ဆန္ဒ (ကြိုက်ကုန်းဆရာမလေး)
Cuckold
"မြကျွန်းညို"
အခန်း (၁၈)
ဖြူလဲ့သွယ် အိပ်ယာမှနိုးနိုးခြင်း လုပ်ဆောင်တတ်သည့်အရာမှာ ဖုန်းလေးကိုယူကြည့်ကာ မင်းသူထံမှ ပို့လာမည့် မက်ဆေ့များကို စောင့်မျှော်ကြည့်ခြင်းဖြစ်၏။ သမီးရည်းစား ဖြစ်ကာစ၊ ချစ်ဦး ကာလတုန်းကတော့ အချိန်မပြတ် မင်းသူထံမှ မက်ဆေ့လေးများ ရတတ်၏။
ထိုမှကြာသော်…မက်ဆေ့လေးများ အရောက်နည်းလာခဲ့ရသည်။ မချစ်၍တော့မဟုတ်။ အလုပ်များသည်ကတစ်မျိုး….၊ အနေဝေးသည်က တစ်ကြောင်း။ တူနှစ်ကိုယ်ပေါင်းစုံဖို့ အရေး ဦးစားပေးနေသည်မို့ ဖြူလဲ့သွယ်နားလည်ပေးခဲ့၏။
မင်းသူဖက်မှလည်း မဖောက်မပြန် သူမကိုသာ အချစ်ကြီးချစ်သည်ကို နားလည်သည့် အတွက်လည်း နားလည်ပေးခဲ့ ခြင်းသာ။
မည်သို့ဆိုစေကာမူ မိန်းကလေးသဘာဝ အချစ်ကြီးချစ်ရသူထံမှ စာလွှာစကားများကိုဖြင့် အိပ်ယာနိုးထ မျက်လုံးဖွင့်စအချိန်ကပင် စောင့်မျှော်နေရသည်ပင်။
မိမိတို့ချစ်သူနှစ်ဦး မရည်မှန်းပါဘဲ ထူးဆန်းသောချစ်ခရီးလမ်းကို တူနှစ်ကိုယ်လှမ်းစ ပြုသည့်ချိန်မှစကာ မင်းသူဆီမှ နာရီမလပ် ဖုန်းဆက်၍ တစ်မျိုး၊ မက်ဆေ့ပို့သည်တစ် ဖုံ…အမျိုးမျိုးဆက်သွယ်မှုတွေ လုပ်လာခဲ့၏။
အေးအေးသာသာ၊ ထွေကာလီကာမရှိသော ချစ်သူနှစ်ဦးကြား ရင်တဖိုဖို၊ အသည်းတယား ယား ချစ်ဇော်ဟုန်များ တိုးပွှားလာခဲ့ရသည်။
နွေးထွေးလာခဲ့ရသည်။
ပိုမိုရင်းနှီးပွင့်လင်းလာရသည်။
နားလည်မှုတွေ အပြည့်ဖြင့် တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး အရူးအမူးချစ်တွေတိုး လာခဲ့ရသည်။
သို့အတွက်ပင် Cuckold၊ Hotwife မည်သည့် ရောင်စုံဆန်းပြား ချစ်ခရီးလမ်းအား တူနှစ်ကိုယ် လက်ချင်းတွဲကာ ဆက်၍လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြခြင်းပင်။ နှစ်ဦးစလုံးလည်း ပျော်ရွှင်ကြည်နူးရသလို မကြုံဖူးသော ကာမရမ္မက်ကို မက်မက်မောမော ခံစားကြရ၏။
ယခုလည်းကြည့်…..ဖုန်းမက်ဆေ့ထဲတွင် မင်းသူဆီမှ ပို့ထားသည့် မက်ဆေ့များ…။
“မောနင်း….သဲ…အိပ်ယာမထသေးဘူးလား….အိပ်ပုတ်ရ”
“ညတုန်းက မျော့ပြီး မထသေးတာလား ဟော့ဝှိုက်ကြီးရေ…ထ..ထ… ဟား…ဟား”
“ကိုတော့ မနက်ထိ တချိုးတည်းအိပ်ပျော်တာကွာ၊ ညက အသေမျော့…၊ တခါမှ မကြုံဖူး ဘူး…. လေးချီလောက် ပြီးတာ…ဟိ”
“ညတုန်းက သဲပြောတာ တကယ်လို့တွေးပြီး မနက်စောစော တောင်နေသေးတာ သဲရဲ့.. ဟိ…. တစ်ကယ်ဆို…ရင်…”
ဖြူလဲ့သွယ် မက်ဆေ့များကို ဖတ်ရင်းပြုံးမိသည်။ ကြည်နူးကျေနပ်မိသည်။
မိမိဇာတ်လမ်းထွင်ကာ ပြောသည့်အတွက် ချစ်သူ အကျေနပ်ကြီး ကျေနပ်အားရဖြစ်ရ သည့်အတွက် ကျေနပ်မိသည်။ မသိစိတ်က ဂုဏ်ယူမိသလိုလို….။
“ကို့…ချစ်..တယ်…သဲ နိုးပြီ၊ ရေမိုးချိုး၊ ဘုရားရှိခိုးပြီး ကျောင်းစောစောသွားရမယ်၊ ရီရီ မရှိတော့ ရီရီ အတန်းကိုပါ ကူထိန်းရမှာ…သိပ်အားမှာမဟုတ်တော့ဘူးကိုရ..”
“ဟွန့်….တောင်မနေနဲ့တော့ ကိုကိုကပ်ကိုးလေးရဲ့…၊ ကျေနပ်တော့၊ အားရတော့နော်..၊ သဲက..ကို့ အရမ်းချစ်၊ ကိုနဲ့ပဲနေချင်တာ သိရဲ့လား….”
ရွှင်မြူးစိတ်လေးဖြင့် မက်ဆေ့ပြန်ပို့လိုက်၏။
ဖုန်းခေါ်မည်စိတ်ကူးသော်လည်း မင်းသူ အလုပ်သွား၊ ကားမောင်းနေလျှင် အာရုံပျက် ကာ မတော်တဆဖြစ်မည်ဆိုး၍ မခေါ်ဖြစ်တော့။ ရေချိုး၊ ဘုရားရှိခိုးပြီးနောက် မနက်စာ စားနေစဉ်….
“တီ…..တီ……တီ……”
ဖုန်းမြည်လာရသည်။ မင်းသူဆီမှ
“ဟဲလို…သဲ…ကို ရုံးရောက်ပြီကွ”
“အင်း ကို….သဲက ဖုန်းခေါ်မလို့ပဲ၊ ကို ကားမောင်းရင်းဆို ဖုန်းပြောတာ စိတ်မချလို့ မခေါ်တော့တာ၊ ချစ်တယ် ကို….ကို…ကို…”
“အမယ်…အရူးမလေး ချွဲနေပါတယ်ကွာ….၊ ကျောင်းမသွားသေးဘူးလား ဆရာမကြီး”
“ဟိ…ကို့ယောကျ်ား ကိုချွဲတာ ဘာဖြစ်လဲကွာ….ချွဲမှာပဲ…ဟွန့်….၊ ထမင်းစားနေတာ ကိုရ၊ ပြီးရင်တော့ ကျောင်းသွားတော့မှာ”
ဖြူလဲ့သွယ် ထမင်းစာရင်း ပလုပ်ပလောင်းလေသံလေးဖြင့်ပြောသည်။
“အော်…စား…စား…သဲ၊ ဟိ သဲ….ဟိ..ပြောမလို့…၊ ညကလိုလေ…ဦးအောင်ကျော်ကြီး နဲ့ဆို..ဘယ်လိုနေမလည်းလို့….”
တစ်ဖက်မှ မင်းသူကား စကားဖြတ်မလိုလိုနှင့် ဆက်၍ပြော၏။
“ဟာ…ရုံးမှာ လျှောက်ပြောနေ…သူများကြားမှ…. ဘယ်လိုမှမနေဘူး…၊ သူပဲလာလာ စ…၊ ပြီးရင် သူပဲ အူတို…ဟင်း..ကြပ်ကြပ်သတိထား”
“ဘယ်သူမှ မရှိဘူး သဲရ၊ ဒီလိုလေ အလိုးတော့မခံနဲ့ပေါ့ကွာ… အရင်လိုလေ… မထိတထ ိလေး ပြောလိုက်၊ ဆိုလိုက်ပေါ့၊ အဲလိုဆို သဲလည်းဖီလ်းတတ်၊ ကိုလည်း ဖီလ်းတတ်လေ…သဲရ.နော်….”
