ဆန္ဒ (ကြိုက်ကုန်းဆရာမလေး)
Cuckold
"မြကျွန်းညို"
အခန်း (၂၃)
“ဒုန်း…ထုပ်….ဒုန်း…” သံရိုက်သံ၊ သစ်သားလွှဖြတ်သံများကြောင့် ဖြူလဲ့သွယ် အိပ်ယာမှ နိုးလာခဲ့သည်။ နာရီကို ကြည့်မိတော့ မနက် ခြောက်နာရီ ထိုးလုထိုးခင်။ မထသေးဘဲ လှဲကာ ပျင်းကြောဆန့် နေမိသေးသည်။ ဖုန်းကိုကြည့်တော့ မင်းသူဆီမှ မက်ဆေ့…။ “ချစ်တယ်နော် အခြေအနေပြောပြ..ဦး သဲလေး” မက်ဆေ့များကိုကြည့်ရင်း ဖြူလဲ့သွယ် ပြုံးမိသည်။ ကို့ကိုတော့ မထိတထိ စ ရပေဦးမည်။ “ဟွင့်…ဘာလဲကွာ…သဲထက် ကိုကပိုပြီး တတ်ကြွနေတာလားကွာ…အရူးကြီး ဟွန့် သူ့မယားကို သူများပေးလိုးဖို့ တောတော်ဖြစ်နေ” မင်းသူဆီ မက်ဆေ့ပို့ရင်း ပြတင်းတံခါးကို ဖွင့်ကြည့်တော့ တမာပင်ရိပ်အောက်တွင် စာသင်ခုံများကို ပြင်ဆင်နေ သော ဦးအောင်ကျော်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ “တီ…..တီ…..တီ…” မင်းသူဆီမှ ဖုန်းခေါ်သံ။ “ဟဲလို…ကို…. ….ဟိ…” “ဟားဟား….သဲမက်ဆေ့ရလို့ကွ ထပြီလား အိတ်ပုတ်လေးရ….” “ထပြီကိုရေ….ဟိုလူကြီးပေါ့ တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ခုံတွေပြင်နေလို့ သဲနိုးလာတာလေ” “ဟုတ်လား…အင်းလေ ကို့ချစ်သူလေး အိပ်နေတာ နှောင့်ယှက်တယ်ကွာ” “အမလေးကိုရယ်….အခုမှနှောင့်ယှက်တာမဟုတ်ဘူး သိလား…အိပ်မက်ထဲထိ လာနှောက်ယှက်တာ….” “ဘယ်လို…သဲ” ဖြူလဲ့သွယ်က အိပ်မက်အကြောင်းပြောပြသည်။ သူမစောက်ပက်လေးတွင် ညကထွက်သော စောက်ရည် လေးတွေက ခြောက်နေ၏။ “ကိုရယ်…သူ့ဟာကြီးက အကြီးကြီးပဲသိလား…၊ သဲ စောက်ပက်လေးထဲ အတောင့်လိုက်ကြီးဝင်နေတာ…..သဲဖြင့် လန့်တောင်လန့်တယ်၊ ငရုတ်ကျဉ်ပွေ့ကြီး လားတောင် ထင်မိတာကွာ…ပြည့်နင့်နေတာပဲ.” “အိုး…အဲလောက်တောင် ထွားတာလား…ကို့ဟာနဲ့ဆို ဘယ်လိုကွာလဲ” “အာ..ကိုကလည်း ဘာမှမဆိုင်ဘူး….သဲ စိတ်ထင် ကို့နှစ်ဆလောက်ရှိမယ်၊ ကို့ဟာက သေးတာကိုး…” “ကျစ်..ကျစ်…အဲလောက်ကြီးတဲ့ဟာဆို သူလိုးရင် သဲစောက်ပက်လေး ဆန့်ပါ့မလား.. သဲရာ” “ဟင့်..ကိုကလည်း…ဘယ်လိုလုပ် ဆန့်မှာလည်းလို့..