်။သေချာပြီ ဒါဆို ဆရာမလေး….တွေမိသည်နှင့်ပေါင်ကြားက တင်းမာလာရသည်။
“ပေးလေ၊ ဦးကြီးအောင်ကျော်၊ ရေချိုးမလို့ လုပ်နေတာ” ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ် ခပ်ဆတ်ဆတ်ဖြင့် အရှက်ပြေ ပြောလိုက်သည်။ ဖိုမဆိုတော့ သည်လောက်တော့ သိသည်လေ။
“ဟုတ်..ဟုတ် ဆရာမလေး” ဦးအောင်ကျော် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ငါးတွဲကိုလှမ်းပေး လိုက်သည်။ ဖြူလဲ့သွယ်ယူ၍ တံခါးပိတ်မည်အလုပ် လှုပ်ရှားမှုကြောင့်ထင်သည် ငါးတို့က တဖျပ်ဖျပ်လူးခါကုန်ကြ၏။
“အ..မ…လေး…. ….ပ…လုတ်…တုတ်… စောက်”
ဆရာမလေးဖြူလဲ့သွယ် အလန့်တကြားဖြစ်သွားရသည်။ ပါးစပ်ကယောင်ယမ်းထွက် သလို၊ ငါးတွဲကလည်း လွှတ်ကျသွားရသည်။ စတီးချိုင့်ကလည်းလွတ်၍ ချိုင့်အနားနှင့် ရင်လျှားထားသော ထဘီစိမ်းလေး ချိတ်ကာ ကွင်းလုံးကျွတ်ကျသွားရသည်။
ဖြူဖွေးသော ကိုယ်လုံး၊ ပြေပြစ်သော အချိုးအဆစ်၊
လက်သီးဆုပ်ကျော်ခန့် နို့လုံးလုံးလေး၊ နို့အုံသားလေးတွေက လက်ညှစ်ရာ အစင်းရာတို့က ထင်ထင်ရှားရှား။ နိူ့သီးလေးတွေက စူစူထွားထွား…။
ဝမ်းဗိုက်သာ ဖြူပုံ့ပုံ့လေး….၊ ချက်လေးက ထင်းထင်း၊
ထိပ်စုစုလေးသာရှိသော စောက်ပက်မွှေးလေး၊ ပေါင်ကြားက ဖောင်းစစ စောက်ပက်လေး က မသဲမကွဲ …/
ရုပ်ရှင်အနှေးပြကွတ်တွေလို တစ်ခုခြင်း၊ တစ်ချပ်ခြင်း…ဦးအောင်ကျော် ကျောက်ရုပ်ကြီး လို မလှုပ်မယှက် ငေးကြည့်နေဆဲ။
“ဟင့်…ငါး… ငါး အ ရှင်တွေ…ကြောက်….တယ်”
ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ် အဖြစ်အပျက်တွေ သတိမထားမိ ကြောက်စိတ်တွေကြီးစိုးကာ မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်၍ ခုန်ဆွခုန်ဆွလေး ဖြစ်နေရသည်။ သည်တော့ အလိုက်ကမ်း ဆိုးမသိသော နို့ လုံးလေး နှစ်လုံးက အိပဲ့အိပဲ့လှုပ်လာရသည်။ ပေါင်ကြားမှ စောက်ပက် လေးက မမြင်ဝံ့၊ မြင်ဝံ့။ မပြူး တပြူး…ဦးအောင်ကျော် တစ်ခဏမျှ အသက်မဲ့သွားရသည်။ မျက်တောင်မခက်မိ။ အတော်ကြာမှ
“ဆ ဆ..ရာ….မ…ဟို…ဟို ထဘီ…..ကျွတ်….”