“ဒါပေမယ့် သဲက အဲလူကြီးနဲ့မှ မခေါ်တော့တာကို…ကိုကလည်း”
ဖြူလဲ့သွယ်က ထမင်းကိုဇွန်းလေးဖြင့်ချေရင်း ခပ်တွေတွေလေး ဆိုလိုက်သည်။
“အော်..သဲက နည်းနည်းစခေါ်လေ၊ ရေလာမြောင်းပေးလေးပေါ့ သဲရ ဟိ…ဟိ”
“ဟွန်း…ဟိုကလုပ်မယ်ဆိုရင်သူပဲ ကယောင်ကတန်းနဲ့ မုဆိုးဖိုကြီးမလို့၊ အသက်ကြီးလို့..၊ အညာသားမလို့၊ တောသားမလို့နဲ့ အမျိုးမျိုးအူတိုနေတာ…မသိခက်မယ်”
“ဟိ…ဒါတော့ဒါပေါ့…သဲကလည်း”
မင်းသူက တတ်ကြွသလောက် ဖြူလဲ့သွယ်ကား သိပ်၍ စိတ်မပါ။
မိန်းကလေးဖြစ် သည်ကတစ်ကြောင်း၊ တစ်ရွာလုံးကလေးစားသည့် ဆရာမလေးဖြစ် သည် ကတစ်ကြောင်း မိမိကစ၍ မြူဆွယ်ရ၊ ခေါ်ရမည်ကို ဝန်လေးမိသည်။
နောက်ပြီး ခေါ်ရပြောရသည်မှာ သာမန်ကိစ္စမဟုတ်။ တဏှာရမ္မက်နှင့်ပတ်သက်မည့် အရေး။
အလိုးခံမည် မခံမည်ကအသာထား၊
ဘာနေနေ ကိုယ်ကခံရမည့်သူ၊ ခံရမည့်သူက စခေါ်ရမည်မှာမဟုတ်သေး။
လုပ်မည့်သူက ဇတ်လမ်းတော့စသင့်သည်ဟု ထင်သည်။
ချစ်သူနှင့်ပြောဆို၍ စိတ်ပါနေလျှင်ဖြင့် တစ်တစ်ခွခွပြောကြ၊ဆိုကြ၊ မှန်းကြ၊ အားရကြ သည်။
ဒါက ချစ်သူမို့သာ။ ပြီးတော့ လက်တွေ့မဟုတ်။ ဘယ်သူမှမသိ၊ ဖီလ်းတတ်ရုံသက်သက် မှန်းကြခြင်းသာ။
ယခု..မင်းသူပြောသည့်ပုံက ထိကပါးရိကပါး အနည်းနှင့်အများတော့ ခံရပေမည်။ အခန့်မသင့်လျှင် အလိုးပင် ခံကောင်းခံရနိုင်၏။
ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေ၊ ဦးအောင်ကျော် အခြေအနေ၊ အရှက်သိက္ခာ၊ ကူးစက်ရောဂါ… စဉ်းစားချင့်ချိန်စရာတွေက အများသား။
ခုနေ စိတ်မပါချိန်တွင်တော့ ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ပိဘိ အိန္ဒြေသိက္ခာအပြည့်ရှိသော ဆရာမ လေးတစ်ယောက်ပင်။ ပညာတတ်ဆရာမလေးပီပီ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသမျှအရာအားလုံး တွေးတောစဉ်းစားမိ၏။ သည်တော့ စိတ်ပါလက်ပါမရှိသည်မှာ မဆန်းလှ။
“မသိသေးပါဘူးကိုရယ်၊ ကို့တော့ အရူးအမဲသားကျွေးသလိုဖြစ်နေပြီ၊ ကဲပါ…ကိုလည်း သဲတို့ မြန်မြန်ယူနိုင်ဖို့ အလုပ်ကြိုးစား…ကျန်တာအရေးမကြီးဘူး….ဟုတ်ပြီလား…”
ဖြူလဲ့သွယ် မြန်မြန်စကားဖြတ်ရသည်။ မဟုတ်လျှင် ပြောရင်းပြောရင်း စိတ်တွေဖြစ်လာ ဦးမည်။ စိတ်ဖြစ်တာက အရေးမကြီး၊ အရည်ထွက်လျှင် တစ်နေကုန် အဖုတ်လေး စိုစိစိုစိ ဖြင့် အနေခက်လှ၏။
ထမင်းစားခြင်းကို လပ်စသပ်၍ တစ်ပွင့်ပန်းလေးပန်ကာ ဆွဲခြင်းလေးဆွဲ၍ ယဉ်ယဉ်ကြော့ကြော့လေး တစ်လှမ်းခြင်း လှမ်းကာ အိန္ဒြေသိက္ခာအပြည့်ဖြင့် ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်တစ်ယောက် ကျောင်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
+++++++++++++++
မနက်ခင်းနေကား ထိန်ထိန်သာနေ၏။
ကျေးငှက်လေးများ တွန်ကျူးသံက သာသာယာယာ။
တောရိုင်းပန်းလေးများကလည်း ဟိုမှသည်မှ ပွင့်စဖူးစ။
လောကကြီးမှာ သာယာလှ ပလွန်းလှသည်။ သို့သော် မပြည့်စုံသေး..။
ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ် ကျောင်းဝတ်စုံလေးဖြင့် ယဉ်စစ၊ ကြော့ကြော့လေး လျှောက် လှမ်းလာသည်။
ယခုမှပင် လောကကြီးကား သာယာလှပခြင်း၊ ပျိုမြစ်နုငယ်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်စုံပေ တော့၏။
အနူတောမို့ လူချောဖြစ်နေရခြင်းမဟုတ်။
ရွာပေမို့ ရွာသူတွေကြား ထင်းနေအောင် လှနေခြင်း မဟုတ်။ မြို့ပေါ်ဆိုလျှင်လည်း ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်၏ အလှကား သူတကာ ထက် ထင်းနေ၊ လှနေမည်သာ။
မံသကလျာဏ ဆိုသော အသား၏ ကောင်းခြင်း။ ရွှေအဆင်းနှယ် ဖြူဝင်းလှပခြင်း။ ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး ဝင်းဝင်းဝါဝါ တင်းရင်းစွာဖြင့် ပြေပြစ်လှပလွန်းလှခြင်း။
အဌိကလျာဏ ခေါ်သော အရိုးအဆစ်၏ကောင်းခြင်း။ ပြေပြစ်သွယ်လျသော ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ မြင်သူရှုချင် စဖွယ်။
ဆဝိကလျာဏ ခေါ် အရေအဆင်းကောင်းမွန်ခြင်း။ ပြေပြစ်လှပ နုရွသော အရေအဆင်း၊ ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင် ရှုချင်စဖွယ်သော အချင်း။ တစိမ့်စိမ့်ကြည့်လေ ချောလေ၊လှလေ ကိုယ်နေ ဟန်ထားမှာ ထွေးပွေ့ယုငင် ပိုင်ဆိုင်ချင်စရာ။
ကေသကလျာဏ ဆိုသော ဆံပင်၏ကောင်းခြင်း…..။ နက်မှောင်ဆံနွယ်ကို တစ်ပတ်လျှို ဆံထုံးလေးထုံးကာ တစ်ပွင့်ပန်းလေး ဆင်မြန်းထား သော ဖြူစိမ်း ဝတ်ဆရာမလေး အသွင်အပြင်ကာ နန်းဆန်လွန်းလှသည်။
ဝယကလျာဏ မည်သော အရွယ်၏ကောင်းခြင်း…။ ၂၀ ကျော်သော တတ်သစ်စအရွယ်။ အလှဖူးငုံ ပွင့်စုံဖူးလန်းကာ စွင့်စွင့်ကားကား ရှိချေ၏။ တတ်သစ်စအရွယ်နှင့် အေးဆေး တည်ငြိမ်သောအရွယ်ကြား စိတ်သွားတိုင်း ကိုယ်ပါသည့်အရွယ်။
ထိုသို့ကောင်းခြင်းငါးဖြာ ပြည့်စုံပါသည့် ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်၏ ရှိုက်ဖိုကြီးငယ် အရွယ်ရွယ်မှာဖြင့်၊ လာပါ၊ နားပါ၊ စားသုံးပါဟု ဖိတ်ခေါ်နေ သယောင်ယောင်။
အင်္ကျီဖြူ ရင်ဖုံးအောက်မှ ရင်သားနှစ်မွှာကား သေးသယောင် ထင်ရသော်လည်း တင်းတင်းရင်းရင်း။ လုံးလုံးဝန်းဝန်း…။
တင်လုံးလုံးကျစ်ကျစ်လေးမှာ ကျောင်းစိမ်းလေးအောက်မှ စူစူကြွကြွ၊ တစ်တစ်ရစ်ရစ်။ ပျော့တွဲခြင်း အလျဉ်းမရှိ။ မကြီး လှသော်လည်း ထွာဆိုင်သာရှိသော ခါးလေးကြောင့် စွင့်စွင့်ကားကား၊ တစ်တစ်ရစ်ရစ်၊ အိအိထွေးထွေး…။
တင်းရင်းသော တင်၊ သွယ်စင်းသော ပေါင်တံတို့အထက်တွင် ပင်တီအနားသတ်ရာလေး ခပ်ရေးရေးပေါ်နေရသည်ကိုက မြင်သူရင်ဖို၊ အကြင်နာပိုချင်စရာ။
တင်းတင်းဝတ်ထားသော ကျောင်းစိမ်းထဘီလေးအောက်မှ ဖင်လုံးလုံးလေးကား ခြေတစ်လှမ်း….လှမ်းလိုက်တိုင်း ဘယ်ညာယမ်းသလိုလို၊ ထက်အောက်ပဲ တက်လိုက် ကျလိုက်ဖြစ်သလိုလို…။
မရိုးမရွ….အသဲယားစရာ…။ ထို့ထက် ဆိုရလျှင်ကား လှသွေးကြွယ်ကြွယ် ခူးဆွတ်ကယ် နမ်းရှိုက်ချင်စရာ....။
လှနိုင်လွန်းလှပါပေ့
ယဉ်နိုင်လွန်းလှပါပေ့...။
ထို့ထက်ပိုသည်ကား အေးဆေးတည်ငြိမ်သောအလှနှင့်ယှဉ်တွဲသော နှုတ်ခမ်းဖူးဖူး၊ ညှို့ဟန်ပါသော အကြည့်၊ ပြေပြစ်တင့်တယ်သော ကိုယ်နေဟန်တို့ကား တတ်ကြွသော အလှ။ သွေးဆူစေသောအလှ..။
အေးမြသောအလှနှင့်ယှဥ်တွဲသော နိုးကြားတတ်ကြွစေသောအလှကို ပူးတွဲပိုင်ဆိုင်ထားသော ဆရာမလေး ဖြုလဲ့သွယ်....။
တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော အသွင်အပြင်၊ သိက္ခာသမာဓိနှင့်ပြီးပြည့်စုံသော မျက်နှာအနေ အထား…သွေးတတ်ဖွယ် ရမ္မက်အလှတို့ စုစည်းနေသော အလှပေါင်းစုံသည့် ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်….။
ထို ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်နှင့် နှစ်ကိုယ်ယှဉ်တွဲ ချစ်ပွဲနွဲခွင့်ရပါက “ငါဟဲ့ ယောကျ်ား၊ လူဖြစ်ရကျိုးနပ်ပေတကား” ဟု ကြွေးကြော် မိပေလိမ့်မည်။
ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်ကို မြင်၍ ပိုင်ဆိုင်လိုခြင်း၊ တူယှဉ်ပျော်ပါးလိုသောစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပါက အမှန်စင်စစ် အပြစ်ဟုမဆိုသာ။
ပုထုဇဉ်ဟူသမျှ ကင်းကွာမရနိုင်သော ငါးပါးအာရုံ ကာမဂုဏ်ပင် မဟုတ်ပါလား။ လွတ်လပ်သော အမျိုးသမီး တစ်ဦး၊ လှပထူးခြားလွန်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် နှစ်ကိုယ်ပျော်မြူး ချစ်ရည်လူးလိုသည်မှာ သဘာဝသာတည်း။
လေပြင်းပြင်းတိုက်ပါက ပင်လယ်ပြင်မှ ရေလှိုင်းတို့ ထကြွသည့်နည်းတူ ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်အဖို့ ……..
