ဆန္ဒ (ကြိုက်ကုန်းဆရာမလေး)
Cuckold
"မြကျွန်းညို"
အခန်း (၂၇)
အညာနွေက ပူလှသော်လည်း ဖြူလဲ့သွယ်အိမ်ရှေ့ တမာပင်ရိပ်ကား အေးမြလှသည်။ ထို တမာပင်ရိပ်တွင် ဦးအောင်ကျော်ကား ဆေးပြင်းလိပ်ခဲရင်း စာသင်ခုံများပြင်နေသည်။
ထိုသို့ပြင်နေရင်းပင် အနားတွင်ထိုင်နေသော ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်အား သူလိုးခဲ့သော အမျိုးသမီးများအကြောင်း ပြောပြသည်။ တစ်ခွသော၊ ပက်စက်သော တဏှာထစရာ၊ လိုးဆော်ခဲ့ပုံများကို ပြောပြသည်။ နံဘေးမှကြည့်လျှင်တော့ စာသင်ခုံပြင်ရင်း စကားစ မြည်ပြောဆိုနေဟန်။
ဖြူလဲ့သွယ်မှာ အင်္ကျီထဲတွင် လီးရည်အရွှဲသား၊ စောက်ပက်လေးမှ စောက်ရည်အရွှဲသား ဖြင့် လိုးခြင်း၊ ဆော်ခြင်း၊ လီးစုပ်ခြင်း များတွင် စိတ်ပါလက်ပါနားထောင်မိသည်။ သိလို သည်များကို ပြန်မေးသည်။
ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကိုလည်း ကြည့်ရသေးသည်။ လူရိပ်လူခြေမြင်က အိမ်ထဲသို့ ယောင်လည်လည် ပြန်ဝင်ရသေး၏။ သို့မဟုတ်က လီးရည်နံ့တွေ ရချေမည်။
လူသူပြတ်က ဦးအောင်ကျော် လက်ကမြင်းသည့်ဒဏ်ကို ခံရသေးသည်။ ရံဖန်ရံခါ ဖင်ကိုင်ခံရသည်။ နို့ဆွဲခံရသည်။ စောက်ပက်အနှိုက်ခံရသေး၏။
“ဖြူလေးကကွာ…စောက်ရည်တွေ စိုနစ်နေတာပဲ၊ ဦးကြီးလိုးခဲ့တဲ့ မိန်းမတွေအကြောင်း နားထောင်ရင်း လီးဆာနေတာလားကွ…ဟေ”
“ဟင်…ဟုတ်…ဟုတ်.တယ်…ဖြူလေး စိတ်တွေ အရမ်းဖြစ်နေတာ…ဦးကြီးက…အရမ်း စိတ်ထအောင် လုပ်တတ်တယ်ကွာ….ဖြူလေး မနေနိုင်တော့ဘူး..သိလား…”
“အင်း…ဖြူလေးရာ…ကျုပ်က အခုလိုးမယ်ဆို ဖြူလေးခံမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်၊ ဒါပေ မယ့် ဖြူလေး စိတ်ရှင်းအောင် ဆေးစစ်ပြီးမှ လိုးကြတာပေါ့၊ အဲဒီကြ အသေလိုးပေး မယ်၊ ဖြူလေး ခံဖို့ရာသာ အားမွေးထား”
“ဟီး….အဲဒီခါကျ ညှာလိုးပေးပါ ဦးကြီးရယ်၊ ဖြူလေးကလေ လေပဲရှိတာ…ဦးကြီးဟာ ကြီးကို ကြောက်တယ်…သိလား”
“ဟား…ဟား…အင်းပါ ဖြူလေးရ၊ ဖြူလေးလည်း ရည်းစားက လိုးတာခံဖူးသားပဲ၊ မကြောက်ပါနဲ့ကွ”
“မတူဘူး ဦးကြီးရ….သူ့ဟာက သေးသေးလေး…ဦးကြီးဟာက….အကြီးကြီး..”