သဲဟာလေး အရမ်ပြဲမှာ နော်..” “သဲလေးကကွာ…လီးစထည့်ကာစ ပြဲတာပါ၊ ဝင်သွားရင်တော့ သဲညှစ်နေရမှာ..” “ညှစ်ရမှာ…အိပ်မက်ထဲတင်ု သဲ အရမ်းထန်တယ်ကိုရဲ့ သိလား…ကိုကလည်း တော်တော့ မမေးနဲ့တော့၊ သဲ ခံမိလိမ့်မယ်…၊ ခုတောင် သူအိမ်ရှေ့ ခုံတွေပြင်နေပြီ” “ဟေ…ဝိရိယတယ်ကောင်းနေ အဲဒီလူကြီးကတော့ကွာ…သဲ..သူ့ပုံကို ခိုးရိုက်ပြီး အခု ပြစမ်းပါ၊…ကို့မိန်းမကို အိပ်မက်ထဲထိ လိုက်လိုးတဲ့လူကြီး” “အင်း…ဟုတ်တယ်…ကို့မိန်းမကို လိုးမယ့်လူကြီးကို ကိုကကြည့်ပြီး မှန်းချင်နေတာ လား…သဲ ရိုက်ပေးမယ်…မက်ဆင်ဂျာကနေ ပြလိုက်မယ်…ကို..သဲက ဒီနေ့ သူနဲ့ ရှိနေမှာ….ကိုမှန်းပြီး မထုရဘူးနော်….သဲ ထုဆိုမှ ထုရမယ်…ဒါပဲနော်..ကို…အာဘွား… ချစ်တယ်” ဖြူလဲ့သွယ် ဖုန်းချလိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ ဦးအောင်ကျော်ပုံကို သုံးလေးငါးပုံခန့် ခိုး၍ ရိုက်လိုက်သည်။ မက်ဆင်ဂျာကိုဖွင့်၏။ “ကို…အဲဒီမှာကြည့်၊ ကို့ မိန်းမကို လိုးမယ့် လူကြီး…ဟိ၊ အားကောင်းမောင်းသန်ကြီးနော် ကို…ဟိဟိ…ကို့ထက်သန်တာတော့ အသေအချာပဲ…..နော်…ကို” မင်းသူအား မက်ဆေ့ပို့ပြီးနောက် မျက်နှာသစ်၊ သနပ်ခါးရေကျဲလေးလိမ်း၊ ဆံပင်လေးဖီးကာ၊ ဘုရားရှိခိုးပြီးနောက်… ထမင်းကြော်လိုက်သည်။ ဖြူလဲ့သွယ်တစ်ယောက် မြူးကြွနေ၏။ မြင်းဇောင်မှ လွှတ်လိုက်သော မြင်းမကလေး သဖွယ်ပင်။ +++++++++++++++++ “ဦးကြီး….အစောကြီးပဲ” မနေ့ညကအဖြစ်အပျက်ကြောင့် ဖြူလဲ့သွယ်ရှက်မိသလို ဖြစ်သော်လည်း ရှေ့ဆက်ကြုံ ရဦးမည် ဖြစ်ရာ မျက်နှာပူပူဖြင့်ပင် ဦးအောင်ကျော်အနားသွား၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သစ်သားဖြတ်နေသော ဦးအောင်ကျော် မော့ကြည့်သည်။ “စောတယ် မဟုတ်ပါဘူး ဆရာမလေးရာ၊ နေမပြင်းခင် ပြီးတန်သလောက် ပြီးအောင် လုပ်နေလိုက်တာ၊ သနပ်ခါးရေကျဲလိမ်းထားတော့လည်း ဆရာမလေးက လှနေတာပါပဲ” ဖြူလဲ့သွယ် ရှက်ပြုံးပြုံးကာ… “ကဲပါ..လူကိုမြှောက်မနေပါနဲ့ကွာ၊ လူတစ်ကိုယ်လုံး လုပ်ချင်သလိုလုပ်ပြီး ဆရာမလေးလို့ ခေါ်မနေပါနဲ့ ဟွန့်….၊ ဆရာမ လေးလို့ခေါ်တာ လူရှေ့သူရှေ့ ခေါ်ပေါ့၊ ခုလိုကြ ဖြူလဲ့ လို့ပဲခေါ်လေ ဦးကြီး…နော်” “အင်း….ဖြူလဲ့ လို့လည်း မခေါ်ချင်ဘူး…” “ဒါဆို ဦးကြီးက ဘယ်လိုခေါ်ချင်လို့လည်း” “ဖြူလေး…..လို့ ခေါ်မယ်” “ဖြူလေး..ဖြူလေး…ဟိ….