ပျိုမြစ်သော အရွယ်၏ တဏှာရာဂ၏ စေ့စော်မှု
ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေ၏ ဖန်တီးလှုံ့ဆော်မှု
ချစ်သူ၏လိုအင်ဆန္ဒ
လုံခြုံစိတ်ချရသောအခြေအနေ
မိမိကိုယ်တိုင် ခံစားမှုတွင် သာယာသောအရသာ…
စသည်၊ စသည်တို့ ပေါင်းစုံရိုက်ခက်မှုကြောင့် ရမ္မက်လှိုင်းများ ခပ်ရိုင်းရိုင်းခပ်ကြမ်းကြမ်း ထရသည်။
အခြေအနေတွေ တည်ငြိမ်လာသည့်အခါတွင် အိန္ဒြေသိက္ခာ အပြည့်ရှိသည့် ဆရာမလေး အသွင်။ ဆိုရလျှင် အစွန်းနှစ်ဖက်ဖြစ်သော စိတ်အခြေအနေကား ဆန္ဒအပေါ် မူတည်၍ ပြောင်းလဲခြင်းဟု ဆိုရပေမည်။
ဖြူလဲ့သွယ်မှာလည်း ထို့နည်းတူစွာ………..။
…………….
“ထင်းခွေမကြုံ၊ ရေခပ်ကြုံ” ဟူသော မြန်မာစကားပုံရှိသည်။ ဆိုလိုရင်းမှာ ကလဲ့စား ချေလိုခြင်းကို အဓိကထား ကိုယ်စားပြု၏။ တစ်နေ့နေ့တစ်ချိန်ချိန် ငါ့အလှည့်ရောက်ရင် သိချေသေးရဲ့ ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
ဆရာမလေးဖြူလဲ့သွယ်လည်း ထင်းခွေမကြုံ၊ ရေခပ်ကြုံ ဆိုသော စကားပုံဆန်ဆန် ကြုံတွေ့နေရသည်။ သို့သော် ကလဲ့စားချေလိုခြင်းကို ကိုယ်စားမပြု။ တွေ့ဆုံကြုံ ရခြင်း သက်သက်ကိုသာ ကိုယ်စားပြုသော အခြေအနေ။
သူငယ်ချင်း ရီရီမရှိ၍ အတန်းနှစ်တန်းကို ထိန်းနေရသော ဆရာမလေးဖြူလဲ့သွယ်ကာ ဟိုအတန်းပြေး၊ ဒီအတန်းဆူနှင့် ဗျာများနေရသည်။ ဆော့သော ကလေးငယ်တို့အား ဆူသင့်ဆူ၊ ငေါက်သင့်ငေါက်။ ရန်ဖြစ်သော ကလေးများအားလည်း ချော့ရခြောက်ရ။
သည်အချိန်မှာပင် ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ရောက်လာ၏။ ကလေးများကား မီးခဲကို ရေနှင့်ငြိမ်းလိုက်သလို ငြိမ်သက်သွား၏။
“မင်္ဂလာပါ ဆရာကြီး”
ဖြူလဲ့သွယ်က နှုတ်ဆက်စကားဆို၏။
“မင်္ဂလာပါကွယ်… အတန်းနှစ်တန်းထိန်းနေရတာနဲ့ ဆရာမလေးလည်း ပင်ပန်းနေ ရှာပြီ… .”
ဆရာကြီးမှ ကရုဏာစကားဆိုသည်။
“ရပါတယ်ဆရာကြီးရှင့်”
“အင်းဗျာ…အားတော့နာတယ် ဆရာမလေးရေ…အကူအညီကလည်း မတောင်း မဖြစ်ဆိုတော့”
“မဟုတ်တာ ဆရာကြီးရယ်၊ ပြောပါ…အားနာစရာမှ မဟုတ်တာ”
ဖြူလဲ့သွယ် အလိုက်သင့်ပြောရသော်လည်း စိုးထိတ်မိ၏။ ဘာများအကူအညီလိုပါလိမ့်။
“အင်း…ဗျာ….၊ ဒီလို ဆရာမလေး၊ ကျောင်းမှာ စာသင်ခုံတွေက ယိုင်တာနဲ့တာများနေပြီ၊ မပြင်မဆင်ဘဲ ထားရင် ပျက်စီးဖို့ပဲရှိတော့တာ၊ ပြင်မှပဲ ရေရှည်ခံတော့မှာလေ….အဲဒါ ဒီပိတ်ရက်ဆက် နေတုန်း ပြင်မလားလို့၊ ဆရာမလေးက ကျောင်းမှာပဲနေတာဆိုတော့ ဆရာမလေးပဲ ဦးစီးပေးဖို့ အကူအညီတောင်းတာပါ”
ဖြူလဲ့သွယ် ရင်ပေါ့သွားရသည်။ တော်သေး…အထွေအထူးမဟုတ်လို့။
“ရပါတယ်ရှင့်၊ ဖြူလဲ့က ဒီပိတ်ရက် အိမ်လည်းပြန်တာမှ မဟုတ်တာ၊ ဦးစီးပေးပါမယ် ဆရာကြီး၊ ဒါနဲ့ ဘယ်လိုများ…စီစဉ်ထားလဲ ဆရာကြီး”
“အင်းဗျာ… လိုတဲ့ သစ်တွေတော့ ဝယ်ထားတာ ခဏနေရင် ရောက်မှာပါ၊ ကျောင်းရန်ပုံငွေကလည်း မကျန်တော့ လက်သမားခတော့ ကြည့်ဖြေရှင်းရမှာပဲ၊ ရွာထဲက လက်သမား ဆရာ မောင်စံထွေးတို့ကို ခေါ်ရမှာပဲ”
ဆရာကြီးက သူ့ထုံးစံအတိုင်း အင်း…ဗျာ….နှင့်စကာ ပြော၏။ စကားဆုံးတော့ ဖြူလဲ့သွယ် အတွေးတစ်ချက်က လက်ခနဲ…..။
“ဟို…ဟိုလေ…ဆရာကြီး ဖြူလဲ့တို့ နေတဲ့အဆောင် ပြင်တုန်းကတော့ ကျောင်းနားက လေ ဦး…..ကြီး…ဟို ဦးအောင်ကျော် ပြင်ပေးတာ၊ အဖိုးအခလည်းမယူဘူးရယ်၊ ခုလည်း သူ့ကို အကူအညီတောင်းကြည့်ရင်ရော ဆရာကြီး”
ဖြူလဲ့သွယ်လည်း ပြောသာပြောရသည်။ မသိစိတ်က မလုံမလဲ။ ကိုယ့်ဝမ်းနာ ကိုယ်သာ သိသည်လေ။
“အင်း..ကောင်းသားပဲ၊ ကိုအောင်ကျော်ကို မေ့နေတာ၊ သူက စေတနာကောင်းပါတယ်၊ အလှူအတန်းဆို လည်း ရှေ့ဆုံးက၊ ပြောကြည့်ရဦးမယ်၊ လက်သမားခ သက်သာတော့ တစ်ခြား လိုတာလေးတွေ ဖြည့်နိုင်တာပေါ့ ဆရာမလေးရာ”
ဆရာကြီးက ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလက်ခံ၏။
ဖြူလဲ့သွယ် တိတ်တိတ်လေး ပျော်မိသည်။ ဦးအောင်ကျော်နှင့် ပြောဆိုဆက်ဆံရ တော့မည်။ ချစ်သူ့ကိုစိတ်ဆန္ဒတော့ အနည်းနှင့် အများပြည့်ဝမည် ထင်ပါသည်။ အင်း…..မိမိလည်း ရင်တော့ဖိုရပါသည်လေ။
ဆရာကြီးက ကိုအောင်ကျော်…ဟုခေါ်သည်ကို သတိထားမိသည်။ ဦးအောင်ကျော်က ဆရာကြီးထက် အသက်ကြီးလိမ့်မည်။ ထိုလူကြီးနှင့် မိမိက ထိကပါး.. ရိကပါး
“အမလေး……”
တွေးရင်း ရှက်ပြုံးလား၊ ကြောက်ပြုံးလား၊ ကျေနပ်ပြုံးလား ဝေခွဲမရသော အပြုံးလေးတစ်ပွင့်ပြုံးမိ ရာမှ ဆရာကြီးရှေ့ ဖြစ်သည်ကို သတိရကာ ကပျာကယာဖြင့်
“ဟုတ်..ဆရာကြီး၊ ဒါဆို ဖြူလဲ့ထမင်းစားအပြန် ဦးအောင်ကျော်ကိုတွေ့ရင် ပြောလိုက် ပါ့မယ်”
ဖြူလဲ့သွယ် အမူအယာပျက်သည်ကို ဆရာကြီးကသတိမထားမိလို့သာ တော်သေး၏။
“ဟွန်း…သိပ်မုန်းစရာလူကြီး၊ သူ့အကြောင်းတွေးရင် အမြဲ ရင်ဖိုရ…အမှားမှား အယွင်းယွင်း ဖြစ်ရနဲ့…။ ဟွင့်..ငါကပဲ စခေါ်ဖို့ ဖန်တီးတာကို….ဒင်းက ခပ်တည်တည်နဲ့ ဆရာကြီးပုံလုပ်နေလို့က တွေ့မယ်… တွေ့မယ်…”
အပျိုဖြန်းလေးပမာ ပွစိပွစိရွတ်ကာ ပြောမိသည်။ မျက်နှာလေးကတော့ ရွှင်ရွှင်ပျပျ ပြုံးနေ ရှာပါသည်။ ဆရာကြီး ပြန်သွားပြီကိုး…။