“ဟုတ်လား..အဲဒီ အကြီးကြီးနဲ့ ဖြူလေးကို အသေလိုးခွဲပစ်မယ်ကွာ”
“ဟာ…ကွာ….ကြောက်ပါတယ်ဆို….ဦးကြီးနော်”
“ကြောက်ပဲ ကြောက်တာလား…..မခံချင်ဘူးလားကွ”
“ဟိ….နှစ်မျိုးလုံးပဲ”
“ဟား…ဟား.. စိတ်ချ ကျုပ်လိုးပြီးရင် ဖြူလေး စောက်ပက်ကျယ်နေမှာ၊ ဖြူလေးရည်းစားလိုးရင် ချောင်နေမှာ၊ ဖြူလေး ခံရတာ အားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး.”
“အင်း…ဟုတ်တယ်နော်…ဦးကြီး…ဖြူလေး အလိုးခံထားတာ သိနေမှာပေါ့နော်”
“အင်းပေါ့….သိမှာပေါ့ကွ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား ဖြူလေး၊ ကျုပ်အလိုးမခံချင်တော့ရင်လည်း ရပါတယ်၊ အဲ…အလိုးခံမယ်ဆိုရင်တော့ ကျုပ်က အားရပါးရ လိုးမှာပဲ၊ ဖြူလေး စောက်ပက်တွေပြဲ၊ နို့တွေကြီး ရွဲပြဲနေအောင် သမမှာ”
“ဟင်…ဦးကြီးပဲ ခံချင်အောင် အမျိုးမျိုးကလိထားပြီးမှ မလိုးဘဲတော့ မနေပါနဲ့၊ သူအဆင်ပြေအောင် ဖြူလေးကြည့်ပြောပါ့မယ်၊ အရမ်း သိသာနေရင်လည်း ဖြူလေး သူနဲ့မနေဘူးလေ…နော်”
ဖြူလဲ့သွယ်မှာ အလိုးမခံရမည့်အရေး စိုးရိမ်စိတ်လေးနှင့် ကပြာကယာပြောမိသည်။
“အင်းပါ… ကျုပ်လိုးလို့ ဖြူလေးတို့ အချင်းချင်း ကတောတ်ကဆ မဖြစ်စေချင်တာပါပဲ”
“ဟုတ်၊ စိတ်ချပါ…ဦးကြီးရဲ့၊ ဖြူလေး ရှုးပေါက်သွားဦးမယ်နော်…”
“အင်း…သွားလေ”
ဖြူလဲ့သွယ် ထသည်။ ဖင်နေရာတွင် ကွက်စိုနေသည် ဖြစ်ရာ ထဘီပြင်ဝတ်ရင်း အိမ်ထဲ သို့ သွား၏။
ဦးအောင်ကျော်က နောက်မှထ လိုက်လာသည်။
“ဟင်..ဘာလို လို့လည်း ဦးကြီး”
“မလိုပါဘူး၊ ဖြူလေး သေးပေါက်တာ လိုက်ကြည့်မလို့လေ”
“အာ…..”
ဖြူလဲ့သွယ် ခြေလှမ်းပင် မှားရသည်။
“အဲလိုကြီးကြည့်နေရင် ဖြူလေး မပေါက်တတ်ဘူးလေ…နော်”
ငြင်းသော်လည်းမရ။
ဆောင့်အောင့်အောင့်လေး လမ်းအလျှောက်
“ဖျန်း…”
ဖျန်းခနဲ ဖင်ရိုက်ခံရ၏။
“အား…..ဦးကြီးနော်….ဖြူလေး…အနိုင်ကျင့်တာ….”