ဦးအောင်ကျော် လက်ညှိုးထိုးပြသော အောက်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်မိတော့မှ မိမွေးတိုင်း၊ ဖမွေးတိုင်း ဖြစ်နေသော မိမိ ကိုယ်ကိုမြင်ရသည်။ ဟင်…. နို့အုံကညှစ်ထားသည့် အစင်းရာတွေ…လက်ဖြင့်ကွယ်လိုက်သည်။ ပေါင်တံလေးကို စေ့လိုက်မိသည်။ အလို အလျောက်တုံ့ပြန်မှု။ အို…စောက်ပက်မွှေးလေးတွေ ပုံဖော်ရိတ်ထားတာ မြင်တော့မှာပဲ..အတွေးက နို့ဆီမှ ဖုံးအုပ်ထားသော လက်တွေကို စောက်ပက်လေးပေါ် ရောက်စေသည်။ နို့တွေကို ဖွင့်ပြလိုက်မိသလိုပင်၊ ဟင့်….ဦးအောင်ကျော်ကိုကြည့်လိုက် တော့ အကြည့်တွေက စူးစူးရဲရဲ၊ လုပ်မိလုပ်ရာ ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ အိုး… ဒူးလောက်ထိ တို တိုဝတ်လာသော ပုဆိုးက လယ်ထဲရေစပ်စပ် ငါးဆင်းဖမ်းလာတော့ ခပ်စိုစို ခပ်ကပ်ကပ် အပေါ်ပိုင်းစွပ်ကျယ်ကို ခေါင်းပေါင်းထားသော ခပ်ညိုညိုတောင့်တောင့် အညာသားတောသားကြီး၏ ပေါင်နှစ်ချောင်းကြားမှ ငေါငေါထနေသည့် လီးချောင်ကြီးက ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ် မျက်နှာနှင့် တစ်တန်းတည်း…။
“ဆရာမလေး…ကန်တော့ ကန်တော့.. ရော့ ရော့ ထဘီဝတ်ဦး..”
ဦးအောင်ကျော်က ဖြူလဲ့သွယ်ခြေရင်းပုံနေသော ထဘီစိမ်းလေးကိုကောတ်ယူပေး သည်။ ဦးအောင်ကျော်လက်တွေက ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်၏ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော တင်ပါးလေးကို ထိမိသည်။ နှစ်ဦးသား တုန်ကနဲ…။
ဦးအောင်ကျော်တစ်ယောက် ထဘီကောတ်မ၍ ပေးရင်း ထဘီမှ လက်တွင်ပေလာသည့် အရည်တစ်ချို့ကို မသိမသာနမ်းမိသည်။ မလွဲတော့,..ဆရာမလေးတစ်ယောက်တည်း အရည်ထွက်အောင် လုပ်နေသည်ပင်၊ ပြုံးလိုက်မိသည်။
“ဘာပြုံးတာလဲ…လူကို ငါးအရှင်တွေနဲ့ခြောက်တယ်၊ အဲဒါ ငါးကပေတဲ့ အရည်တွေ”
ဖြူလဲ့သွယ် ရှက်ရှက်ဖြင့် အော်မိသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်..မရှက်ပါနဲ့ ဆရာမလေးရာ၊ ကျုပ် ဘာမှ မမြင်ပါဘူး… ငါးအရည်တွေကလည်း ချောကျိပြီးမွှေးသလိုလိုနော်၊ ကဲပါလေခနနေ ငါးတွေကိုင်ပေး ပြီးမှ လာပေးမယ်၊ ဆရာမလေးလည်း လုပ်စရာရှိတာပြီးအောင်လုပ်ပါ အအေး မိ နေပါ မယ် … ထ..ထ ဆရာမလေး”
ခြေရင်းတွင် ကျနေသော ငါးတွဲကို လှမ်းယူသည်။ ပုခုံးသားစိုင်လေးကို ဆုပ်မ၍ ထူသည်။ ဆရာမလေးဖြူလဲ့သွယ် တွန့်သွားရသည်။ ငြင်းတော့ မငြင်းမိ၊ ဆွံ့အနေမိသည်။ ဦးအောင်ကျော်အပြောတွေက တစ်စုံတစ်ခုကို သေသေချာချာသိနေသလိုလို၊ အရှက် တွေလည်း ကွဲလှပါပြီလေ။
ရင်အုပ်တွေက ကြေးနီညိုရောင် တင်းတင်းရင်းရင်း။ အဆိုးဆုံးက ပေါင်ကြားမှ ငေါထွက် နေသည့် အချောင်းကြီးက ရေစိုလုံချည်နှင့်ကပ်နေ၍ လမ်းလျှောက်တိုင်း ငေါငေါ ယမ်းယမ်း တောင်နေခြင်းက သိသိသာသာ။ ခဏနေပြန်လာပေးမည်ပြောသွားသည်။
ဆရာမလေးဖြူလဲ့သွယ် ခံစားချက်ရောင်စုံ၊ စိတ်ရောင်စုံဖြင့် လေးပင့်စွာထလိုက်မိသည်။ ဟော ..စောက်ပက်အတွင်းသားလေးက စူးစူးစစ်စစ်ဖြင့် အရည်လေးတွေ စိမ့်စိုနေပါလား။
...............................အပိုင်း(၄) ဆက်ရန်
Comments
Post a Comment