ဆိုရလျှင် ဆရာမလေးဖြူလဲ့သွယ်မှာ ဦးအောင်ကျော်နှင့် ထင်းခွေမကြုံသလို ရေခပ် လည်းမကြုံပါ။ မကြုံကြုံအောင် ကိုယ်တိုင်က ကြံစည်လိုက်ခြင်း။ ကြုံလာသည့် အခွင့်အရေးကို အသုံးချလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
ကျောင်းစာသင်ခုံများပြင်မည်ကို အကြောင်းပြခြင်း။
ချစ်သူ၏ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုခြင်းကို အကြောင်းပြခြင်း။
ဘယ်လိုပင် ဆင်ခြေဆင်လက်တွေ ပေးနေစေကာမူ ဖြူလဲ့သွယ်ကိုယ်တိုင် ထို ဦးအောင်ကျော်နှင့် ပြောဆိုဆက်ဆံရမည်ကို ကျေကျေနပ်နပ် ဖြစ်နေခြင်းမှာ ငြင်းမရ။ သူများသာညာလို့ရမည် မိမိကိုယ်ကိုတော့ ညာမရနိုင်ပါလေ။
မည်သို့ဆိုစေကာမူ နေ့ခင်း ထမင်းစားကျောင်းဆင်းတော့ ဖြူလဲ့သွယ်ခြေလှမ်းတွေ သွက်နေရ၏။ မြူးနေရ၏။
++++++++++++++++++++++++++++
မျှော်သာမျှော်သည် ပေါ်မလာ မျှော်ရှာသူမာ မောရပါသည် ဆိုသည့်သီချင်းမှာ ဖြူလဲ့သွယ် ကိုကြည့်၍များ စပ်ဆိုထားသလားအောက်မေ့ရသည်။
စောင့်မျှောပါသည်ဆိုမှ နေ့ခင်းကျောင်းမှအပြန်တိုင်း တွေ့နေကျ ဦးအောင်ကျော်ကို မတွေ့ရ။
ထမင်းစားသော်လည်း စိတ်မဖြောင့်။ လယ်ထဲမှအပြန် ဦးအောင်ကျော်ကို တွေ့မလား စိတ်တထင့်ထင့် ရှေ့သို့ တမျှော်မျှော်ဖြင့် စားရသည်။ ဦးအောင်ကျော်ကား ပေါ်မလာ။
အပေါ့အပါးသွားရတာပင် ဖြောင့်ဖြောင့်မသွားနိုင်အား။ အိမ်သာထဲရောက်နေချိန် ဦးအောင်ကျော် ပြန်သည်နှင့်ကြုံနေမည်ဆိုး၍ အမြန်သွား၊ အမြန်ထွက်ရသည်။ ဦးအောင် ကျော်၏ အရိပ်အယောင်ပင် မမြင်ရ။
ခါတိုင်းကြားနေကျ လယ်ကွင်းဘက်မှ သီချင်းဆိုသံ၊ အော်ဟစ်သံများပင် တိတ်ဆိတ်နေသည်ထင်ရ၏။ လူရိပ်လူချေလည်း မတွေ့ရ။
ဖြူလဲ့သွယ် အလိုလိုနေရင်း စိတ်ကတိုရသည်။ စောင့်မျှော်သူအဖို့ အချိန်ကား ကြာလွန်းလှ၏။ စိတ်မရှည်တော့…။ သိပ်မကြာခင် ကျောင်းပြန်သွားရတော့မည်။
ကျောင်းပြန်သွားသည့် ကလေးများပင် မရှိလှတော့။ ကျောင်းတတ်ချိန် နီးချေပြီ။ စိတ်တိုတိုနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ဦးအောင်ကျော်အိမ်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
ခြံရှေ့ရောက်၏။ ခြံတံခါး ဖွင့်ထားပေမယ့် လူရိပ်လူယောင် မမြင်ရ။
“ဦး…အောင်…ကျော်..”
ပြန်ထူးသံ မကြားရ။
“ဦး…ကြီး..”
တိတ်ဆိတ်လျက်သား။
ခြံလေးထဲ ဝင်လိုက်သည်။ ခြံဝင်းကား သန့်ရှင်းနေသည်။ သစ်ပင်ရိပ်များဖြင့် အေးချမ်း သော်လည်း အမှိုက်သရိုက်မရှိလှ။ သေချာလှည်းကျင်းထားပုံရသည်။ ရွက်ကြွေ တချို့တ လေသာ တွေ့ရ၏။
အိမ်တံခါးကတော့ စေ့ထားသည်။ အိမ်အတွင်းမှ ရေဒီယို သံ သဲ့သဲ့ကြားရသည်။ လူတော့ရှိလိမ့်မည်။ မကြား၍ထင်။ တံခါးရှေ့ လျှောက်လာခဲ့၏။
တံခါးရှေ့နားတွင် နှင်းဆီပန်းတို့ကား အစီအရီ။ အချို့ကား အပွင့်၊ အချို့ကား အဖူးအငုံ၊ အရောင်အသွေးစုံလင်လှသည်။
“ဒီလူကြီး သန့်သန့်ရှင်းရှင်းတော့ အရှိသား…” စိတ်တွင်းမှ ကြိတ်၍ အမှတ်ပေးမိသည်။
မိန်းကလေးပီပီ ပန်းကြိုက်သော ဖြူလဲ့သွယ်မှာ နှင်းဆီပန်းတို့အား ငေးမောရင်း လျှောက်အလာ…
နှင်းဆီပင်အဆုံးတွင် ဝပ်အိပ်နေသော ခွေးအား မမြင်မိ။ တည့်တည်းတိုးတော့သည်။
“ဝုတ်…ဝုတ်…ဝူး…”
အိပ်နေသော ခွေးမှာလည်း တိတ်ဆိတ်စွာ အနီးရောက်လာသော ဖြူလဲ့သွယ်အား ထိုး၍ ဟောင်၏။
“အ…မ…လေး…ခွေး….ဟဲ့….အမေ့…”
ဖြူလဲ့သွယ်မှာ အလန့်တကြား…ပြေးမိပြေးရာ အိမ်တံခါးသို့ စွတ်ပြေးမိသည်။ ခွေးကလည်း ထိုး၍ ဟောင်ဆဲ..။
“ငနက်….ဟေ့…ငနက်…တိတ်…..ဝုန်း…ဟာ…”
“ခွေး…ခွေး…အို….ဟင့်….ကျွတ် ကျွတ်”
အဖြစ်အပျက်ကား လျှင်မြန်လွန်းလှသည်။
ခွေးဟောင်သံ၊ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများကြောင့် ဦးအောင်ကျော်မှာ ခွေးကို ဟန့်ရင်း တံခါးအဖွင့်…..။
ပြေးဝင်လာသော ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ဦးအောင်ကျော်ကို ဝင်အတိုက်။
ရုတ်တရက်မို့ ဦးအောင်ကျော်ကား နောက်ပြန်လဲရတော့သည်။ ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ဦးအောင် ကျော်အပေါ်မှ ထပ်လျက်သား….။
+++++++++++++++++++++++++++++++++
အကြောက်လွန်နေသော ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ဦးအောင်ကျော်ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖက်မိဖက်ရာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ရင်း အကြောက်မပြေရှာသေး။
“ခွေး….ခွေး….…” မျက်လုံးမှိတ်ကာ အော်နေရရှာသည်။
အပေါ်ပိုင်းဗလာ၊ ပုဆိုးတိုနှင့် ပက်လက်လဲနေသော ဦးအောင်ကျော်မှာ ရုတ်တရက်တော့ ဘာဖြစ်မှန်းမသိ။ မိမိရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းအပ်၊ တင်းတင်းဖက်ကာ ကြောက်နေရှာသောသူမှာ ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်မှန်း ခဏကြာမှ သတိထားမိသည်။
ဝမ်းဗိုက်အပေါ်မှ အိစိအိစိ အထိအတွေ့ကို မိန်းမောစွာခံစားရမိသည်။ ဖြူလဲ့သွယ် နို့လေး နှစ်လုံးမှာ ဦးအောင်ကျော် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် ပိပိရိရိလေး။ ဖြူလဲ့သွယ်မှ အတင်းဖက်ထား ၍ ဦးအောင်ကျော်ဗိုက်အား နို့ဖြင့် ပွတ်နေသည့်နှယ်။
ပုဆိုးတိုတိုအောက်မှ ဦးအောင်ကျော်၏ လီးကြီးက ခုံးထလာတော့သည်။