ဖင်လေးလိမ်ကျစ်ရှုံ့ရသည်။ မျက်စောင်းလှည့်ထိုး ကာ စူပုတ်ပုတ်လေး ပြောမိသည်တွင် နို့နှစ်လုံးကို ဆွဲညှစ်ခံရသည်။
“အီး..ကျစ်..အင့်..အ..အ ဟင့်….နာတယ်ဆို…ရှီး…..အ..အာ့”
အနယ်ခံရသည်။ ဘော်လီနှင့်အင်္ကျီခံနေသည့်တိုင် နို့သီးထိပ်ကို အဆိတ်ခံရသည်။
“အင့်…အ..မေ့…အာ့…ဦး…ရယ်..ဟင့်…ကြည့်….ကြည့်….နော်”
ထိုသို့ပြောမှ နို့ညှစ်၊ နို့ဆိတ်ခံရခြင်းမှ လွတ်တော့သည်။ နို့အစုံက ကျိန်းစပ်နေသလို ကာမစိတ်ကလည်း ရှိန်းတိမ်းဖိန်းတိမ်း တတ်တော့သည်။
ဒီလူကြီးရှေ့ ထဘီလှန် သေးပေါက်ရမည့် အဖြစ်..က။
မတတ်နိုင်။ ကုန်စရာလည်း အရှက်ကမရှိတော့။ မိမိစောက်ပက်၊ နို့၊ ဖင် နေရာလပ်မကျန် ချွတ်ပြရ၊ အကိုင်ခံရ၊ အကြိမ်ကြိမ်ပြီးအောင် အနှိုက်ပွတ် ခံရပြီးချေပြီ။ မိမိမျက်နှာ၊ နို့ တွင် ပင် လီးရည်ဖျန်းခံရပြီးချေပြီ မဟုတ်ပါလား….။
ဖြူလဲ့သွယ် အိမ်သာထဲဝင်သည်။ ထဘီကိုမသည်။ ပင်တီကိုချွတ်သည်။ အိမ်သာတံခါးဝမှ ရပ်ကြည့် နေသော ဦးအောင်ကျော်ကို ရီဝေစွာကြည့်သည်။
ထိုင်ချသည်။ ဖောင်းတင်းနေသောစောက်ပက်က ပြူးထွက်သည်။
“ဟင့်..သူများ သေးပေါက်တာကို…ရှက်ပါတယ်ဆိုတာ…”
ဖြူလဲ့သွယ် တုန်တုန်ယင်ယင်လေးပြောမိသည်။ ရှက်စိတ်တစ်ဝက် ရမ္မက်စိတ်တစ်ဝက်။ မျက်နှာလေးကလည်း ရဲရဲလေး….။
“ဟင့်..အင့်”
ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေရသည်ဖြစ်ရာ ပေါင်နှစ်လုံးကြား စောက်ပက်လေးက အပြူးသား။ စောက်ပက်လေး လှုပ်ရွလာသည်။
“ရှီး…” သေးရည်လေးအချို့စောက်ပက်မှ စီးထွက်သည်။ စောက်ရည်ရောသော သေးနံ့ကား ခပ်စူးစူးလေး…။
“ရပ်….ရပ်လိုက် ဖြူလေး…”
ဦးအောင်ကျော်စကားအဆုံးတွင် ဖြူလဲ့သွယ် စောက်ပက်လေးကို တင်းအောင်ရှံ့ကာ သေးပေါက်ခြင်းကို ရပ်ရသည်။
“ဟင်…ဘာလို့လဲ….ဦး…ကြီး…ဟင်…မ…မ..ရ…ပေါက်….ရင်း တန်း….လန်း….ကြီး”
အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိန်းထားရာမှ လွတ်လပ်စွာ သေးပေါက်ပြရခြင်းတွင် သာ ယာနေသော ဖြူလဲ့သွယ်မှာ မျက်လုံးလေး မှိတ်၍ သေးပေါက်ရာမှ မော်၍ ကြည့်ရင်း မေး သည်။
“ထ…ဖြူလေး”
“ဟုတ်…မြန်…မြန်…..ထွက်…တော့….မှာ”
“ခြေနှစ်ဖက်ပူးလိုက်….”