အင်း မဆိုးပါဘူး၊ ဦးကြီး သဘော၊ ခေါ်ချင်သလိုခေါ်… ဖြူလဲ့…က အသက်ငယ်လို့ ဖြူလေး လို့ခေါ်တာလား” “ဟား..ဟား…မဟုတ်ဘူး…” “ဒါဆို ဘာလို့လည်း ပြောပြ..ဦးကြီး…” ဦးအောင်ကျော် တူကို ချလိုက်သည်။ ပုဆိုးကိုပြင်ဝတ်သည်။ ဖြူလဲ့သွယ် အနားသို့ တိုးသည်။ “အင်း… ဖြူလေး…ဖြူ ဆိုတာ ဖြူလဲ့သွယ်၊ လေး ဆိုတာ ကျုပ်ရဲ့ လေးယောက်မြောက် မယား၊ ကျုပ် လိုးမယ့် လေးယောက်မြောက် မိန်းမ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်…” ဦးအောင်ကျော်က တစ်တစ်ခွခွ ပြောသည်။ “အို…ဦးကြီးကလည်း….လျှောက်ပြောနေ…ဖြူလဲ့ ရှက်…” ဖြူလဲ့သွယ် စကားမဆုံးသေး ဦးအောင်ကျော်က “ဖြူလေးလို့ ပြော၊ နှစ်ယောက်တည်းရှိတဲ့အချိန် ဖြူလေး လို့ပဲ ပြော၊ ကြားလား ဖြူလေး” “ဟုတ်….” ဖြူလဲ့သွယ်၏ တိုးလျသောအသံလေး ထွက်လာရသည်။ “ဘာ ဟုတ်တာလည်း.. ဖြူလေး” “ဖြူ…ဖြူ..လေး….လို့ ပြောရမယ်ဆိုတာ…” “ဖြူလေးက လိမ္မာလိုက်တာ..ကဲ…ဖြူလေး ဆိုတာ ဘာလို့ခေါ်တာလည်း ပြောစမ်းပါဦး” “အာ…ဟို..ဟိုလေ…ဦး ကြီး ရဲ့ လေး ….ယောက်..မြောက်…..” ဖြူလဲ့သွယ် ရှက်ရပြန်ချေပြီ။ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နှင့်ပြောမထွက်။ “ကိုင်း ပြောစမ်းပါ ဖြူလေးရ” ဦးအောင်ကျော် လေသံက ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်။ “ဟို…ဟို..ဦးကြီး လုပ်မယ့် လေးယောက်မြောက်..မိန်းမ….” ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ် ရှက်အားပိုရပါသည်။ ဦးအောင်ကျော် ဘယ်စကားကို ပြောစေချင် မှန်း သိပါသည်။ သိသော်လည်း ပြောကားမထွက်။ “အင်း…တိတိကျကျ ပြောစမ်းပါ ဖြူလေးရ” ဦးအောင်ကျော် လေသံက အနည်းငယ်မာသယောင် ဖြစ်လာ၏။ ဖြူလဲ့သွယ် ဒီစကားကို မပြောမချင်းမေးနေတော့မည်။ အားယူကာ မဝံ့မရဲလေသံလေးဖြင့် “ဟို….ဖြူ ဆိုတာက ဖြူလဲ့….လေး ဆိုတာကဦးကြီး လိုးမယ့် လေးယောက်မြောက် မိန်းမ ကို ပြောတာပါ” လိုးဆိုသည့်အသံလေးပြောသည့်ခဏ ဖြူလဲ့သွယ် ရင်ဖိုရသည်။ ဦးအောင်ကျော်ရှေ့ ဒီလို ပြောထွက်မိသည့် မိမိကိုယ်ကို အံ့ဩမိသည်။ ထို့အတူ ကာမစိတ်လေးငွေ့ငွေ့နှင့်အတူ ရှက်ရွံ့သော တဏှာကို ခံစားရမိပြန်သည်။ စောက်ပက်လေးပင် ယားလာရ၏။ “အင်း ဖြူလေးက ဉာဏ်ကောင်းသားပဲ..