ပူနွေးမာတောင်သော အတန်ကြီး၏ အထိအတွေ့ကို ဖြူလဲ့သွယ်၏ ချပ်ရပ်နေသော ဗိုက်သားပြင်၊ ချက်နားတစ်ဝိုက်က ခံစားမိသည်။
ကျောင်းအင်္ကျီ ရင်ဖုံးအဖြူလေးနှင့် ဦးအောင်ကျော်၏ ပုဆိုးတိုတိုခံနေသောငြား အထိအတွေ့က ပီပီပြင်ပြင်။ အမြှောင်းလိုက်ကြီး ရုန်းထနေသော လီးတန်ကြီးက ဖြူလဲ့ သွယ် ဗိုက်သားလေးအား ပင့်ထောက်လာသည်။
“အို….” ဖြူလဲ့သွယ်နှုတ်မှ ရှက်ရွံစွာ ထွက်ပေါ်လာရ၏။
အောက်မှပင့်ထောက်လာသော လီးတန်ကြီး၏ အထိအတွေ့ကြောင့် ကြောက်လန့်တကြီး ဖြစ်နေသော ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ရှက်ရခြင်းသို့ ကူးပြောင်းရပြန်သည်။
ဦးအောင်ကျော်၏ရင်ဘက်ပေါ် မျက်နှာအပ်နေသည့်အတွက် ဦးအောင်ကျော်၏ ကိုယ်နံ့ကို ရှုရှိုက်မိသည်။
နံသည်လည်းမဟုတ်၊ မွှေးသည်လည်းမဆိုသာ။ သို့သော်..အဖိုနံ့…တတ်ကြွဖွယ်ရာ ကိုယ်သင်းနံ့။ ဖြူလဲ့သွယ် စိတ်လှုပ်ရှားရသည်။ စိတ်တွေထရ၏။
အခြေအနေကို သတိထားမိပြီး… ပင့်ထောက်နေသည့် လီးကြီးပေါ်မှ ဗိုက်လေးကုန်းကာ ထရသည်။
ဦးအောင်ကျော်ကလည်း ဖြူလဲ့သွယ် လက်မောင်းကိုပင့်၍အဖယ်…..
ဖြူလဲ့သွယ်က ကုန်းအထ…။
သန်မာလှသော ဦးအောင်ကျော်၏ လက်အစုံကာ ဖြူလဲ့သွယ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နေရာလွဲစွာ….ဖြူလဲ့သွယ်၏ ရင်သားနှစ်မွှာကို စီးစီးပိုင်ပိုင် ဆုပ်ကိုင်မိတော့သည်။
“အို…အ….အမေ့…”
ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ယောကျ်ားသားတစ်ဦး၏ နို့အစုံကို ကိုင်တွယ်ခံရခြင်းကြောင့် တုန်ယင် သွားရ၏။ စုပ်သပ်မိရ၏။ တိုးဖွဖွ ညည်းမိ၏။
တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားရ၏။ အထိအတွေ့တွင် ချက်ခြင်း မရုန်းဖယ်မိ။
ဦးအောင်ကျော်သည်လည်း လက်မောင်းအစုံကိုရည်ရွယ်၍ တွန်းမသော်လည်း နူးညံ့လှ သော အသားစိုင်အလုံးအခဲ၏ အထိအတွေ့တွင် သာယာစွာ ချက်ချင်းမလွှတ်နိုင်။
ရင်ဖုံးအင်္ကျီနှင့်ဘော်လီခံနေသော်လည်း ထိတွေ့မှုက လက်ထဲတွင် စီးစီးပိုင်ပိုင်။ ထွေးထွေးအိအိ။
နို့အစုံလေးကို စီးပိုင်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။
နှစ်ဦးသား အထိအတွေ့တွင် ပျော်ဝင်ယစ်မူးသွားရသည်။ နို့ကိုင်သူကလည်း မလွှတ်နိုင် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ။ အကိုင်ခံရသူမှာလည်း ရင်လေးပင် ကော့ပေးမိသည်။မရုန်းနိုင်အား….။
ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ပက်လက်လှဲနေသော ဦးအောင်ကျော် ဗိုက်ပေါ်ခွထိုင်ပြီး နို့ကို အကိုင်ခံနေရသည်..။ ရင်ကိုကော့ကာ နို့ကိုင်ခံနေရသည့်နှယ်။
ပေါင်တွင်းသားဖြူဖြူနှင့် စိုတိစိုတို ပင်တီဖုံးသောအဖုတ်လေးကား ထဘီခံနေသည့် ကြား မှ ဦးအောင်ကျော် ဗိုက်သားတို့နှင့် တိုက်ရိုက်ပင် ထိတွေ့နေသလိုလို။ လူကလည်း လွင့်မျောနေသလိုလို….။
ဖင်နောက်မှ လီးတန်ကြီးကလည်း ထိုးထိုးထောင်ထောင်။ မိုးထောင်နေသည့် ကျောက်တိုင်ကြီးပမာ။ ဖင်လေး နောက်သို့ လှုပ်မိသည့်နှင့် လီးတန်မာမာကြီးကို ထိပွတ်မိတော့သည်။
ဖိုမအထိအတွေ့တွင် မလူးသာမလွန့်သာ။
ဖင်နှင့်ပွတ်မိသော အရာကြီးကြောင့် မသိစိတ်က လုပ်မိလုပ်ရာ လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ဖယ်မိ၏။
“ဟင့်…အာ….”
ဖယ်ဖို့အတွေးဖြင့် လက်ဖြင့်ဖယ်သော်လည်း ဦးအောင်ကျော်၏ ထောင်ထနေ သောလီးကြီး၏ အထိအတွေ့က ဖြူလဲ့သွယ် လက်သွယ် သွယ်လှလှလေးအား ချက်ခြင်း မလွှတ်နိုင်စေရန် ပြုစားပြန်သည်။
“အို..ဟင့်…ဟင့်”
မရည်ရွယ်ဘဲ ဆုပ်ကိုင်မိသည်ဆိုသော်လည်း သန်မာတောင့်တင့်ထွားကြိုင်းလှသော ယောကျ်ားတစ်ယောက်၏လီး ဆိုသော အထိအတွေ့တွင် တဒင်္ဂ ဆက်ကိုင်ထားမိသည်။ နှုတ်မှလည်း အာမေဋိတ်သံ ထွက်ရသည်။
“အာ့….ဟင့်…ဟင့်…ကျွတ်…ကျွတ်.”
တောင်တင်းနေသည့် လီးကြီး၏ အထိအတွေ့တွင် မိန်းမူးနေဆဲ နို့အစုံမှ စူးနစ်သော ခံစားချက်ကြောင့် အာ့ကနဲ ညည်းမိသည်။
ဦးအောင်ကျော်ကား နို့ ကို ဆုပ်ညှစ်ခြင်းမဟုတ်ပါ။
ဆုပ်ထားရာမှ လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ နို့ကို ဆုပ်ညှစ်ထားရမှ ရုတ်တရက် လွှတ်လိုက်ခြင်းကြောင့် နို့လး စူးစူးကျဉ် ကျဉ်လေး ဖြစ်ကာ ဖြူလဲ့သွယ် လွှတ်ကနဲ ညည်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ထ..ထ..ဆရာမလေး…လွှတ်ဦး ကျုပ်ဟာကို”
ဦးအောင်ကျော်ပြောမှ ဖြူလဲ့သွယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်ကာ ဆုပ်ထားမိသော လီးတန် နွေးနွေးထောင်ထောင်ကြီးအား ကပျာကယာလွှတ်လိုက်သည်။
လက်ထဲကသာ ဟာသွားရသည်မဟုတ်၊ စိတ်ထဲတွင်ပါ ဟာကနဲ ခံစားရ၏။ ကုန်းထရသည်။
ရင်ထဲတွင် ကတုန်ကယင်…။ မျက်နှာဖြူဖြူလှလှလေးမှာ ရဲနေသည်။ ရှက်အားပိုရသည်။
ကယောင်ကတန်းဖြစ်ရသည်။ ဦးအောင်ကျော်အားလည်း စေ့စေ့မကြည့်ရဲ။
အဝတ်အစားတို့ကို ဆန့်ဆန့်ရပ်ရပ်ပြင်ရင်း မျက်နှာလေးငုံ့ကာ ရပ်နေမိသည်။ စိတ်လှုပ် ရှားမှုကြောင့် စကားတို့ပြောမထွက်။ မက်တပ်လေးရပ် ခေါင်းလေးငုံ့ရှက်အားပိုနေသော ဖြူလဲ့သွယ်မှာ အပြစ်ရှိသော ကလေးငယ်လေးပမာ။
“ကဲ….”