အိမ်သာခြေနင်းကြွေခုံတစ်ဖက်စီတွင် ကားကားလေးရပ်နေရာမှ ညာခြေနင်းခုံပေါ် သို့ ဖြူလဲ့သွယ် ခြေစုံရပ်နေရသည်။ ခြေသလုံးအလယ်တွင်တော့ ပင်တီအဖြူရောင် စိုစိုလေး က ကပိုကရို။
စောက်ပက်က ပေါင်နှစ်ဖက်ကြားညှပ်နေရ၏။
“ရပြီ…သေးပေါက်ချတော့”
ဖြူလဲ့သွယ် စကားပြန်မပြောနိုင်။ အောင့်တင်းနေသော ဆီးအိမ်ကိုလျှော့လိုက်သည်။ တင်းထားသော စောက်ပက်ကြွက်သားများကို လျှော့ချလိုက်သည်။
သေးရည်တွေက စောက်ပက်မှ တရှီးရှီးစီးထွက်သည်။ ပူနွေးစိုစွတ်သော ခံစားမှုက စောက်ပက်အုံအနှံ့၊ ပေါင်တစ်လျှောက်၊ ပင်တီလေးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ခြေထောက် အစုံထိ… .။
“ဟင်း….ဦး….ကြီး…ရယ်..ကောင်း….တယ်….အင့်…အ.”
ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ဦးအောင်ကျော်နှင့်တွေ့မှ သေးပေါက်ရခြင်းကိုပင် ကာမအရသာတစ်ခုသဖွယ် ခံစားရတော့၏။
သေးနံ့စူးစူးက ထောင်းထောင်းထနေတော့သည်။
လွတ်လပ်စွာပေါက်ခွင့်မရဘဲ၊ စောက်ပက်လေးကို ပေါင်ဖြင့်ညှပ်ရင်း ပေါက်ရသည် ဖြစ်ရာ အချိန်အတော်ကြာ၏။ တစ်နည်းပြောရလျှင် ဦးအောင်ကျော်ရှေ့ ထဘီကို လက်နှစ် ဖက် ဖြင့်မ၍ စောက်ပက်လှန်ပြရင်း သေးတစိစိပေါက်ရသည်မှာ အတော်ပင်ကြာ၏။
“အင့်…အင့်..”
ဖြူလဲ့သွယ် ပါးစပ်မှ ညှစ်သံတိုးတိုးလေး ထွက်လာသည်။
ဆီးအိမ်လေး လှုပ်လှုပ်သွားရသည်။ ဝမ်းဗိုက်လေး လှုပ်သည်။ မျက်လုံးလေး ပွင့်လာသည်။
“သေးညှစ်လို့…ပြီးပြီလား ဖြူလေး”
အရာရာကို အသေးစိတ်ကျကျ သိနေသော ဦးအောင်ကျော်ပင် ဖြစ်တော့၏။
“ဟုတ်…”
“ပင်တီ ပြန်ဝတ်တော့…”
“ဟင်…ဆေး…ဆေး…ဦးမယ်လေ….ဖြူလေး….သေးတွေ ပေ…နေ…တာ…လေ”
ဖြူလဲ့သွယ် ကပျာကယာပြောသည်။
“ဖြူလေးရ… ဦးကြီးက .ဖြူလေးကို မလိုးခင်ကြားထဲမှာ ညစ်ပတ်မလေး ဖြစ်နေစေ ချင်တယ်ကွာ၊ ဖြူလေးသဘောပါ…ဖြူလေး မနေတတ်လို့ ဆေးချင်တယ်ဆို ဆေးလေ”