ကိုင်း…သဘောတူတယ်မလား” “အင်း..ဟို…အာ ..မသိတော့ဘူး ဦးကြီးကလည်း….” “ကဲ..ဖြေစမ်းပါ ဖြူလေးရ” “ဟုတ် ဖြူလေး သဘောတူပါတယ်….တော်ပြီ ဖြူလေး ရှက်လာပြီ ဦးကြီးနော်…၊ လာ ခဏနားဦး ရေနွေးကြမ်းလေးဘာလေးသောက်….ဦးလေ…” ဖြူလဲ့သွယ် ရှက်ရှက်နှင့်ပြောကာ အပြေးလေးထွက်သွား၏။ ရှက်ရမည်လေ။ သည်လူကြီး လိုးတာခံမည့် လေးယောက်မြောက်မိန်းမ အဖြစ် သဘော တူပါသည် အကြောင်းပြောရသည်ကိုး။ ချစ်စကား၊ ကြိုက်စကား မဆို။ ချစ်သည်၊ ကြိုက်သည်မပြော။ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဦးအောင်ကျော်ကို မချစ်၊ မကြိုက်။ ဦးအောင်ကျော်လည်း မိမိကို ချစ်ကြိုက်မည်မထင်။ တဏှာရာဂ၊ ကာမ သက်သက် ဆက်ဆံကြခြင်းကို နှစ်ဦးသား သိရှိနေရသည်။ သို့ပေမင့် သာယာသည်။ ဦးအောင်ကျော် အပြောအဆို၊ အပြုအမူတွေက ယဉ်ယဉ်လေး ဖြင့် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်သည်။ တွေးခေါ်စဉ်းစားချိန်မရှိ။ သူ့စကား၊ သူ့အမိန့်တွင် မျောကာ မျောကာဖြင့် ရမ္မက်စိတ်တွေ ကြွလာရသည်။ ရုန်းထွက်ဖို့ အင်အားမရှိ။ အင်အားရှိသည်ထား ကိုယ်တိုင်ကလည်း ရုန်းမထွက်ချင်။ ဦးအောင်ကျော် ကြိုးဆွဲရာ ပါရရှာသည်။ ဒါကိုပေ ကျေနပ်သာယာရသည်။ ယခုလည်းကြည့်။ လိုးမည့်မိန်းမအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ ဖြူလေး ဟု ခေါ်သည်။ လိုးတာကလည်း ရိုးရိုးမဟုတ်။ လေးယောက်မြောက် အလိုးခံရမည့် မိန်းမ။ မိမိကလည်း သဘောတူမိသည်။ မငြင်းဆန်နိုင်။ နှုတ်မှဖွင့်ဟကာ သဘောတူကြောင်းပင် ပြောရသေး၏။ ဘယ်လို တွေဆက်ကြုံလိမ့်မည်မသိ။ ဆန္ဒရမ္မက်တွေကတော့ ထကြွလာရသည်။ ဖြူလေးလို့ ပြောတိုင်း ဦးအောင်ကျော်လိုးတာခံမည့် လေးယောက်မြောက် မိန်းမ ဆိုသည့် အသိက ရင်ကို လှိုက်ဖိုစေ၏။ +++++++++++++++ “ခုံတွေပြင်တာကတော့ တစ်ရက်လောက် ကောင်းကောင်းလုပ်လိုက်ရင် ပြီးနိုင်ပါတယ်” ဦးအောင်ကျော်က ခုံတွင်ထိုင်ကာ ပြောသည်။ ခုံက မနေ့ညက ဖြူလဲ့သွယ်ပါးစပ်လိုး၍ သုတ်ပန်းခဲ့သောခုံပင်။ ဖြူလဲ့သွယ်မှာ မျက်နှာကလေးရဲ၍ ရှက်ရွံ့မိသည်။ တဏှာရာဂ ပြင်းပြချိန်တွင် အရှက်မရှိပြုမူခဲ့မိများအတွက် နောင်တမရသော်ငြား မျက်နှာပူ၍ ရှက်ရ မိ၏။ “ဟုတ်…ဦး…ကြီး” “ဒါပေမယ်… ဒီ ပိတ်ရက် သုံးရက်လုံးလုံး အချိန်ယူပြင်မယ် စိတ်ကူးတယ်၊ ဖြူလေး လည်း ကျုပ်အနားအမြဲရှိနေအောင်လေ…” ဖြူလဲ့သွယ် မျက်စောင်းထိုးသည်။ “ဟွင့်….