ဦးအောင်ကျော်၏ ကဲ ဆိုသော စကားသံကပင် ဖြူလဲ့သွယ်ကို ဆက်ကနဲ တုန်စေသည်။ တရားသူကြီးမှ စီရင်ချက်ချမည့်အသံကို ကြားရသော ရာဇဝတ်သားလေးသဖွယ်။
ဦးအောင်ကျော်က စကားအပြော ဖြူလဲ့သွယ် တွန့်သွားသည့်အတွက် ရီချင်သွားရသည်။ ချက်ခြင်းမပြောသေးဘဲ ဖြူလဲ့သွယ်အား ကြည့်ရင်း ရီချင်စိတ်ကို ထိန်းကာ
“ဘယ်လို ဖြစ်ရတာတုန်း ဆရာမလေးရ…အလန့်တကြား….”
“ခွေး…..ခွေး..လေ…ခွေး ကြောက် …ကြောက်….လို့…”
ဖြူလဲ့သွယ်၏ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ပြောသံ၊ ရှက်နေဟန်လေးများကို ကြည့်ကာ ဦးအောင်ကျော် စနောက် ချင်လာရသည်။
“ဟော..ဗျာ…ခွေးကြောက်တာနဲ့ ကျုပ်ကို တွန်းလှဲပြီး ဖက်စရာလား ဆရာမလေးရ”
ဦးအောင်ကျော်က အတည်ပေါက်ကြီး ပြောသည်။ စနောက်နေမှန်း ဖြူလဲ့သွယ်ခမျာ မသိရှာ…။
“အာ…..မဖက်ပါဘူး ကြောက်လို့ ပြေးရင်း ဝင်တိုက်မိတာ….”
“မသိပါဘူးဗျာ…ကျုပ်ကိုများ တမင်ဖက်ချင်သလားလို့….”
ဦးအောင်ကျော်ကား ပြုံးသည်။ ရီသည်။ ဖြူလဲ့သွယ်ကို ခြေအစ ခေါင်းအဆုံးကြည့်ကာ စ၏။
စနောက်နေမှန်းလည်း သိလာရသည်။ ရှက်ရွံ့နေရာမှ ဖြူလဲ့သွယ် ဒေါပွလာ၏။ ခြေလေးဆောင့်ကာ
“ဖက်ချင်စရာလား….လို့ ဟွန့်”
မျက်စောင်းလေးထိုးကာ ပြောနေသည့် နှုတ်ခမ်းစူစူ ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်၏ ဟန်ပန် ကိုကြည့်ကာ ဦးအောင်ကျော် မရိုးမရွ ဖြစ်ရသည်။
“ကဲ…စတာပါဗျာ…မျက်စောင်းကြီးလည်း ထိုးမနေပါနဲ့၊ ကျုပ်လည်း ပြာကျသွားပါဦး မယ်… .ဆရာမလေးက ကျုပ်ကို မပတ်သက်ပါနဲ့ပြောပြီး ကျုပ်အိမ် ဘာ လာလုပ်တာ တုန်းဗျ….ထိုင်ပါဦး”
ဦးအောင်ကျော်ပြောမှ ဖြူလဲ့သွယ် ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတိထားမိသည်။ အပျိုဖြန်းလေးပမာ အရှက်ပို၊ ဟန်ပိုစွာ မျက်စောင်းထိုးမိရသည်လေ။
“ဘယ်မှာထိုးလို့လဲ…လို့..ဟွင့်….လာချင်လို့လာတာထင်နေလား…ဆရာကြီးက ခေါ်ခိုင်း လို့… ကျောင်းစာသင်ခုံတွေပြင်ချင်လို့တဲ့ရှင့်၊ ဒါမို့လို့ လာခေါ်တာ သိပြီလား ”
သည်လူကြီးက ဘာတွေများစွမ်းသည်မသိ။ အသက်ချင်းလည်းကွာ ချစ်စရာလည်းမရှိပါ ဘဲနှင့် ပြောရဆိုရသည်မှာ ကျေနပ်စရာတော့ကောင်း၏။
တွေ့တိုင်း၊ ဆုံတိုင်း ဖြစ်လိုက် တိုင်းလည်း အသည်းနှင့်အသန်။ ခုတစ်ဖန်လည်း နို့ကို အကိုင်ခံရသည်။ သူ့လီးကြီးကို ကိုင်မိပြန်သည်။
တုတ်တုတ်ထွားထွားနှင့် သန်မာလှသည့် လီးကြီး။ ရုတ်တရက်မို့ ချက်ချင်းမလွှတ်နိုင်ဘဲ ဆုပ်ထားမိ၏။ အို…ရှက်ပါသည်လေ..။
မတတ်နိုင်၊ ရှက်နေလို့လည်းမပြီး၊ ဒါတွေက တမင်ဖန်တီးခြင်းတော့ မဟုတ်။ သူ့အလိုလို ဖြစ်လာခြင်းများသာ။
ရှက်ရွံ့မိသော်လည်း မျက်နှာပူ၍ အနေမခက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်သည်။ ရှက်ရွံ့နေသော စိတ်များတွင် ဒေါသစိတ်လေးတွေ အစားထိုးဝင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်သည်။
ထိုသို့ ဒေါသ စိတ်လေးစွက်၍ ပြောသည်ကိုပင် ပြုံးပြုံးကြီး ရီရီမောမော လုပ်နေ သေးသည်။ အမြတ်ကတ်စရာကြီး ဟွန်း…လူကြီးကိုက။
ကတ်ကတ်လန်ပြောနေသည့် ဖြူလဲ့သွယ်ကို ကြည့်ရင်း ဦးအောင်ကျော် မထိန်းနိုင်ဘဲ ရီ တော့သည်။
“ဟား…ဟား…ဟုတ်ပါပြီ ဆရာမလေးရာ..ကဲ..သွားကြအောင်”
ဖြူလဲ့သွယ်မျက်စောင်းက ရီမောနေသော ဦးအောင်ကျော်ထံ ဒုတိယံမိ…။ မရည်ရွယ်ဘဲ လွှတ်ကနဲ ထိုးမိသည်။
ဦးအောင်ကျော်၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အသွင်အပြင်က ဖြူလဲ့သွယ်ကိုလည်း ကူးစက်ကာ အနေမခက်ဘဲ နေသာထိုင်သာရှိလာရသည်။
အချုပ်အနှောင်မရှိ၊ လွတ်လပ်စွာ…..။
ငယ်ပေါင်းသူငယ်ချင်းပမာ ရင်းနှီးလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
ဖြူလဲ့သွယ် နှုတ်ခမ်းဆူသည်။ မျက်စောင်းကိုချီသည်….ဦးအောင်ကျော် အရီမရပ်မချင်း မျက်စောင်းကြီးကို အားရပါးရထိုးတော့၏။
“ဆရာမလေးက စချင်စရာလေးမလို့ စတာပါဗျာ၊ သွားကြမယ်လေ..”
“ဟွန်း…ခေါ်ပါမယ်..ဒီပုံကြီးနဲ့” ပုဆိုးအောက်မှ ငေါထနေသည်ကို မေးဆက်ရင်း ဖြူလဲ့သွယ် ပြောသည်။
မပြောမဖြစ်၍ အတတ်နိုင်ဆုံး အလိမ္မာသုံး၍ ပြောရသည်။ ဒီလူကြီးကမလွယ် လီးငေါငေါ ကြီးဖြင့် လိုက်လာမှ….။
“ဟွင့်…သူဟာကြီးကဖြင့် အကြီးကြီးနဲ့.. ပုဆိုးပေါ်ကနေ ကိုင်မိတာတောင် လက်ထဲ မဆန့်ချင်…မာလိုက်တာလည်းလွန်ရော…ဟင့်…
အင်းလေ သူက လိုးနေကျလီးကြီး ဟာ ထွားမှာပေါ့…အာ..ဟင့်ရှက်စရာကြီး… သူ့ဟာကြီးကိုင်ပြီး မလွတ်ပဲနေမိတာ……”
တွေးရင်း ဖြူလဲ့သွယ် ရှက်ရသည်။ ရှက်ရသည်ကိုက အရသာက…. တစ်မျိုးလေး ခံစားရ၏။ ရင်ထဲ နွေးနွေးတေးတေး..။ ရှက်စိတ်လေးကလည်း ငွေ့တေ့တေ့။
လီးအတောင်ငေါငေါကြီးဖြစ်နေ၍ မခေါ်ဘူးဟု ဖြူလဲ့သွယ်၏ ဆိုလိုခြင်းကို ရိပ်မိသော ဦးအောင်ကျော်မှာ လီးက ဇတ်ခနဲတုန်သွားရပြန်သည်။
“ဟင့်…အာ…” ကြည့်နေစဉ် ဇတ်ခနဲငေါတုန်သွားသော ပုဆိုးအောက်မှ လီးတန်ကြီး ကြောင့် ဖြူလဲ့သွယ် လန့်သွားရသလို တတိယံမိ မျက်စောင်းက ဒိုင်းခနဲ…။
“ဟား..ဟား…ခနစောင့် ဆရာမလေး၊ ဆရာမလေးသာ နဂါးဆို ကျုပ်တော့ အသား မပြောနဲ့ အရိုးတောင် ကျန်မယ်မထင်ဘူး၊…ဆရာမလေး လက်အိအိလှလှလေးက လာကိုင်တာကိုး၊ တောင် ပြီပေါ့ဗျ…ဒီကောင်က ဆရာမလေးလက်လောက် နူးညံ့တဲ့လက် နဲ့ တစ်ခါမှ အကိုင်မခံရဖူးတာကိုး….ဒါတောင်…ပုဆိုးပေါ်ကဖြစ်နေလို့…..”