“ဖြူ…ဖြူလေး….သေးတွေပေပြီး…သေးနံ့တွေရနေမှာ…အဲလိုနေရမှာလား…ဟင်”
“အင်းပေါ့ကွ…အိမ်အပြင်တော့ မထွက်ရဘူးပေါ့ကွာ…အိမ်ထဲမှာပဲနေရမှာပါ၊ ဘယ်သူ မှ မသိပါဘူး ဖြူလေးရ၊ ..ခွေးမလေးလေ သေးလေးတွေ ပေပြီးတော့လေ… လိမ္မာသားနဲ့ကွာ”
ဦးအောင်ကျော်က အပျော့ဆွဲလေး ပြော၏။
“ဟင့်….ဖြူ…ဖြူလေးက….ခွေး…ခွေး…မလေး..မဟုတ်ပါ..ဘူးဆို…ဟွန့်...ဘယ်ချိန်ထိ နေရ…မှာလည်း..ဖြူလေးရှက်…တယ်၊ နေရမှာလား…ဟင်”
“အိုး….လိမ္မာလိုက်တာကွာ…. ဦးကြီးကကွာ ဖြူလေး နို့တွေပေါ် လရည်လူး…၊ သေးတွေ လူးပြီး တကယ့် ညစ်တီးညစ်ပတ်ဆန်ဆန်လေး၊ ဖာဆန်ဆန် အပျက်မဆန်ဆန်လေးခံ စားနေ စေချင်တယ်…ဖြူလေးက အဲလို မခံစားချင်ဘူးလားကွာ”
“ဦး…ကြီး..ရယ်….ဟင့် စိတ်တွေအရမ်းဖြစ်နေပြီကွာ….ဖြူ..ဖြူ…လေးက…ဖာ..ဖာ… ဖာသည် မ… လေး.. လို ဖြစ်နေတာ လား..ဟင်”
တုန်ရီလှိုက်မောစွာ ပြောနေသော ဖြူလဲ့သွယ်လေသံလေးမှာ အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့။
“တူတာ မဟုတ်ဘူး ဖြူလေးရ…တကယ့်ဖာသည်မလေးဖြစ်နေတာ…ဖာသည်မ ဆရာမလေးပေါ့ ဖြူလေးရာ…”
“ဟင့်….ဦး ရယ်…စကားကြီးက ကြမ်း..လိုက်တာ”
“ဖာသည်မဆိုပေမယ့်… ကျုပ်တစ်ယောက်တည်းရဲ့ ဖာသည်မလေးပေါ့၊ ရွာက တစ်ခြားသူတွေ အတွက် ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်၊ ဖြူလေးချစ်သူအတွက်တော့ ချစ်စရာ ဖြူလဲ့သွယ် လေးပေါ့၊ ကျုပ်အတွက်ကျတော့ ဖာသည်ဆရာမ ဖြူလေးပေါ့….ကွ… ဟုတ်..လား…”
“ဟင့်…ဟင့်……မ….မ…သိ တော့…ဘူး…..”
ဖြူလဲ့သွယ်မှာ စောက်ပက်လေးက အဆမတန်ယားယံရွထလာရ၏။ ထိုသို့ ဖာသည်မ လို တစ်မျိုး၊ ခွေးမလေးလို တစ်ဖုံ အမျိုးမျိုးအစုံစုံ ပြောဆိုခံရခြင်းကပင် သူမတူသော တဏှာ စိတ်ကို ထကြွစေသည်ပင်။
“ဟော..ဖြူလေးကရှက်နေတာလား…မရှက်ပါနဲ့ကွာ..ကဲ..ကဲ..ဦးကြီးရဲ့ ဖာသည်မလေး ဖြစ်ချင်ရင် ဟိုဘက်လှည့်ပြီး ဖင်ကုန်းစမ်း ဖြူလေးရာ..”