ဦးကြီးက အကြံကြီးနဲ့..” “ဟော…မျက်စောင်းထိုးပြန်ပြီ… ဒီတစ်ခါ မျက်စောင်းထိုးရင်တော့ ဖြူလေး တစ်ကိုယ်လုံး ဆွဲညှစ်ရမှာပဲ ဟား…ဟား” “ဟွန်း…သက်သက်မဲ့ ဖြူလေးကို အနိုင်ကျင့်..တာ” ဖြူလဲ့သွယ် မျက်စောင်းထိုးမည် ပြင်ပြီးမှ မထိုးဖြစ်။ တော်ကြာ သူ့အားကြီးဖြင့် တစ်ကယ် ထညှစ်နေမှ ခက်ချေမည်။ “ဪ …ဒါနဲ့…မနေ့ညက ဖြူလေးဟာကို ခြေမနဲ့ကလိပေးလိုက်တာ စိတ်မဆိုးနဲ့ကွ၊ ကျုပ်က သေချာလိုးပေးချင်တာ၊ လက်နဲ့ကလည်း နှိုက်လို့ကမရ၊ ဖြူလေးကလည်း ပြီးချင်နေတာဆိုတော့ ဟိုကောင်မသိအောင် ခြေမနဲ့ပဲ ကလိပေးလိုက်ရတာ..” မနေ့ညက တဏှာထန်သော အဖြစ်အပျက်အတွက် ဦးအောင်ကျော်က တောင်းပန်သည့် စကားဆိုသည်။ ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ရှက်အားပိုရသည်။ မျက်နှာလည်းပူရသည်။ “ဟုတ်…ဖြူလေးနားလည်ပါတယ်….” မယုတ်မလွန်သော စကားကိုပြောရသည်။ “အင်း…ကျုပ်က ဖြူလေးကို နှိမ့်နှိမ့်ချချ၊ ညစ်ညစ်ပက်ပက်လုပ်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး ကွာ…၊ ဘာနေနေ ဖြူလေး ကောင်းဖို့ပါပဲ” “အွင်း……သွားပါ….သူလုပ်ချင်တိုင်း လုပ်သွားပြီးတော့များ…ဟွန့်..” မိမိကိုယ်မိမိ ဖြူလေးဟု လိုလိုလားလား သုံးမိ၏။ သူလိုးတာခံမည့် လေးယောက်မြောက် မိန်းမ…။ ဖြူလေးလို့ သုံးတိုင်း သည်အသိက စောက်ပက်လေးကို ယားစေသည်။ မည်သို့ ပင်ဖြစ်စေ ဦးအောင်ကျော်နှင့် ပြောရင်း သူမ၏ ရှက်ရွံ့မှုတွေကို သက်သာစေသလို၊ ရမ္မက် တွေကလည်း တိုးသည်ထက်တိုးစေသည်။ “ဟား..ဟား…ဖြူလေးက လှတာကိုး ” ဘာဆိုင်သည်မသိသော်လည်း ဖြူလဲ့သွယ် ကျေနပ်မိသည်။ ဦးအောင်ကျော်က ရေနွေးကို တဖူးဖူးမှုတ်၍ သောက်သည်။ ပြီးမှ.. “အလှူအိမ်က ဖြူလေးကို လာဖိတ်သွားတယ်၊ ဖြူလေးမနိုးသေးလို့ ဦးကြီးကို ပြောသွား တယ်..