ဦးအောင်ကျော်က ပြောပြောဆိုဆို အခန်းထဲဝင်သွားသည်။ ဖြူလဲ့သွယ် ခမျာ မျက်စောင်း လေးသာ ထိုးနိုင်ရှာသည်။ ရှက်မျက်စောင်းဆိုသောငြား ကျေနပ်ပိတိဖြစ်မှုလည်း ရောစွက်နေရသည်။ ဒေါသစိတ်ကားမပါတော့….။
မိန်းကလေးပီပီ သူမလက်လေးတွေလှကြောင်း၊ နူးညံ့ကြောင်း တခုတ်တရချီးကျူးတော့ ကျေနပ်ပိတိဖြစ်သည်သာ။
“ကြည့်စမ်း…ကြည့်စမ်း….သိပ်မုန်းစရာကောင်းတဲ့လူကြီး ဟွန်း…။ သူများနို့လည်း ကိုင်သေးတယ်…၊ သူဘာသာ တောင်တာကို ဒီကပဲ ကိုင်ပေးလို့ တောင်တာ လိုလိုနဲ့…ဟင်းနော်..”
“ဟင့်….သူ့ဘာသာတောင်တာဆို…ငါ့ကို လိုးချင်လို့တောင်နေတာပေါ့…..အို… ဟင့်… အဲလောက်ကြီးတဲ့ လီးကြီးနဲ့လိုးရင် အရမ်း ကြပ်တစ်နေမှာပဲ…ဟင့်….ငါ့ဟာလေး အရမ်းပြဲမှာ…ကျစ်..ကျစ် အရမ်းနာမှာလား မသိဘူးနော်.. အို….ဘာတွေလျှောက် တွေးနေပါလိမ့်”
အတွေးများကိုကား ဖြူလဲ့သွယ်မရပ်နိုင်ပါ။
“အင်း…သူ့ဟာကြီးက ကြီးတာတော့ အတော်ကြီးတယ်၊ လက်ထဲ မှာ နွေးနွေးကြီးနဲ့ တနင့်တပိုးကြီး၊ ငါက ဆုပ်ထားပေးတော့ သူလည်း တောင်မှာပေါ့ ဟင့်… တဆုပ်တခဲကြီး. .ကွာ… ကို့ဟာနဲ့ အကွာကြီးပဲ…ကို့ပြောပြရင် ကိုတော့ ထန်ဦးမှာ သေချာတယ်…ဟင့်…”
“လူကြီးကိုက.. ဘယ်လိုလည်း မသိကွာ…ရင်းရင်းနှီးနှီးဖြစ်အောင် တော့ ပြောတတ် ဆိုတတ်သား၊ သူများနို့လည်း ပိုင်စိုးပိုင်နိုင် ကိုင်တာ ကျိန်းနေတာပဲ…ဟွင့် မုန်းလိုက်တာ ကွာ…”
“”ငါ့လက်လေးက လှတယ် နူးညံ့တယ်ဆိုပဲ..ဟိဟိ..အတော်ပြောတတ်သား… ဒါတောင် ပုဆိုးပေါ်ကမို့လို့တဲ့…ဟွန်း….. ပြောပုံကိုက ပုဆိုးမပါဘဲ ဒီတိုင်းကိုင်ခိုင်းချင်တဲ့ပုံ… ..အ..မ…လေး….သူ့ဟာကြီး ဒီတိုင်းကိုင်ရ ရင်….ဟင့် ကြောက်..စ…ရာ….”
“ဟွန်း…ပြောတတ်မှာ ပေါ့လို့ မိန်းမတွေပတ်လိုးနေတာ၊ အထာကျွမ်းမှာပေါ့၊.. အင်း..ဒီလိုဆို..ငါ့ကို လည်း……လိုးချင်နေမှာပါပဲ ဟွန့်……”
ဖြူလဲ့သွယ် တွေးရင်း အကိုင်ခံထားရသော နို့လေးပင် ယားသလိုလို၊ ကျိန်းသလိုလို။ လီးဖြင့် ပင့်ထောက်ခံရသော ဗိုက်သားလေးများကပဲ ယားလာသလိုလို…. အဖုတ်လေးက ယားယားစိုစို…..။ လက်ဖဝါးလေးကပဲ ဦးအောင်ကျော်၏ တောင့်ထွားသန်မာသော လီးတန်ကြီးအား ဆုပ်ကိုင်ချင်သလိုလို….။
ဖြူလဲ့သွယ် အတွေးမဆုံးခင်မှာပင် ဦးအောင်ကျော်ထွက်လာ၏။ ဖြူလဲ့သွယ်အနားရပ်၏။ ဘယ်လိုလည်းကြည့်၊ သွားကြမလားဆိုသည့်သဘော။ စိတ်ခြင်းဆက်၍ ရင်းနှီးသည့် ပမာ စကားပင်ပြောစရာမလို။
ဖြူလဲ့သွယ်ကား ဦးအောင်ကျော်ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး အပြန်အလှန်ကြည့်၏။ စာမေးပွဲ ဖြေမည့် ကလေးငယ်အား စစ်ဆေးကြည့်ရှုသကဲ့သို့။
“မထ တော့ပါဘူး၊ ဘောင်းဘီဝတ်ထားတယ် ဆရာမလေး”
ဖြူလဲ့သွယ် စိတ်ပူသည့်အရာကို ဦးအောင်ကျော်က အလိုက်တသိပြောသည်။ ခြေထောက်ကိုချဲကာ ခါးကို အနည်းငယ်ပင် ကော့ပြ၏။ လီးကို ကော့ပြသလိုလို။
ဖြူလဲ့သွယ် မကြည့်ရဲပါ။ မျက်နှာကိုချက်ချင်းလွဲကာ
“အို…..ရပါပြီ ဦးကြီးကလည်း…..ဒါပေမယ့် အင်္ကျီ ဝတ်အုံး၊ သူများတွေနဲ့ တွေ့ရမှာ ကျောဗလာနဲ့ ဆို မကောင်းဘူးလေ”
သူမအနေနှင့်တော့ ကောင်းပါသည်ဆိုသည့်သဘော။ ဒီသဘော ဒီအပြောကို ဦးအောင် ကျော်လည်း နားလည်၏။
“အော်…အင်း...ပါ.. ဆရာမလေးရ၊ အဖြူလေးပဲ ဝတ်လိုက်မယ်လေ၊ ဆရာမလေးနဲ့ ဆင်တူပေါ့.. ဟား…ဟား ”
လေးကြိမ်မြောက် မျက်စောင်းက လျှပ်ပြတ်သလို ဒိုင်းကနဲ…။
သည်လိုအခြေအနေတွေကိုက စကားလုံးပေါင်းများစွာပြောဆိုသည်ထက်ပို၍ အရာ ရောက်ပေသည်။
ရင်းနှီးပွင့်လင်းခြင်း။
မျက်နှာပူစရာ၊ အားနာစရာမလိုခြင်း။
အသက်အရွယ်ကွာသော်လည်း ငယ်ပေါင်းကြီးဖော်ပမာ၊ ပြောမနာ ဆိုမနာ ဖြစ်ခြင်း။
သူငယ်ချင်းမကျ…ဘာမကျ….၊ မထိတထိ ဆက်ဆံရေး။
သည်လောက်မြန်မြန် ဆက်ဆံရေးက ပွင့်လင်းလေမည်ဟု ဖြူလဲ့သွယ် တွေးမထား။ ခုတော့ သမီးရီးစားမဟုတ်၊ ချစ်သူမဟုတ်၊ နို့ကိုင်ခံ၊ လီးကိုင်ပေး လုပ်ပြီး၏။ ချစ်သလားဆိုတော့ လုံးလုံးမချစ်။ ချစ်စရာလည်းမရှိ။
သို့ပေမယ့် ပြောဆိုဆက်ဆံ၊ ဟန်ပန် အမူအရာတို့မှာကား ချစ်သူရည်းစားထက်ပင် ပိုချေသေး၏။ အနှောင်အဖွဲ့မရှိ ပွင့်လင်းသော ဆက်ဆံရေးမျိုး။
ခုပင် ဒီလူကြီး လီးတောင်တာကို သိအောင် နှုတ်မှမပြောသော်လည်း မျက်စောင်း ထိုးမိ၏။ လီးမတောင်ကြောင်း သေချာစစ်ဆေး ပေးရသေး၏။ နှုတ်မှမပြောသော်လည်း ပြောသကဲ့သို့…။
ဒီလိုအခြေအနေတွေကို စကားလုံးများမရိုင်းစေဘဲ တစ်ခဏအတွင်း မိမိကို ပြောဆိုလုပ် ကိုင်စေနိုင်၏။ ဘယ်လောက်တောင် မကြမ်းကျေ နေသည့် လူကြီးပေလဲ။
အင်း…တွေးလို့သာ တွေးရပါသည်။ ဒီလိုအခြေအနေတွေကို မိမိလည်း သဘောကျမိပါသည်။ ရုန်းလည်းမထွက်နိုင်ပါ။ ထို့ထက် ချစ်ရသော မင်းသူမှ ပို၍ သဘောကျပါလိမ့်မည်။
ဦးအောင်ကျော်လည်း သဘောကျမည်သာ။ အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် လွတ်လပ်ပြုံးရွှင် ပေါ့ပါးနေသည်မဟုတ်ပါလား….။
ကျောင်းသို့လာရာ လမ်းတစ်လျှောက် ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်နှင့် ထွေရာလေးပါး ပြောဆိုဖြစ်ကြသည်။