ဦးအောင်ကျော်က ပိုင်နိုင်စွာပြောသည်။
“ဟင်…ဟင့်….ဟင့်…”
အသိစိတ်က တတ်စွမ်းသမျှ ငြင်းဆန်သည်။ သို့သော်
မသိစိတ်က အနိုင်ယူသည်။
ထန်လွန်းသော ရမ္မက်က စေခိုင်းသည်။
ယားရွသော စောက်ပက်လေးက တွန်းအားပေးသည်။
ဆိုတော့ ဖြူလဲ့သွယ်မှာ အိမ်သာထဲတွင် ဦးအောင်ကျော်ကို ကျောပေးကာ ဖင်ကုန်းပြ မိတော့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဦးအောင်ကျော်၏ ဖာသည်မလေး ဖြစ်လိုပါသည့် သဘော။
စောက်ပက်က တဆစ်ဆစ်ယားသလို၊ စောက်ရည်တွေက တစိစိထွက်ရသည်။
“လိမ္မာလိုက်တဲ့ ဖာသည်မလေးကွာ…တော်.. လက်နှစ်ဖက်က ဖင်ကိုဖြဲပြီး ဖင်ပေါက်နဲ့ စောက်ပက် ကို သေချာမြင်အောင်ပြစမ်းကွာ”
“ဟင့်…ဦး..ဦး…ရာ….ထန်..လိုက်တာ…ကွာ…ကျစ်”
ဦးအောင်ကျော်စကား တသွေမသိမ်းလိုက်လုပ်နေရခြင်းကပင် အလိုးခံစိတ် ပြင်းပြင်းပြပြ ဖြစ်ရသည်။
ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ် မှာတော့ ထဘီလှန် ဖင်ကုန်း၍ ကိုယ့်ဖင်ကိုယ်ဖြဲ၊ ကိုယ့်စောက်ပက်ကိုဖြဲ ပြရသည့် ဖာသည်မလေးပမာ။
“တောတ်…ဖြူလေးရာ…ဖာသည်မလေးသာဆိုတယ်…လှလိုက်တဲ့ဖင်၊ ဖောင်းလိုက်တဲ့ စောက်ပက်လေး…ဖာလိုးလိုးပစ်ရမယ်…လီး…ကွာ…ဟင်း.”
ဦးအောင်ကျော် အသံကား ကြိတ်မနိုင်ခဲမရ၊ တောတ်တခေါက်ခေါက်ဖြင့် ကြုံးဝါးသည်။ ဖြူလဲ့သွယ်မှာတော့ အသည်းတင်မက ဖင်ပေါက်လည်းယားရသည်။ စောက်ပက် ကလည်း ရွရသည်မှာ ဖင်ဝလေးရှုံ့ပွပွ၊ စောက်ပက်လေးဟစိစိ …။
“ဟုတ်လား…ဖြူလေးက ဆရာမဖာသည်လေးမလား..ဟန်….”
“အ..ဟင့်..ဟုတ်…ဟုတ်…တယ်….ဖြူ…ဖြူလေးက…..ဖာ…ဖာသည်မလေး…ဆ..ဆ ရာမ…မ…ဖာသည်မလေးပါ ရှင့်…ဟင့်…ဦး….ကြီး….ရဲ့ ဖာသည်မလေးပါရှင့်. အာ့.. ဖြူ…လေး…က…ဖာသည်မလေး…..ပါ….”
မသိတော့…ဖြူလဲ့သွယ် မသိတော့….။ ဘာလို့များ ဖာသည်မလေးဟု ထပ်ကာတလဲလဲ ပြောဆိုမိသည် မသိတော့။ သေချာသိသည်ကတော့ ထိုသို့ ဖာသည်မလေးပါဟု ပြောလိုက်သည့်အခါတိုင်း စောက်ပက်လေးက တဆစ်ဆစ်ဖြစ်ကာ စောက်ရည်နှစ်တို့ တစိစိထွက်ရခြင်းပင်။
အရသာရှိလှသည်။ ပြောမပြတတ်အောင် ခံစား၍ကောင်းလှသည်။
ဖြစ်ပါစေတော့…။ ဖာသည်မလေး ဖြစ်ပါစေတော့။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ချက်ခြင်းပင် ဖာသည် မလေး ဖြစ်ကာ ဦးအောင်ကျော်အလိုးကို ခံချင်နေရပြီ မဟုတ်ပါလား….။
အခန်း(၂၈) ဆက်ရန်>>>
Comments
Post a Comment