၊ ရေမိုးချိုးပြီး စောစောသွား၊ စောစောပြန်လာပေါ့ကွာ…ပြန်လာမှပဲ…” ဦးအောင်ကျော်က စကားအဆုံးမပြောဘဲ ရပ်ကာ ဖြူလဲ့သွယ်ကို စူးစူးရဲရဲကြည့်၏။ သည်အကြည့်၊ သည်သဘောကို ဖြူလဲ့သွယ် နားလည်ပါသည်။ နားလည်သလို စောက်ပက်ကလည်း တဆစ်ဆစ်ယားရသည်။ “ဟုတ်…….ပြန်လာရင် ဖြူလေး လည်း ဦးကြီးကို ပြောစရာတွေရှိသေးတယ်” မျက်လွှာကလေးချ၍ ဦးအောင်ကျော် ခြေအစုံကို ခိုးကြည့်ရင်း ပြောမိသည်။ “ဒီမှာ အလှူအိမ်သွားရင် ပန်ဖို့နှင်းဆီပန်း၊ အိမ်ကနေခူးလာခဲ့တာ….၊ အင်း…ကိုင်း…ရေသွားချိုးတော့ ဖြူလေး၊ ဦးကြီးလည်း ခုံတွေဆက်ပြင်လိုက်ဦးမယ်” ဖြူလဲ့သွယ် ရေမိုးချိုး အလှပြင်သည်။ အလှူပွဲသွားရမည် ဖြစ်ရာ အဝတ်အစားသစ်လေး များကို ဝတ်ဆင်သည်။ ဦးအောင်ကျော်ပေးသော နှင်းဆီပန်းအဝါရောင်လေးနှင့် လိုက်ဖက်ညီစေရန် အဝါနုရောင် မြန်မာဝတ်စုံ လေးကို တင်းတင်းရင်းရင်း သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင်ဝတ်လိုက်သည်။ ရိုးရိုးယဉ်ယဉ် ဖြူဖြူချောချောနှင့် တပတ်ရစ်ဆံထုံးတွင် ဦးအောင် ကျော်ပေးသော နှင်းဆီပန်း ဝါဝါလေးဖြင့် ပနာသင့်လှသည်။ ချောလွန်းလှသည်။ ယဉ်လွန်းလှသည်။ အချောတွင် အယဉ်ဆင့် အသွင်တင့် ဝင့်ဝင့်သွယ်သွယ် ကြီးငယ်ရှိုက်ဖို အထိုထိုကား နတ် ကညာအလား ထင်မှတ်မှားစရာပင်။ “ကိုရေ…သဲဒီနေ့ လှလှပြင်ထားတာ…လှလား ကြည့်ပေးဦး” မခို့တရို့လေးပြုံးကာ ဓာတ်ပုံရိုက်၍ မင်းသူဆီပို့ရင်း မက်ဆေ့ဖြင့်မေးလိုက်၏။ “ဝိုး…..သဲရာ….အရမ်းလှတယ်ကွာ….ဘာလဲ ဟိုလူကြီးကို မြူဆွယ်ဖို့လား ဟင်း….” “ဟွန့်…ကိုကလည်း ဒါကြည့်ပဲတွေးနေနော်….အလှူသွားရမှာမို့လို့ပါကိုရဲ့…ဟိ..ဟိ သိလားကို…. သူက အလှူကပြန်လာရင် လိုးဖို့ချောင်းနေတာ…ဟီး…၊ ခံလိုက်ရ မလားကွ…” “အာ…သဲနော်…. ကိုက..စတာကိုး” “ရတော့ဘူး ကိုရေ…မြူဆွယ်ပြီပဲ ဟီးဟီး..” “ဟိတ်…အရူးမလေး… ဆေးမစစ်ရသေးခင် နိုးပဲနော်….” “ဟိ…အင်းပါ ကိုရဲ့… ၊ သဲ သွားပြီနော်” မင်းသူနှင့် ဖုန်းပြောပြီး အလှူအိမ်သို့ တန်းမသွား။ ဦအောင်ကျော်အနားသို့ သွားသည်။ “ဦးကြီး….ဖြူလေး အလှူပွဲသွားတော့မယ်…” ယဉ်စစလေး ပြုံးကာ ဦးအောင်ကျော်အားပြောသည်။ “လှလိုက်တာ ဖြူလေးရာ….၊ အသက်ရှုဖို့တောင် မေ့တယ်….ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လှရသလဲကွာ…၊ ရွာထဲက ကာလသားတွေတော့ ငေးတော့မှာပဲ…ဟင်း” “အမယ်…ဟိ ပိုလိုက်တာကွာ… ဖြူလေး ချစ်သူတောင် အဲလို မပြောတတ်ဘူးရှင့်” ဖြူလဲ့သွယ် ပြုံးပြုံးလေး ပြော၏။ “တကယ်..တကယ်…အပိုမပြောဘူး ဖြူလေးရ…ဟောကြည့် နေမင်းကြီးတောင် ဖြူလေးအလှကို မပြိုင်ရဲလို့ ထွက်ပြေးတာ မိုးအုံ့ပြီ….” “ဟီး….ဦးကြီး…နော်…ပေါက်ကရ…. သူ့ဘာသာ တိမ်ဖုံးလို့ မိုးအုံ့တာကို..ဟွင့် အဲဒီ အပြောတွေနဲ့ပဲ….သူများကို လုပ်ချင်သလိုလုပ်နေတာပါကွာ….” တိမ်ဖုံး၍ မိုးအုံ့သည်ကိုပင် ဦးအောင်ကျော်က ဖြူလဲ့သွယ်အလှနှင့်ယှဉ်ကာ ပြောဆို ချီးကျူး၏။ ဆိုတော့ အဘယ်အမျိုးသမီးမျှ သဘောမကျဘဲ နေနိုင်ပါအံ့နည်း…။ “ဒါနဲ့ ဖြူလေး စာသင်တော့ အတန်းထဲ ပြောစကားနားမထောင်တဲ့ ကလေးတွေရှိလား” ဘာသဘောဖြင့် မေးသည်မသိသော်လည်း ဖြူလဲ့သွယ် ဖြေမိသည်။ “ဟုတ်..ရှိတယ်လေ….ဦးကြီး” “အဲဒီအခါကျ ဖြူလေး ဘာလုပ်လည်း” “အင်း ဖြူလေးလည်း တခါတလေတော့လည်း ဆူရ၊ အပြစ်ပေးရတာပေါ့၊ စာမလုပ်ခဲ့တာတို့ ဘာတို့ဆိုရင်တော့ တစ်ခါတစ်လေ ရိုက်ရတယ်၊ ရိုက်တာတော့ ရှားပါတယ်” အာလပ္ပသလ္လာပ စကားပြောရင်း ဖြူလဲ့သွယ် ပြောရဆိုရ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလာရ၏။ ဖြူလေး ဆိုသည့် အသုံးကိုပင် အလွယ်တကူ ပြောဆိုနေနိုင်ချေပြီ။ “အင်း…. ဖြူလေးကိုလည်း အပြစ်ပေးရမယ်ကွ” “ဟင် ဘာဆိုင်လို့လည်း ဦးကြီးကလည်း…ဖြူလေးဖြင့် ဘာမှမလုပ်ဘဲနဲ့များ….” ဖြူလဲ့သွယ် မျက်စောင်းမထိုးရဲ။ မျက်စောင်းလေးဝင့်ကာ ပြော၏။ နေခြည်ဝင်းဝင်းပင် ဖြူလဲ့သွယ်၏ ဖြူဝင်းသောအလှအောက်တွင် မှေးမှိန်ရတော့၏။ “ဟိုး…အရင်တစ်ခါတုန်းက ကျုပ်ရှေ့ ဖြူလေးစောက်ပက်လေးညှစ်ပြီး ပြီးတာမှတ်မိ လား၊ ကျုပ်က ညနေပြန်လာမယ် ဖြူလေးစောက်ပက်မဆေးနဲ့ အရည်စိုစိုလေးအတိုင်း နေလို့ ပြောတာ နားမထောင်ဘူးမလား၊ နောက်အပြစ်က ထဘီစိမ်း အဟောင်းပါးလေး ဝတ်ထားလို့ ပြောတာ နားမထောင်ဘူးလေ..ကိုင်း ဖြူလေး အပြစ်ရှိလား…” ဦးအောင်ကျော်က ရေနွေးကြမ်းကို သောက်ရင်း ခပ်အေးအေးပြောသည်။ ဒီတော့မှ ဦးအောင်ကျော် စကားလမ်းကြောင်းခင်းခြင်းကို ဖြူလဲ့သွယ် သိတော့သည်။ တော်တော် လည်သည့်လူကြီး....
အခန်း(၂၄) ဆက်ရန်>>>
Comments
Post a Comment