ဖြူလဲ့သွယ်မှာ ဦးအောင်ကျော်စကားတွင် ရီလိုက်၊ ပြုံးလိုက်၊.. တခါတလေ ရင်ဖို စိတ်လှုပ်ရှားလိုက်ဖြင့်…..ကျောင်းသို့ ရောက်မှန်းမသိ ရောက်လာခဲ့ရ သည်။
“အင်း….ဗျာ၊ ကိုအောင်ကျော် ရေ…ဒီလို…”
ဆရာကြီးက အကြောင်းစုံရှင်းပြသည်။ ဦးအောင်ကျော်ကား ခေါင်းငြိမ့်၏။ ဖြူလဲ့သွယ်က နားထောင်ရင်း ဆရာကြီးနှင့် ဦးအောင်ကျော်ကို ဘာရယ်မဟုတ် ငေးကြည့်မိသည်။
ဦးအောင်ကျော်ကား ဆရာကြီးထက်ပင် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ် ကြီးမည်ထင်ရသည်။ ဆရာကြီးကတော့ ပိန်ပိန်ပါးပါး ပညာတတ်မို့ စကားပြောဆို ညင်သာသည်။
ဦးအောင်ကျော်သည်လည်း မခေပါ။ စကားအပြောအဆိုကောင်းသည်။ တောသားပေမို့၊ လယ်ထဲယာထဲ အလုပ်ကြမ်း လုပ်ရ၍ထင်။
ညိုထွားသော အသားအရေ၊
တင်းရင်းဆဲ လက်မောင်းသား၊
နေလောင်ထားသော မျက်နှာ…၊ နှုတ်ခမ်းမွေး စစ၊
ကျယ်ပြန့်လှသော ရင်အုံ…နောက်
ဖွံ့ဖြိုးထွားကြိုင်းလှသော…..ယောကျ်ားတန်ဆာကြီး…။
အို…ဘာလို့များ မိမိထက် အသက်နှစ်ဆပြန် ကြီးသော ထို အညာသားကြီးကိုမှ တဏှာဆန္ဒက ထကြွရပါလိမ့်။ တစ်ခါလည်းမဟုတ် အခါခါ။
ဖြူလဲ့သွယ် တွေးရင်း ထိုင်နေရာမှ ပေါင်လေးစေ့ကာ စောက်ပက်လေးညှစ်မိသည်။
ဒီလူကြီးနှင့်ဆုံတိုင်း စိတ်တွေထရ၊ ညှစ်ရသည်။ ယခုလည်း ဆရာကြီးရှေ့တွင်ပင် စကားပြောရင်း ခိုးညှစ်နေရပြန်ပြီ။
“ရပါတယ် ဆရာကြီးရာ…ကူညီပေးရမှာပေါ့”
ဦးအောင်ကျော်စကားသံကြားမှ ဖြူလဲ့သွယ် ကိုယ်လေးမက်ကာ ခိုးညှစ်နေခြင်းကို ရပ်မိ သည်။
“ကျေးဇူးပဲ ကိုအောင်ကျော်..၊ ဆရာတို့မှာ ရန်ပုံငွေနည်းနေတာ လက်သမားမငှားနိုင်လို့ အခက်တွေ့နေတုန်း ဆရာမလေးက ဦးအောင်ကျော် ကိုအကူအညီတောင်းမယ် ဆိုတာနဲ့..”
ဆရာကြီးစကားက ဖြူလဲ့သွယ်အား သူခိုးလူမိ ဖြစ်စေသည်။ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်ရ သည်။ ဦးအောင်ကျော်အား ဆရာကြီးမှ ခေါ်၍ အကူအညီတောင်းသလို ပြောခဲ့သည်ကိုး။
“ဟုတ်…ဟုတ်..ဟို…လေ….ဦးအောင်ကျော်လည်း ပြင်တတ်မလားဆိုပြီး..”
ဖြူလဲ့သွယ် က မလုံမလဲဖြင့်ပြောသည်။ မိုးကြိုးပစ်မှ ထန်းလျက်ဖြင့်ကာသည့်နှယ်…။
သို့ပေမင့် ဦးအောင်ကျော်က သတိမထားသလိုဖြင့်
“ရပါတယ်၊ ဆရာမလေး…၊ ကျွန်တော့်အနေနဲ့လည်း ကူညီခွင့်ရတာကို ကျေးဇူးတင် ပါတယ်ဗျာ၊ ကိုယ့်ရွာကျောင်းပဲ တတ်နိုင်တဲ့ဘက်က ကူရမှာပါပဲ”
ဒီလူကြီးမဆိုး၊ လူရှေ့သူရှေ့ကျလည်း အပြောအဆိုက အလာသားပဲဟု ဖြူလဲ့သွယ် အမှတ်တွေ ထပ်ပေးမိပြန်၏။
“အင်း…ဗျာ…၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ပိတ်ရက်မှာပဲ ကိုအောင်ကျော် ဆရာမလေးနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး လုပ်စရာရှိတာဆက်လုပ်ပါ၊ ပြင်စရာခုံတွေ ဆရာမလေး ပြပေးပါလိမ့်မယ်၊ ခုက ကျောင်းချိန် ဆိုတော့လေ…”
ဆရာကြီးက ရိုးရိုးသားသား ပြောသောလည်း ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်သာသိသော ဖြူလဲ့ သွယ်အဖို့ နှလုံးတုန် ရင်ခုန်ဖွယ်ရာ။
“ဟုတ်ကဲ့. ဆရာကြီး၊ စိတ်ချပါ၊ လယ်ကလည်း ရေတင်ထားကာစဆိုတော့ အလုပ်ပါး နေတာပါ၊ ပိတ်ရက်အတွင်း ဆရာမလေးနဲ့တိုင်ပင်ပြီး ပြင်စရာရှိတာ ပြင်ပေးပါမယ်”
ဖြူလဲ့သွယ် စိတ်ထဲရီချင်မိ၏။ ဒီလူကြီးကား သူ့ အိမ်ထဲတွင် တွေ့ခဲ့ရသောလူနှင့် မတူတော့။ ခုကျ တစ်ကယ့်လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။
သူ့အိမ်ထဲတုန်းကကျ လူငယ်လိုလို၊ ဘာလိုလို။ ပြီတီတီမဟုတ်သော်လည်း ရင်ခုန်အောင် အတော်လုပ်နိုင်သူ။ ရူးချင်လောက်အောင် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားအောင် လုပ်နိုင်သူ။
မုန်းဖို့ ကောင်းလောက်အောင် အနေခက်အောင်လုပ်နိုင်သူ။ တစ်ကယ်တမ်းကျလည်း ထိုသို့ အပြောခံ၊ အလုပ်ခံရ၍ မထိတထိအနေခက်ရသည်ကိုပင် မက်မော ကျေနပ် ရပြန်၏။ လိုလိုလားလား ခံစားချင်ရ၏။
အင်းလေ ဘာပဲနေနေ လူရှေ့သူ့ရှေ့ကျ မိမိကို လေးလေးစားစားဆက်ဆံတော့လည်း ကောင်းတာပဲလေ။ မဟုတ်ဘဲ သူပိုင် သူနိုင်လို မလေးမစား ဆက်ဆံပါက မိမိအနေနှင့် လက်ခံနိုင်မည် မထင်။
ဦးအောင်ကျော်က ဆရာကြီး၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ပါသည်။ စကားဖြတ်ကာ နှုတ်ဆက်၏။
“ခွင့်ပြုပါဦး…ဆရာကြီးနဲ့ ဆရာမလေး၊ ကျောင်းဆင်းမှ ဆရာမလေး အိမ်ဘက်တစ်ချက် လှည့်လာပြီး ပြင်ဖို့ဆင်ဖို့ တိုင်ပင်ပါ့မယ် ဆရာမလေး ခင်ဗျ”
ဦးအောင်ကျော်က ပြောပြောဆိုဆို ဆရာကြီးနှင့် ဖြူလဲ့သွယ်အား နှုတ်ဆက်၍ ခါးလေးညွတ်ကာ ပြန်သွား၏။
ဖြူလဲ့သွယ်မှာတော့ ဦးအောင်ကျော်အား အမှတ်တွေပေးပြီးရင်း ပေးပြီးရင်း ပေးနေရ တော့သည်။
ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ်အမှတ်ပေး၍ ဦးအောင်ကျော်သာ စာမေးပွဲဖြေရလျှင်ဖြင့် ဂုဏ်ထူးတန်းကို ဆယ်ခါပြန် အောင်ချေရော့မည်။
.........
အခန်း(၁၉) ဆက်ရန်>>>>
Comments
Post a Comment